Blog

• Marten Toonder 100 jaar!

  May 10, 2012

  Soms gebeuren er dingen waar je geen vat op hebt. Nare dingen, maar vooral ook fijne dingen. Zo kon het bijvoorbeeld gebeuren dat onze oudste dochter precies op de verjaardag van Marten Toonder geboren werd. Niets bijzonders zult u zeggen, dat overkomt wel meer mensen. Bij ons lag het echter éven anders. Wij waren namelijk al jaren fan van Marten Toonder en dan vooral van de door hem bedachte en getekende Heer van stand: "Olivier B. Bommel". En hadden daarom een Bommel stripboekje als geboortekaartje ontworpen. Ook had ik een geboortebord klaar staan waarop ik Olivier B. Bommel had geschilderd. En haar babykamertje was geheel in Bommelstijl uitgevoerd met Bommel sprei en Bommel gordijntjes. Als klap op de vuurpijl had ik ook nog een oude prent van Tom Poes en Olivier B. Bommel op de wand boven haar bedje geschilderd.

  Talloze malen hebben wij allen samen knus op de bank genesteld naar de film "Als u begrijpt wat ik bedoel" gekeken; een hilarische film over een door Bommel geadopteerd ei, dat uitkomt en een draakje blijkt te zijn dat als het boos wordt almaar maar groter en groter wordt. Ze noemen het draakje Zwelgje en beleven allerlei grappige avonturen tot dat Zwelgje echt niet meer te handhaven is en er op zoek moet worden gegaan naar de moeder van het lieve dier. Het slot is zo droevig dat we er regelmatig een traantje bij lieten.

  Door de jaren heen verzamelden we een echte “Ollie B. Bommelbeer” van het roemruchte merk STEIFF, een bronzen kopie van het standbeeld dat in Zaltbommel staat en diverse boeken van Marten Toonder over de avonturen van Tom Poes en Olivier B. Bommel. Leuk om haar mee te geven als ze later op zichzelf gaat wonen. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik er enkele jaren geleden achter kwam dat 2 mei óók de geboortedag van de geestelijk vader van Olivier B. Bommel bleek te zijn! Dus moeder natuur had leuk met ons meegespeeld! En ons mooie en lieve wondertje precies op de verjaardag van Marten Toonder in onze armen geworpen! Destijds durfden we het kaartje niet aan Marten Toonder te sturen omdat we bang waren auteursrechten te moeten betalen. Hadden we het maar wel gedaan. De oude heer had het vast geweldig gevonden. En nu kan het helaas niet meer. Hij is op 27 juli 2005 overleden.

  Afgelopen week werd onze lieve grote dochter zestien. En nu bleek dus dat het dit jaar, in 2012, precies honderd jaar geleden was dat Marten Toonder geboren is! Een goede "internet" vriendin van me, de geweldige kunstenares Erlinde Ufkes Stefanus werd trouwens Vijftig op deze zelfde 2 mei 2012! Dat kan geen toeval zijn! Voor haar website met kleurrijke, vrolijke schilderijen en objecten verwijs ik u naar: www.demeerlandsekoe.nl Ook dat kan geen toeval zijn! .

  *** Voor onze andere kinderen hebben we naderhand ook originele geboortekaartjes ontworpen hoor! Weest niet bevreesd! Voor onze middelste hebben mijn lief en ik een Suske en Wiske album gemaakt. "Het wonder op Wilack"genaamd. En bij onze laatste durfde ik het aan om zelf een soort van figuurtje te bedenken en daarmee een boekje te maken. Het werd "Bijtje Boudewijn". Al deze geboorte "boekjes" zijn trouwens gerealiseerd door onze geweldige vriend Geert Heikoop. Hij zorgde ervoor dat alles digitaal tot in de puntjes uitgewerkt en uitgevoerd werd! (Geert Heikoop is tegenwoordig eigenaar van reclamebureau www.applepie.nl en mede eigenaar van www.deideeenfabriek.nl Kijk eens op deze websites naar wat een schitterende dingen hij realiseert en laat realiseren)

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 12 keer bekeken

• Lamskoteletjes

  May 10, 2012

  De meivakantie is begonnen. Heerlijk! Maar niet heus. Toen ik gisteravond om kwart over elf van het koor thuis kwam zaten alle drie de kinderen nog beneden te spelen, te gamen en tv te kijken. Dus nu zijn ze moe. Én strontvervelend. En vechten elkaar de tent uit. De oudste wil MTV kijken. De jongste BOBO en de middelste weer iets anders. Gek wordt je er van! En dan moet ik tussendoor ook nog even een lading boodschappen doen voor vanavond. Want mijn lief is jarig. En die heeft een gezellig etentje georganiseerd voor twaalf personen. Maar ze moet vandaag vanzelfsprekend wél werken. Het is namelijk nogal een gekkenhuis op haar werk. Vergaderingen, mails wegwerken, besprekingen, meetingcalls met de Verenigde staten. Enzovoort, enzovoort. Ik benijd haar niet momenteel. Gelukkig heeft ze morgen vrij. Kan ze mooi een beetje bijkomen.

  Zo meteen eerst maar even boodschappen doen. Dan doe ik de voorbereidingen voor vanavond vanmiddag wel. Die voorbereidingen lijken me mee te vallen: tuinbonen koken en dubbel doppen, asperges schillen en voorbewerken, De krieltjes voorbewerken. De worteltjes schrappen. De lamskoteletten marineren enz. enz. En nog wat meer. Er ligt een hele lijst klaar. Daarna nog even de tafel dekken voor twaalf man. Ik weet niet eens of we wel zoveel gelijke borden en bestek hebben. Ach: ik improviseer wel wat. En niet te vergeten moet ik tussendoor ook nog even mijn wekelijkse column bedenken én tikken.

  Ik heb zo het idee dat dit best wel eens een wordt redelijk heftig dagje zou kunnen gaan worden. By the way: ik heb ook nog aan de twee jongens beloofd om vandaag met ze naar de Mac Donalds te gaan. Plus voor hen beiden een écht schietend speelgoedpistool met schuimrubberen pijltjes te gaan kopen. Dat kan er ook nog wel bij. Ik ben blij dat ik gisteren reeds wat boodschappen, de wijnen en een lekkere fles Jameson Irish whiskey voor na het eten heb gehaald. Dat scheelt alvast weer een beetje stress.

  Dus zojuist even de middelste uit de kamer geplukt en meegenomen naar de supermarkt. Daar heb ik als een "Razende Roeland" mijn lijstjes afgewerkt en snel ingeladen. Razende Roeland: lekker ouderwetse uitdrukking! Bij het afrekenen viel het gelukkig mee. Ongeveer vijfentwintig euro. Ik had erger verwacht. Daarna naar de slager. "Goedemorgen Frans!" Want zo heet onze slager. Ik kom de bestelde dertig lamskoteletjes ophalen! Hoi Gert! Ik zal ze even voor je pakken. Hij komt aangelopen met drie enorme bakken vlees. Betere kun je in Nederland niet vinden zegt hij. Versere ook niet! Heerlijke biologische lammetjes die vrij in de wei hebben kunnen dartelen. Ik visualiseer een lief en vrolijk lammetje en denk bij mezelf dat een lammetje toch niet écht veel heeft kunnen dartelen in zo'n kort leven. Maar Frans gaat enthousiast verder: Nieuw-Zeelandse zijn natuurlijk ook niet verkeerd, maar die liggen maanden ingevroren op schepen voordat ze hier zijn. En zijn dus nooit écht vers. En dat proef je hè? Deze koteletjes smelten op je tong. Dat garandeer ik je! Hij legt de koteletjes op de weegschaal. En stelt de prijs in. Honderd-acht-en-tachtig euro en vijfenzeventig eurocent!!!!! En ik hou niet eens van rood vlees!!!! Ik lijk ter plekke een hartaanval te krijgen. Alle kleur verdwijnt uit mijn gezicht en ik krijg het benauwd. Maar ik herstel snel en zeg: wat zijn ze groot. Als ik ze in een restaurant zie zijn ze hooguit de helft zo groot! Gelukkig begrijpt Frans de situatie en zegt: maar als het teveel is, mag je ook gerust de helft nemen hoor! Gelukkig! Mijn bloeddruk zakt weer enigszins. Frans halveert fluitend de lamskoteletjes en hakt mijn helft keurig in hapklare stukken. Opnieuw volg een weeg- en prijsronde. Negenenzeventig euro en vierenzeventig cent. Anders nog iets? Nee dank je; dit is het wel voor vandaag. Met een opgeheven gezicht bedank ik Frans voor de extra moeite. Onze middelste krijgt een plakje worst. Ik pin het bedrag en neem afscheid. Snel naar huis met deze goudschat. Vlug in de koeling ermee voor het bederft.

  Nu zit ik met een kopje koffie achter mijn PC. Ik tril nog een beetje na van de opwinding over de karbonaadjes. Straks nog even naar de Mac en de speelgoedwinkel. En daarna nog even naar de visboer voor verse "op de huid gesneden" zalm. Ik denk dat ik vandaag failliet ga. Sterker: ik ben het geloof ik al. Gelukkig zijn de kinderen nu stil. Te stil. Ze zullen elkaar toch niets aangedaan hebben? Snel naar de kamer! En ik denk dat ik alvast een flinke slok Jameson ga nemen. Anders kom ik deze dag nooit door!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 6 keer bekeken

• Op dié fiets! (kort verhaal)

  May 10, 2012

  Zijn nieuwe fiets was reeds aangeschaft. Althans: hij was besteld. Een Sparta Ion. Een mooie blauwe fiets met trapondersteuning. Tenminste: daar was zo'n fiets oorspronkelijk voor bedoeld. Hij zag mensen die zo'n fiets bezaten echter zelden hun benen gebruiken. Die sjeesden met een noodvaart door stad en land en maakten fietspaden onveilig. Een golf grijze snelheidsduivels. Hij had ergens gehoord of gelezen dat er best veel ongelukken schenen te gebeuren met die elektrische racemonsters. Vooral ouderen schenen nogal eens ten val te komen met een voor hen té snelle fiets. Dan namen ze een bochtje te krap. Óf zagen een paaltje te laat. De gevolgen waren dan vanzelfsprekend niet te overzien met die broze botten van de betreffende oudjes. En nu had hij er dan zélf een besteld. Op aandringen van zijn vrouw weliswaar, maar toch. Binnenkort zou er een heuse elekrobike bij hem in de schuur staan.

  Hij zat wat voor zich uit te staren. En dacht wat voor zich uit. Raar eigenlijk: die fietsen waren weliswaar voor ouderen bedoeld, maar deze bevolkingsgroep kon duidelijk de krachten welke deze geruisloze motortjes opwekten, niet aan. Zijn vrouw, die nog niet zo heel erg oud was; namelijk pas zesenvijftig, had al jaren zo'n ding. En had er veel plezier mee. regelmatig ging ze er met haar vriendinnen op uit. Heimelijk noemde hij deze dames “de breimutsenclub“. Hij vond het maar niets dat: “gefiets met die ouwe wijven”. Zijn vrouw echter genoot van het samenzijn met haar vriendinnen. Ze genoot van die uitjes. Want dat waren het voor haar. Een á twee keer per maand reden de vriendinnen gezamenlijk naar Ravenstein, Grave of Den Bosch. En soms zelfs verder. Naar Zaltbommel of zo. Lekker aan de waterkant uitwaaien. Zó gezellig! Dat moeten wij straks samen ook gaan doen had ze gezegd. Als je met pensioen bent. Leuk! Dan gaan we er lekker van profiteren. “Samen genieten” sprak ze dan. Samen! Maar hij had daar stiekem niet zo'n zin in. Hij moest er écht niet aan denken om de Godganse dag met zijn vrouw samen te moeten zijn straks. Ze was een lieve schat hoor, daar niet van. Maar elke dag samen? Samen opstaan, krantje lezen, stofzuigen, lunchen, lezen, puzzelen, thee drinken . . . . hij dacht dat hij gek zou worden.

  Dus wilde hij nog niet met pensioen. Hij wilde nog lang niet stoppen. Zijn werkgever echter dacht daar anders over. Hij was niet hip genoeg meer. Niet sexy. Nee: vind je het gek! Hij was geen vijfentwintig meer. Maar daarentegen verkocht hij nog steeds retengoed. Hij kon al zijn jongere collega's nog steeds een poepje laten ruiken! Goed: hij was niet zo goed met die verrekte sociale media. Zag er ook het nut niet echt van in. Dat was voor hem enkel een hoop gebakken lucht. Een stelletje van die “selfnamed” social media goeroes vonden dat je social media nodig had om te verkopen. Het was het nieuwe Tupperwaremodel! Deze manier van klantenwerven én klanten aan je binden was de toekomst. Hij had al die poeha niet nodig vond hij. Liever stond hij met zijn klanten op de golfbaan. Met gelijkgestemden. En dan verkocht je jouw product toch wel. Omdat je elkaar kende. En elkaar wat gunde. Die jonge gasten begrepen daar niets van. Die werkten het liefste van huis uit. Zodat ze bij hun gezin konden zijn. Duh! De idioten! Snapten ze nu echt niet dat een uitgebreide zakenlunch in een mooi pittoresk restaurantje veel lekkerder was dan die bruine boterham thuis met van die schreeuwende kinderen om je heen? Oh ja: ze hadden eens in de zoveel tijd een Twitterlunch of iets dergelijks. Zó goed voor mijn netwerk vertelden ze dan. Het zou wel. En het zal ook wel. Hij was een mastodont. Iemand die nog had meegemaakt dat klanten blij waren met zijn komst. Dat klanten zijn producten toch wel afnamen omdat er destijds nog nauwelijks concurrentie was. Hij was nog met een Volkswagenbusje door het land gereisd om zijn producten aan de man te brengen. Dat waren nog eens tijden. Wat misten die jonge gasten toch eigenlijk veel. Die hadden dat nooit meegemaakt. Wat een armoede.

  Hij was blij dat hij zelf al die jaren van groei en toenemende rijkdom wél had meegemaakt. En dacht dat het nog wel even door zou kunnen gaan. Natuurlijk: door de jaren heen was de markt veranderd. Maar hij had zich steeds kunnen aanpassen. Tenminste: dat dacht hij. Maar om hem heen had hij al diverse mannen van zijn leeftijd zien sneuvelen. Zij werden vervangen door jong grut. Frisse, energieke, Redbull en Starbuckskoffie drinkende mannen van rond de vijfendertig/veertig waren nu de leidinggevenden. Kinderen nog eigenlijk. Zijn eigen baas was er ook zo een. Zo een omhooggevallen snotneus. En nu moest hij dus met prépensioen. Op zijn eenenzestigste. Afgelopen, finioto, schluss. En dat deed pijn. Pijn omdat hij zich nog helemaal niet oud voelde. Goed: hij was dan al twee keer opa en hij had een klein doch gezellig buikje ontwikkeld. Maar dat zei niets! Hij tenniste minstens één keer in de week en ging regelmatig naar de golfbaan. Hij voelde zich nog superfit. En dan noemde men hem uitgerangeerd? En moest hij dan nu maar aan de elektrische fiets? No way! Geen denken aan! Hij ging nu direct de bestelling annuleren. Daarvoor in de plaats kocht hij een mooie tourfiets zónder hulpmotor voor tochtjes met zijn vrouw, én een mooie mountainbike voor zijn conditie. Ze kunnen me wat dacht hij!

  Een half jaar later zat hij op een zonovergoten Spaans terras. Hij was daar samen met zijn vrouw naar toe gefietst. Jazeker: gefietst. Hij voelde zich als herboren en er lag een diepdoorgroefde lachrimpel op zijn gebronsde voorhoofd. En mocht het aan hem liggen, dan ging die lachrimpel er ook nooit meer vanaf. Zijn buikje was weg. Hij voelde zich goed. Gelukkig. Hij genoot. Zijn vrouw stond aan de overkant van het dorpspleintje ansichtkaarten uit te zoeken. Ze zag hem kijken. En blies hem een handkus toe. Er ging een rillinkje door zijn lichaam. Hij keek bewonderend naar haar nog steeds mooie gezicht en lichaam. Hij voelde kriebels in zijn buik. Hij was gewoon weer verliefd geworden op zijn eigen vrouw. Door het vele samen zijn en samen fietsen waren ze weer naar elkaar toe gegroeid. Hij pinkte een traantje weg. Een traan van geluk. Hij pakte zijn iPad, welke hij bij het afscheid gekregen had van zijn ontroerde collega's. Van die collega’s die hem verteld hadden dat ze hem zo zouden gaan missen. Hij was de drijvende kracht achter het bedrijf geweest spraken ze. Zonder hem had het bedrijf nooit zo groot kunnen groeien. Ja ja: het zal wel. “Over de "bijna" doden niets dan goeds hè” had hij gegrapt bij zijn afscheidsspeech. Maar hij was niet dood. Nog lang niet! Hij voelde zich levendiger dan ooit tevoren. Hij twitterde naar zijn "oude" jonge baas: "1/2 zit nu op zonovergoten terras in #SantiagoDeCompostella. 2/2...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 6 keer bekeken

• Dichtgeslibde leidingen

  May 10, 2012

  Onze CV ketel was na ongeveer elf jaar trouwe dienst, hoognodig aan wat onderhoud toe. Hij was moe gestreden leek wel. Hij zuchtte en steunde, rochelde en piepte. We werden ‘s nachts regelmatig wakker door het geknerp van, voor wat wij dachten, de waterpomp. Tot vorig jaar hadden we, nadat de firma die onze ketel geplaatst had failliet was gegaan, als onderhoudsman een beunhaas gehad. We waren deze man via via op het spoor gekomen. Het was een man die in het dagelijks leven gewoon netjes bij een installatiebedrijf werkte, maar er daarnaast nog het een en ander bij verdiende. Meneer presteerde het zelfs om met de auto van zijn baas voor de deur te parkeren. Soms zelfs gewoon onder werktijd. In het begin had hij volledig naar tevredenheid gewerkt. Zo had hij bijvoorbeeld alle radiatorknoppen vervangen door thermostaatknoppen. Hij was ons aanbevolen door mensen waar we destijds goed mee door één deur konden. Maar die vriendschap is in de tussentijd ietwat bekoeld. Maar dat lag niet aan onze verwarmingsmonteur. U kent het wel: op het schoolplein ontmoet je mensen, het klikt, je gaat een tijdje gezellig met elkaar om, maar op een gegeven moment is het gewoon weer voorbij. Zulke dingen gebeuren. Punt, voorbij, over.

  Maar goed: ik was aan het vertellen over onze hart- en andere lichaamsdelen verwarmende CV ketel! Begin vorig jaar zou de onderhoudsman zijn jaarlijkse controle en onderhoudswerk moeten doen, maar hoe ik ook probeerde de "goede" man te bereiken, het mocht niet baten. Meneer nam zijn telefoon niet meer op. Oké! Goed. Kan gebeuren. We proberen het over een week of wat nog wel een keer. Misschien is hij op vakantie. Maar zoiets “vergeet je” zoals u begrijpt. Het werd voorjaar. En dat gleed over in de zomer. Dus dachten we er niet meer aan. Tót afgelopen winter, drie dagen voor Kerst. De ketel begaf het. Jawel! Juist terwijl het ontzettend koud was. Daar waren we dus in het geheel niet blij mee. Wéér probeerden we de onderhoudsman te bereiken. Doch wederom kregen we geen soelaas. Wanhopig zaten we met het hele gezin in de keuken, met de deur van de hoogopgestookte oven open, om warm te blijven. In de keuken was het dus lekker warm. En best gezellig en knus. Maar in de rest van het huis niet. Daar stonden al snel de ijsbloemen op de ruiten. Het idee om met de kerst in kou te zitten sprak ons vanzelfsprekend niet erg aan, zodat ik snel wat bedrijven ging “Googelen” en bellen. We kregen echter overal nul op ons rekest. Het was om wanhopig te worden. Niemand wilde helpen of zelfs maar langs komen. Uiteindelijk was er slechts één bedrijf in heel Brabant dat ons wel wilde helpen: Het aan Nuon gelïeerde “Feenstra Warmte Totaal Zorg“! Ze waren bereid langs te komen, en dat terwijl we klant van Eneco zijn! Als we beloofden direct een onderhoudscontract af te sluiten zou er de volgende morgen reeds; de zaterdag voor Kerst, een monteur op de stoep staan. "Pfoe!" We slaakten een zucht van opluchting.

  Die bewuste zaterdagmiddag stond er, zoals beloofd een vriendelijke, jonge verwarmingsmonteur op de stoep. Hij zag al snel wat er aan de hand was. Achterstallig onderhoud! En niet zo'n beetje ook! Hij liet zien wat voor een enorme troep in de afvoerpijpen zat, maakte de boel schoon, controleerde het één en ander, verving tussen neus en lippen door óók nog even het kapotte drukvat, en jawel: het vernuftige apparaat werkte weer. Het apparaat zou nog wel wat lawaai blijven maken, maar voorlopig waren we gered. Een pak van ons hart! Ik bedankte de jonge man, gaf hem een lekkere fles prosecco en wenste hem en zijn geliefde een heerlijk Kerstfeest.

  Vorige week stond er een andere monteur voor de deur. Voor het jaarlijkse onderhoud. Een vriendelijke, enigszins gezette man, die zo te ruiken zojuist nog een welverdiend sigaretje had gerookt in de auto. Ik ging hem de twee trappen voor naar zolder en hoorde hem achter me reeds zwaar ademen. Deze meneer had overduidelijk niet zo'n goede conditie als zijn collega. Maar goed: dat zegt niets over zijn kwaliteiten als CV monteur. Hij zette zijn tassen neer, maakte de ketel open en schroefde de afdekplaat weg. Hierna opende hij de bovenklep. Hij schudde het hoofd. En schudde zijn hoofd nogmaals, alsof hij zichzelf wilde overtuigen van de immense onverzorgde ellende welke daar voor zijn ogen aanwezig was. Het rooster daaronder bleek namelijk geheel en al dicht gekoekt te zitten met een as. De goede man zuchtte en steunde net zoals de ketel de afgelopen maanden steeds had gedaan. Echter: het rooster van de ketel was na flink wat blazen en kloppen weer in redelijk schone staat. De longen van de monteur blijkbaar niet: die hoorde je, door al dat blazen, flink piepen. Ik durfde niet te kijken. Ik stond namelijk achter hem en zag een enorm deel van zijn bilspleet naar buiten puilen. Hij leek almaar benauwder te worden, dus ik durfde ook niet weg te lopen. Stel je voor dat hij een hartinfarct zou krijgen! Aan zijn gehijg te horen was daar namelijk een reële kans op. Wat de zaak nog verergerde: deze heer was niet alleen benauwd: hij was ook danig ontstemd. En dat vergrootte de kans op een hartinfarct vanzelfsprekend aanzienlijk. En zijn boosheid was terecht: de ketel bleek in al die jaren zeer slecht onderhouden. De afvallige beunhaas had er duidelijk al jaren een potje van gemaakt. De echte monteur maakte nog het één en ander open, zuchtte nog een keer en vertelde dat hij dit nog nooit eerder had meegemaakt. Alle afvoerleidingen waren dichtgeslibd met rommel. Net zoals zijn eigen aders waarschijnlijk. Hier had hij vandaag geen zin meer in. Dit was hem teveel voor nu. Hij was moe. Hij sloot het een en ander weer aan en klapte zijn gereedschapskoffer dicht. Even was ik bang dat hij in het geheel niet meer terug zou komen. Hij was zo boos! Énorm boos! Echter gelukkig deelde hij me, na telefonisch overleg met zijn collega, mee dat hij komende dinsdag terug zou komen. Mét nieuwe onderdelen. Een nieuwe waterpomp, een verse gloeiplug of iets dergelijks en nog één of ander onderdeel. Oh ja: een ioniseerpen. (science fiction?) Dat zou vast en zeker een flinke duit gaan kosten!

  Dinsdagmorgen maakte ik de ruimte rondom de ketel ruim vrij. En zette een stoel voor de CV-dokter klaar. Óók draaide ik er voor alle zekerheid een zwaardere, fellere lamp in het armatuur aan het plafond. Mocht meneer de monteur tóch terug komen dan moest ik hem een beetje verwennen nietwaar? En tot mijn grote vreugde keerde hij weder. Hij mopperde nog wel enigszins, maar leek een stuk fitter. Én vriendelijker. Verklaarde dat hij mij zelfs verdedigd had bij zijn chef. Die had namelijk voorgesteld dat ze mij als klant beter konden schrappen. Omdat mijn ketel zo slecht onderhouden was. Maar mijn monteur had gezegd: ik kan die mensen toch niet in de kou laten staan? Waarop de chef had geopperd: smeer ze dan maar een nieuwe ketel aan! Maar deze CV specialist echter heeft het hart op de goede plaats zitten. Hij kwam voor me op! En heeft me geholpen. Hij klaarde de klus zelfs redelijk snel. Binnen een uurtje! Gelukkig maar: ik had door de afgelopen week gesproken woorden van deze techneut aangenomen dat hij er wel enkele uren bezig mee zou gaan zijn. Het leek me een complexe operatie te gaan worden en ik vreesde voor het leven van onze hooglijk gewaardeerde CV ketel. Maar het tegendeel bleek waar. Het was mijns inziens zelfs een betrekkelijk eenvoudige ingreep, anders zou hij niet zo snel klaar zijn geweest. Toch? En nu was het gereed. En na het laten tekenen van het (rib uit mijn lijf) éénmalige incassoformulier á raison van €360,26 is de CV specialist met een ferme handdruk vertrokken. Tot mijn grote vreugde hijgde hij dit maal niet zo angstaanjagend als vorige week. En de ketel ook niet. Althans, nu niet meer. Gelukkig klinkt die weer gezond. Volgens de monteur kan hij nu nog zeker zo'n vier jaar mee. Echter daarna moeten we toch écht uit gaan zien naar een nieuw exemplaar. Shit! Daar ben ik dus niet zo blij mee. Maar voorlopig doet hij het weer. En dat is het belangrijkste. Laat nu de zomer maar komen.

  Conclusio Centralo Verwarmingus: een Beun de Haas is als gatenkaas! Het lijkt heel wat aan de buitenkant, maar van binnen zitten er veel gaten in. En dus zijn beunhazen klaarblijkelijk nog steeds niet te vertrouwen. Bezint dus eer ge begint. Een gebroken been laat je per slot van rekening ook niet bij de melkboer repareren. (Alhoewel mijn Beun de Haas wel degelijk een geschoolde kracht was geweest, zij het een ultra lui exemplaar) Meer van dat soort wijsheden die een normaal mens gewoonlijk in de wind slaat zal ik u besparen. Ik wens u veel warmte toe. En dan niet alleen door de CV ketel geproduceerde warmte, maar diep menselijke warmte!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 16 keer bekeken

• Een en een is twee. (kort verhaal)

  May 10, 2012

  Hij had er werkelijk geen enkele schuld aan. Ondanks dat hij alles had gedaan wat hij dacht dat goed was. Tóch was het gebeurd. En nu was het hem ondanks alles tóch overkomen. Het lag écht niet aan hem. Eerlijk niet. Hij had alles gegeven wat hij had. Misschien had hij zelfs wel meer gegeven dan wat hij kon. Heel zijn leven had in het teken gestaan van haar. Haar! Altijd was hij er voor haar geweest. Hij had haar met al zijn liefde omringd. Haar vertroeteld. Met bloemen, cadeaus en aandacht. Ondanks dat zij veel vaker thuis was geweest dan hij, had hij verreweg het meeste gedaan in het huishouden. Eerlijk gezegd was ze zelfs ontzettend lui geweest. De woede laaide weer in hem op. Hoe had ze het in Godsnaam in haar hoofd gehaald hem te verlaten?

  Twee weken geleden had ze hem promptverloren gezegd dat ze een ander had. Dat ze bij hem weg ging. Ze had iemand anders ontmoet. Via haar werk was ze, zoals ze hem recht in het gezicht vertelde, een knappe en woest aantrekkelijke man tegengekomen. Niet zo’n sukkel als hij. Maar hij voelde zich geen sukkel. Hij was een held. Haar held! En hij zou het haar bewijzen. Hij zou haar laten zien dat hij een beter man was dan haar nieuwe vlam. Woest aantrekkelijk! Het zou wat.

  Het eerste dat hij deed was smeken. En vragen waarom. Toen kwamen de tranen. Niets hielp echter. Ze pakte haar koffer en vertrok. Ik kom volgende week de rest wel ophalen riep ze nog voor ze de deur achter zich sloot. Hij bedronk zich, meldde zich ziek op het werk, en bleef twee dagen thuis. Uit wanhoop. Uiteindelijk besloot hij na lang nadenken niet te berusten in haar beslissing. Het was tenslotte haar beslissing. Niet de zijne. Hij zou gewoon morgen weer aan het werk gaan. En dan zou hij verder wel zien wat hem te wachten stond. En wat hij doen zou. Misschien zou hij kunnen proberen haar weer terug te winnen. Of niet. Hij moest hoe dan ook verder. De volgende morgen stond hij op, nam een douche en scheerde zichzelf nauwgezet. Hij trok zijn beste pak aan, strikte zorgvuldig zijn mooiste stropdas, wreef zijn schoenen tot ze glommen als een spiegel en stapte de deur uit. Het was mooi weer. Een zacht zonnetje streelde zijn wangen toen hij over de galerij naar het trappenhuis liep. Beneden hem hoorde hij vrolijke kinderstemmetjes. Bijna ontstond er een glimlach op zijn lippen. Bijna. Hij stapte de lift in naar de parkeergarage. Snel liep hij naar zijn vaste parkeerplek. Waar was zijn auto? Die had hij hier drie dagen geleden toch zelf neergezet? Hij zou toch niet gestolen zijn? Snel belde hij de politie en even later een autoverhuurmaatschappij.

  Na veel heen en weer gebel en geregel werd er uiteindelijk een vervangende auto voor zijn appartementencomplex afgeleverd. Shit! Een Skoda Octavia! En dat terwijl hij zelf gewend was in de allernieuwste Volvo V60 rond te rijden. Zo kon hij toch niet bij zijn klanten aankomen! Hij schaamde zich kapot. Plots ging er een kille siddering langs zijn ruggengraat. In zijn hoofd vormde zich een vilein idee. Met deze auto kon hij wél mooi zijn vrouw in de gaten houden. Die zou vanzelfsprekend nooit verwachten dat hij in zo’n auto zou stappen. Laat staan dat hij hierin zou gaan rondrijden. Snel ging hij weer naar boven en verkleedde zich. Hij trok een oude spijkerbroek aan en een oud sweatshirt dat, hoewel het veel te groot voor haar was geweest, onder in de kast van zijn vrouw lag. Ze had het zo’n tien jaar geleden in een opwelling gekocht omdat het afgrijselijke ding er zo lekker warm uitzag. Ze had het echter nooit aangehad. En wist waarschijnlijk niet eens meer van het bestaan van het monsterlijke ding af. Hij haalde zijn vingers door zijn haar en zorgde met behulp van wat gel dat het er verwarder en vooral anders uit zag, zette voor de zekerheid een zonnebril op en stapte weer naar buiten.

  Het was lunchtijd. Ze zag er goed uit in haar Hugo Boss mantelpakje. Met haar rode lakhakken zag ze er zelfs sexy uit. Sexiër dan ze er ooit eerder uitgezien had. Vanuit zijn Skoda sloeg hij haar gade. Ze stond ietwat schuchter voor de deur van haar kantoor. En keek eerst naar rechts en toen naar links. Plotseling vormde zich op haar gezicht een stralende glimlach. Zo snel als haar rode hakken het aankonden liep ze naar een man die haar op de hoek van de straat stond op te wachten. En naar haar zwaaide. Ze vlogen elkaar om de nek en zagen eruit als een stel verliefde pubers. Ze liepen innig gearmd richting het winkelcentrum. Hij startte de Skoda en volgde de twee onopvallend. De twee gingen een lunchroom binnen. Hij besloot te wachten tot ze klaar waren en bleef in de auto zitten. Hij vroeg zich af wat hij aan het doen was. Wat deed hij hier úberhaupt? Dit was toch een volstrekt nutteloze bezigheid? Hij bleef echter gewoon zitten. En wachtte tot het prille stel weer naar buiten zou komen. Hij zag ze zitten aan een tafeltje voor het raam. Ze zaten hand in hand tegenover elkaar. En waren zo te zien in een intiem gesprek gewikkeld. Hij kon het niet aanzien. Het werd hem even teveel. Dat was zijn vrouw! Met een andere man. Verliefd! De tranen sprongen hem in de ogen. En hij werd boos. Heel boos! Hij startte de auto en reed weg.

  Die avond volgde hij haar vanuit haar werk. Hij moest en zou weten waar ze verbleef. Of ze bij die man woonde of ergens anders. Ze reed veel te snel in haar leuke rode Fiat 500 die hij haar vorig jaar nog cadeau had gedaan voor haar verjaardag. Onderweg stopte ze even bij een Albert Hein om wat boodschappen te doen. Toen ze naar buiten kwam zag hij een fles bubbels boven de boodschappentas uitkomen. Daarna liep ze een bloemenwinkel in en kwam even later met een idioot grote bos rode rozen de deur weer uit. Ze startte de Fiat en reed naar huis. Hun huis! Zijn huis! Hè? Wat ging ze daar doen? Ze ging zeker de rest van haar kleren halen. Hij besloot in de parkeerkelder te wachten tot ze terugkeerde met haar armen vol tassen en koffers. Hij wachtte en wachtte. Maar ze kwam maar niet terug. Na twee uur ongeduldig te hebben gewacht besloot hij toch maar eens poolshoogte te nemen. Hij nam de lift naar boven, liep over de galerij naar hun appartement en stak de sleutel in het slot.

  Hij draaide de sleutel om en ontsloot de deur. Voorzichtig deed hij de deur open en schrok zich rot. Wat was dat? De vloer lag bezaaid met rozenblaadjes. Snel liep hij het appartement binnen. Zijn hart bonsde in zijn keel. Het spoor van rozenblaadjes leidde hem naar de slaapkamer. Daar lag zijn vrouw op hem te wachten. In een prachtig negligé. Op het nachtkastje stond een ijsemmer met daarin een fles heerlijke champagne. Zijn vrouw schonk twee glazen in. Kun je me vergeven vroeg ze. En ze kuste hem langdurig. Maar wie was die man dan vanmiddag? Heb je me gevolgd stamelde ze zachtjes. Ik had het kunnen weten. Dat was helemaal mijn vriend niet. Ik heb geen vriend meer. Ik ben gewoon stom geweest. Je hebt me met mijn homoseksuele collega gezien. Met hem heb ik overlegd hoe ik het zou kunnen aanpakken om jou terug te winnen. En hij raadde me aan het zo aan te pakken. Ik was wanhopig. Hoe ben je trouwens naar mijn kantoor gereden? Jouw auto moest vandaag toch naar de garage voor onderhoud? Ze belden me vanmorgen vroeg en ik vertelde hen waar hij stond en stuurde mijn secretaresse met de reservesleutel. Leuke sweater heb je trouwens aan! Hoe kom je daar nu aan? Kom, doe hem snel uit en kom bij me liggen. Vlug gleed hij uit de sweater en probeerde zijn oude spijkerbroek uit te trekken. Maar de broek werkte niet mee. Hij stond te dansen, wankelde en viel. Met zijn hoofd op het nachtkastje. De koeler met daarin de Champagnefles viel om en de sprankelende vloeistof vermengde zich met bloed. Zijn bloed. Hij was dood. Morsdood. Maar hij had wél een glimlach op zijn gezicht. Een gelukkige glimlach. Dat wel.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 11 keer bekeken

• Met de bus.

  April 3, 2012

  Het is een heerlijke zonnige dinsdagochtend. Ik hobbel zachtjes in een van binnen vrolijk gekleurde bus van busonderneming Arriva. Hotseflots. Zweef. Hobbel, bobbel. Het voelt een beetje als paardrijden. Doch in plaats van je aan te passen aan een edel rijdier als het paard, richt je jezelf naar het rijgedrag van de dienstdoende chauffeur. Gelukkig hebben we nu geen gestreste coureur, maar een relaxte voerman. Alhoewel hij zojuist lichtelijk geërgerd gromde nadat hij een rotonde ietwat te krap genomen had. Kan ik me ook wel wat bij voorstellen. De rotondes hier in Brabant zijn, waarschijnlijk uit veiligheidsoogpunt, veel te krap voor vrachtauto's en bussen. Ik heb er zelf al vaak moeite mee om met mijn Volvo 245 zonder gehobbel en -gebobbel overheen te komen. Echter dat ligt wellicht aan mijn eigen rijstijl. Ik ben een galante rijder, en geef iedereen zo veel mogelijk voorrang, maar verder rijd ik vrij lomp. Maar dit terzijde. Vandaag staat de auto in zijn parkeervak. Nu zit ik in de bus. En laat me rijden.

  We zijn op weg naar 's Hertogenbosch. En dan kun je vanzelfsprekend even snel met de auto gaan, maar dat is toch een andere ervaring. Met de bus gaan voelt een beetje als een kleine vakantie. Tenminste; als je buiten de spitsuren rijdt.  Met mooi weer in de bus zitten is een bijna zen ervaring. Je kijkt rustig naar buiten en laat je als het ware in een halfslaap brengen. Je kijkt en geniet, maar neemt weinig informatie op. Oh: zijn we nu alweer in Den Bosch? Zoiets.

  Het leuke aan busreizen is ook dat je eens totaal andere mensen tegenkomt. Mensen waar je normaliter absoluut niet mee in aanraking komt. Bij de flatwijk in Uden bijvoorbeeld stapt een slanke man van ongeveer mijn leeftijd in. Ik ken hem van gezicht. Kwam hem vroeger wel eens tegen in de kroeg. Ik geloof dat het een goede voetballer was destijds. Zondagsmiddags was hij in elk geval na afloop van de wedstrijden  met zijn elftal te vinden in de kroeg waar ik destijds ook regelmatig frequenteerde.  Van zijn kant is er echter geen enkele blijk van herkenning. Hij gaat schuin voor me zitten. Omzichtig kijkt hij om zich heen. Voorzichtig glijd zijn hand in een linnen tas en komt vlug weer naar buiten met een blikje bier in zijn hand. Het is nog geen halftien in de morgen. Hij ontsluit het blikje omzichtig en neemt een slok. Snel verbergt hij het blikje weer. Veilig naast hem op de stoel. Hij legt zijn hand er beschermend overheen. Wat zou er schuilgaan achter dit gedrag? Het zet je even aan het denken. Het is triest. Maar toch ook weer niet. Het is zijn keuze. Of toch niet? Ik let verder niet meer op hem. Ik sluit me af voor negatieve gedachten en kijk weer naar buiten. We rijden de snelweg op.

  Het merendeel van mijn medereizigers bestaat vooral uit veel scholieren. Of studenten. Ik ben altijd wat onhandig met leeftijden inschatten. Vanaf hun vijftiende tot zo ongeveer hun vijfentwintigste levensjaar zie ik hoegenaamd geen leeftijdsverschil bij jongeren. Althans nu nog niet. Wellicht gaat daar verandering in komen als mijn kinderen wat groter worden. De meisjes in de bus zitten met hun vriendinnen te kletsen, nemen een zuinig slokje water uit een flesje of vlechten elkanders haren. Ze maken plezier. De jongens daarentegen lijken zich juist af te sluiten van de wereld om hen heen. Hoe ze er ook uit zien, met lang pluizig Gothic haar, halflang en trendy of gewoon kort haar, ze zitten vrijwel allemaal met een koptelefoon op hun hoofd te soezen. 

  In Veghel komt er een beetje leven in de brouwerij. Daar stappen namelijk achter een wat oudere dame, twee vrolijke donkere jonge mannen in met mooie rasta kapsels. Een van hen geeft de dame een arm en helpt haar de bus in. Gaat u maar lekker zitten mevrouw! Geheel gekleed volgens de laatste MTV kledingtrends lopen ze fris geparfumeerd vrolijk keuvelend en über-relaxt de bus in en nemen plaats op de achterste rij. Ze spreken straattaal. Echt waar man! Dat verwacht je helemaal niet in ons redelijk traditionele Brabantse platte land. Als je door de Bijlmer of in Rotterdam loopt hoor je vaak niet anders, maar hier klinkt het exotisch. En je krijgt er een warm en blij vakantie gevoel van. De manen gaan zitten en kletsen gezellig door. Een van hen pakt zijn Gettoblaster en zet een mooie rap op. Ze rappen beiden passievol mee. Ze bespreken de teksten. En maken vrolijke opmerkingen over een mooi meisje dat buiten voorbij loopt als we voor het stoplicht staan te wachten. Het voelt alsof ik in een gratis voorstelling zit. Ondertussen legt een wildvreemde hond vanaf het gangpad zijn kop even tegen mij aan en likt mijn hand. Als een vriendelijke groet. Zijn trouwe hondenogen stralen liefde uit. Alsof hij wil zeggen: ik mag jou wel meneer. Ik geef hem een aai over zijn bol en kroel hem even onder de kin. Het leven is mooi. Zo een bustrip voelt als een korte vakantie. Even opladen. Even een uurtje tussen de echte mensen. Dat zouden meer mensen moeten doen. Heerlijk!

   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 27 keer bekeken

• Ut Engelke

  March 30, 2012

  Waarschijnlijk gaat er bij vele Nederlanders slechts een klein belletje rinkelen als ik over "Ut Engelke" begin. En dan vooral bij de medelanders van boven de rivieren. Ik hoor de hersens al kraken. Ut Engelke? Tja. Staat die niet ergens op een kerk? Misschien in Den Bosch op de Sint Jan? Inderdaad. Op wellicht de mooiste kerk van Nederland staat sinds 2 april 2011 de leukste engel ter wereld. Ontsproten aan het originele brein én de vaardige handen van beeldhouwer Ton Mooy staat deze wonderschone engel paraat om al uw zieleroerselen en zonden door te geven aan haar collega's in het hiernamaals.

  Want wat is nu het geval? Ton Mooy heeft deze bevallige engel een mobieltje gegeven zodat zij op moderne wijze al uw gebeden door kan geven aan de door u gewenste heilige. Had u altijd al iets willen vragen aan Paus Johannes XXIII en was het er niet eerder van gekomen? Grijp dan nu uw kans! Ze heeft zelfs een direct lijntje met Onze Lieve Heer! Mocht u dus in de problemen zitten, dan kunt u nu gewoon 06-26347470 bellen, en al uw wensen zullen doorgegeven worden. Of het echt werkt weet ik niet. Ik ben namelijk een ongelovige Thomas. Een afvallige van de kerk. Doch door deze engel zou ik bijna weer gaan geloven in de Goede Heiland. Ik vind sowieso het rijke Roomse leven wel iets hebben. Het is jammer dat haar priesters de laatste tijd zo in opspraak zijn. Daar echter kan het Katholieke geloof zelf vanzelfsprekend niets aan doen. Misschien bel ik zelf Ut Engelke wel eens om via haar aan haar baas te vragen of hij alle verantwoordelijken ter verantwoording wil roepen. Wellicht is het een goed idee om hem te vragen meteen maar alle foute priesters naar boven te roepen. Dan zijn wij er mooi vanaf! Dan vraag ik meteen of de huidige Paus niet gereset kan worden en wat moderner geprogrammeerd.

  Ut Engelke weet zichzelf in haar korte bestaan als engel reeds goed in het zicht te spelen. Ze is de momenteel zelfs wereld nieuws. Vorige week werd door Al Jazeera, dé belangrijkste nieuwsbron van het Midden Oosten, een reportage aan haar gewijd. Als je dan nog niet beroemd bent, dan weet ik het niet meer! Zou zij mogelijk de schakel zijn die alle geloven moet gaan verbinden tot één? Ik hoop het. Het zou in ieder geval mooi zijn als er via haar meer begrip voor elkanders verschillen  zou kunnen worden gekweekt. Vandaag 22 maart 2012 staat er weer een groot artikel over haar op de spraakmakende  Islamitische internetsite van het Indonesische KOMPAS.com. Dat heeft zelfs aartsengel Gabriël nog nooit voor elkaar gekregen! Waar een klein engeltje groot in kan zijn. Ze heeft zelfs haar eigen postzegel!

  En weet u wat ik nu eigenlijk het leukste vind? Dat Ut Engelke zo duidelijk een vrouw is! Om engel te worden moest je vroeger namelijk man zijn. Overal waar je engelen kunt vinden zie je namelijk enkel mannelijke exemplaren. Bijvoorbeeld zoals die andere bekende aartsengel Michael. Raar toch! (Zou daar het woord eng vandaan komen? Van die vaak vreemd geportretteerde geslachtloos lijkende mannen zoals die door de eeuwen heen door kunstenaars vereeuwigd zijn?)  Gelukkig mogen er nu dan definitief vrouwen engel zijn. En Ut Engelke is duidelijk een vrouw. Ik ken namelijk zo goed als geen mannen die de hele dag met hun oor aan de telefoon hangen. Of die een handtas bij zich dragen. En ik ken zeker geen mannen die zo'n bevallige pose aan kunnen nemen.

  Telkens als ik in het gezellige Den Bosch ben, ga ik even naar de Parade, het plein voor de Sint Jan. Dan geniet ik van deze schitterende kerk die er al gedeeltelijk stond toen Jeroen Bosch op deze zelfde plek rondliep. En dan krijg ik bij deze gedachte even  een koude rilling. Op deze plek is geschiedenis geschreven. En wordt door Ut Engelke wéér geschiedenis geschreven. Dan zwaai ik even naar haar. En soms is het dan net alsof ze even haar telefoon opzij houd en mij lief aankijkt. En bevallig terug zwaait. Echter: dat is natuurlijk niet echt zo. Wonderen bestaan niet. Of toch wel? Dan ga ik op een terrasje zitten en bestel een pilsje. En hef het glas. Op Ut Engelke. Dat ze nog maar lang over ons mag waken!

  

  ***U kunt Ut Engelke ook bereiken via Twitter. @ut_Engelke. En vanzelfsprekend ook op het WereldWijdeWeb: utengelke.intropagina.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 23 keer bekeken

• Je ne suis pas un Rock Star

  March 20, 2012

  Het is zover: ik ben sinds kort bij een popkoor! Al sinds mijn prille jeugd zing ik graag. Vroeger met mijn broertjes en zusje tijdens het afwassen. Het repertoire bestond dan meestal uit Top 40 nummers, Gospels en Johnny Jordaan imitaties. (Onze moeder kwam oorspronkelijk uit Amsterdam, vandaar.) Dikke pret dus. Later in mijn pubertijd en vroege volwassenheid zong ik slechts eenzaam binnen de veilige muren van mijn kamertje met mijn lievelingsplaten mee. Ik was destijds nogal verlegen. Vandaar. Toen ik echter wat ouder werd, en mijn geliefde mevrouw de Goede tegengekomen was, werd ik weer wat zekerder van mezelf. En dus begon ik ook weer in het openbaar te zingen. Jawel: met publiek! Er bestonden weliswaar nog geen Idols en de Voice of Holland. Maar er waren wel feestjes, partijtjes en vakanties waar ik spontaan begon te zingen zodra de band was gestopt. Altijd werd hier enthousiast op gereageerd. Vooral wanneer ik mijn Heino parodie inzette. Zeker mijn: "Hoch auf dem gelben wagen scheiss ich mein schwager voll, Tjing boem!" Kon rekenen op veel bijval en een daverend applaus.

  De laatste jaren zong ik echter niet zo heel veel meer "en publique". Mijn lijf spartelde tegen en dan ga je niet even spontaan een half uurtje staan galmen nietwaar? Doch onlangs op een feestje  begon een vriend van me “Brabant” te galmen van Guus Meeuwis. En ik kon het niet weerstaan en zette mee in. En heerlijk dat  het weer was! De rest van de avond heb ik nog veel meer gezongen  en voelde me weer heerlijk. Dit was genieten! Van verschillende kanten werd ik gecomplimenteerd met mijn stem. Je moet meedoen met Idols vertelde iemand. Ja! Moet je doen scandeerde zo goed als iedereen om me heen. Maar nee: dat is niets voor mij vertelde ik. Daar ben ik te oud voor. En lang niet goed genoeg. Een van de aanwezigen echter, een ontzettend aardige man die wij al jaren kennen, vroeg of ik wellicht zin had om bij een popkoor te zingen. Ze kwamen namelijk bij het koor waarbij hij zingt stemmen te kort. En dan vooral mannelijke stemmen. Ik gaf spontaan toe en beloofde eens te komen kijken. Een vriendin van ons gaf ook aan dat ze wel mee wilde doen. En beloofde dat we samen zouden komen kijken.

  De dagen erop dacht ik er niet meer aan. En als ik er wel aan dacht leek het me toch niet echt iets voor mij. Zo'n popkoor: dat is toch meer iets voor ouderen dacht ik. Het koor heet nota bene: “Popkoor Sprightly”. Niet écht een bruisende naam. Maar aan de andere kant: ik had beloofd om eens naar een repetitie te gaan. En wat je belooft moet je ook doen nietwaar? En zo trok ik, na enige aarzeling, de stoute schoenen aan en sprak af te komen luisteren en kijken of het iets voor mij was. Woensdagavond acht uur. Ik stap de repetitieruimte binnen en zie vrijwel direct een oud collega enthousiast op me af komen.  Ik werd door iedereen hartelijk verwelkomd en mocht die avond aan de bar de sfeer proeven en luisteren. Tot mijn verbazing bleek het verbazend goed en mooi te klinken. En ik werd enthousiast. En onze vriendin ook. En wel zo enthousiast dat we besloten voortaan mee te doen.

  Aldus ben ik nu op woensdagavond "de Bas". Of beter gezegd één der bassen. De man die mij op het koor geattendeerd heeft én de oud collega zijn namelijk ook bassen. En het is heerlijk! Er zijn betrekkelijk weinig mannen in het koor. Welgeteld zijn er slechts zes; drie tenoren en wij de drie bassen. Doch we worden omringd door een flink stel vrouwelijke vrolijke en enthousiaste hoge en lage sopranen en alten. En daar zitten werkelijk een paar heel mooie stemmen tussen. We hebben een geweldig goede en gek-gezellige vrouwelijke dirigent die zelf alle arrangementen schrijft en de boel goed onder controle heeft.  Het voelt een beetje als een warm bad daar tussen die mensen. Ik wordt goed begeleid door mijn collega bassen en begin het al een beetje door te krijgen hoe ik moet zingen. Je zingt namelijk niet zomaar een popliedje, nee: je zingt echt een partij. En dat is in het begin wél even wennen. Waar ik vooral even aan moest wennen was het feit dat sommige stukken enorm hoog gezongen moet worden. Oeps! Dat hadden ze er niet bij verteld! Ook oefenen we dansjes en pasjes om het er voor het publiek enigszins aantrekkelijker uit te laten zien. Tja . . . .  Ook dat zal wel wennen. Eerst het zingen maar eens onder de knie zien te krijgen. Om de week worden we begeleid door een combo. Lekker met een live bandje zingen dus. Volgende week al ben ik voor het eerst de enige bas. Mijn collega's kunnen dan niet bij de repetitie aanwezig zijn. "Nagelbijt en peentjeszweet!" Dat wordt spannend!

  www.popkoorsprightly.nl

   

                     

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 63 keer bekeken

• Lekker Weer Weer!

  March 15, 2012

  Tik, tik, tik. Ik zit tevreden achter mijn vertrouwde toetsenbord. Zoals gewoonlijk staat zachtjes Radio 2 aan op de achtergrond. Men draait een lief liedje. "Zij" van Marco Borsato. Een lief klein liedje waarbij ik altijd even kippenvel krijg. Of mierentietjes zoals we dat hier in huis noemen. Het is heerlijk rustig in huis. Het zonnetje streelt mijn toetsenbord. De lente lijkt begonnen. De vogeltjes kwetteren me weer vrolijk wakker en het is zelfs al weer bijna licht als ik met het juiste been mijn bed uit stap. Iedereen was vrolijk vanmorgen. Zelfs onze twee mannen maakten geen ruzie. Een wonder! Normaliter kruipen de heren nadat ze met veel moeite wakker geworden zijn bij elkaar in bed. Knuffelen elkaar alsof hun leven er van af hangt en beginnen dan gezellig te bekvechten. Zo gaat het even door met lachen, krijsen, schreeuwen en gillen. Daarna volgt steevast een enorm luide schreeuw omdat de een "per ongeluk" de ander pijn heeft gedaan. Ik deed het écht niet express pappa! Hij begon! Néé: hij begon! Ach; het hoort bij het groot worden. Het zijn net leeuwenwelpjes. Ze moeten zichzelf voorbereiden op de grote boze buitenwereld.

  Echter vandaag was het anders. Ze waren zomaar lief voor elkaar. En kwamen probleemloos uit hun bedjes. Ze deelden de laatste restjes van hun lievelingssapje en vulden dat aan met gewone sinaasappelsap. Speelden met plastic muntjes die ze als tolletjes over de tafel lieten draaien en kleedden zich zonder pesterijtjes aan. Ze poetsten zelfs zonder mopperen hun tanden en gingen daarna in peis en vree de achterdeur uit naar school. Beiden blij dat het al zulk stralend en zonnig weer was. Beiden op weg naar school. De een vol verwachting  op weg naar zijn drie proefwerken. “Doei! Ik ben weg!” De ander met gezonde gespeelde tegenzin. Ja, ik wil wel een appel mee. Geschild en in stukjes. Met kaneel en suiker? Nee hoor; doe maar gewoon zonder. Doei pap! Een dikke, natte kus en weg is hij.  Zou het door de lente komen? Of door de extra lichtkracht van gisteren door de zonnestorm die onze aarde bereikt heeft? Ik zelf word in elk geval altijd een stuk vrolijker wakker als het heerlijk licht en zonnig is. En voel me dan ook gedurende de ganse dag beduidend beter dan op grauwe, duistere, vochtige en kille winterdagen.

  Kijk eens aan! Onze grote dochter komt ook naar beneden! Gewapend met een masker van bronspoeder, mascara en lipgloss is ze ook klaar voor de dag. En ook zij is vrolijker dan anders. Ze vraagt mijn ouderwetse rekenmachine te leen. Straks heeft ze een biologieproefwerk en dan mag ze haar multifunctionele giga-geavanceerde rekenbeest niet mee nemen. Het belooft een heerlijke dag te blijven. En daar ga ik van genieten. Straks komt de middelste al weer thuis. Misschien heeft hij wel zin om samen met mij even lekker een stuk in het bos te gaan lopen. Of zullen we de tuin eens op gaan ruimen? Dat is ook hoognodig! Ach: we zien wel. Niets moet. Niets hoeft. Ik heb eigenlijk wel zin om ergens lekker te gaan lunchen. Bij Eetcafé De Notaris (=Restaurant/Kookstudio...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 44 keer bekeken

• Vol energie . . . .

  March 15, 2012

  Na een lang liefdevol en werkzaam leven was er een einde gekomen aan ons samenzijn. Ze was op. Ze kon niet meer. Mijn hulp in de huishouding had al langer aangegeven dat wat haar betreft de maat vol was. En dat ik haar maar beter kon laten euthanaseren. Echter kon en wilde ik geen afscheid nemen van haar. We hadden zo veel meegemaakt samen. Aldus probeerde ik haar leven nog wat te rekken. Ik verwisselde de zakken regelmatig en had ook de bedrading opnieuw aangesloten. De hoop bleef. En blijkbaar wilde zij er zelf ook niet stiekem tussenuit glippen, want zo nu en dan had ze weer energie. En een opleving. Een hoopgevende opleving. Het mocht echter niet baten. Ze werd zwakker en zwakker. Tot ze op een gegeven moment haar laatste adem inhaleerde. En niet meer uitblies.

  We namen gepast en in besloten kring afscheid van haar. Ik vergeet nooit hoe ik haar het zwarte gat inschoof. Triest. Omdat ik zonder haar niet verder kon ging ik al snel op zoek naar een vervangster. En die heb ik gevonden. En wat voor een! Elke morgen zie ik haar staan. Daar in die hoek. Ze is mooi. Elegant. Haar bevallige billen accentueren haar ranke lijfje. En die mond! Geweldig! Goed; ze heeft reeds wat gebruikssporen, maar die heb ik ook. Ik vind haar mooi. Het lijkt soms of ze naar me knipoogt. Of ze me wil verleiden met haar aan de slag te gaan. Doch ik ben sterk. En negeer haar. Meestal althans. Dat vind ze niet erg.  Ze weet hoe ik ben. We kennen elkaar nu zo‘n twee jaar en hebben een goede band samen. Dus ze weet dat ik niet écht het type ben dat vaak met haar aan de zwier gaat. Dat doet ze meestal met mijn hulp in de huishouding. Die is helemaal gek met haar. Waarschijnlijk door haar bijzondere aantrekkingskracht.

  Zo nu en dan echter laat ik me ook even gaan. Dan pak ik haar stevig vast, knijp even schalks in haar billen en laat haar alle hoeken van de kamer zien. Ze is echt ongekend. Wat een kracht. Wat een souplesse! En als we bezig zijn snort ze als een poesje. Ik denk dat ik haar toch maar eens vaker mee op stap neem. Wacht! Ik neem haar nu direct mee: naar boven. Heerlijk! Ik kan niet wachten! Ik neem haar in mijn armen en til haar voorzichtig naar boven. Dan vlei ik haar voorzichtig neer op het slaapkamertapijt. Ze is vol energie. Als ik op het juiste knopje druk begint ze te zingen van genot.  Ze zuigt net zo lang . . . . Tot ze helemaal vol zit. Dan wil ze niet meer. En begin ik met het naspel. En haal ik haar  knikarm los. Bevrijd haar gevulde buikje en neem dit mee naar buiten. Naar het zwarte gat. Daar leeg ik haar buikje en reinig haar filter. Hierna spoed ik me weer naar boven en plaats haar buikje weer terug in haar lichaam. Haar bevallige lichaam. Ik denk dat ik haar maar boven laat staan. De hulp komt morgen en die zal haar dan weer hard nodig hebben. Bedden verschonen doet tenslotte nogal wat stof opwaaien.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 28 keer bekeken

• . . . en alweer een nachtmerrie.

  February 21, 2012

  Gisterenmorgen vroeg viel ik bijna om van verbazing bij het zien van mijn eigen gezicht in de spiegel. Mijn neus was helemaal platgedrukt. Er zat een klein lederen dopje op! Mijn ogen waren ontzettend opgezwollen en puilden bijkans uit hun kassen. Ik zag eruit als de Chihuahua van dat überrijke blonde sletje Paris Hilton. Nog een geluk dat ik niet op haar poes leek. Nu had ik tenminste nog haar! Vrolijk fluitend poetste ik zorgvuldig mijn vlijmscherpe tandjes, kleedde me aan, en trippelde de trap af om te gaan ontbijten. Halverwege werd ik staande gehouden door een breedgeschouderde man in een donker pak. Hij feliciteerde me met het feit dat ik de speciale honden-Oscar had gewonnen voor mijn gehele oeuvre en verzocht me hem te volgen naar de gereedstaande limousine.

  Op straat aangekomen stond echter slechts mijn oude vertrouwde Volvo voor de deur. De hele familie, inclusief aanhang en Portugese uitwisselingsstudent, zat reeds in de auto te wachten en ik schoof achter het stuur. Waar gaan we heen vroeg ik. Naar het ijs riepen ze in koor. Vreemd? Allemaal waren ze gekleed in badpak, bikini of zwembroek. Naar het ijs? Waar? Hoe? Het is midden in de zomer! Ik keek nog eens in de spiegel. Gelukkig, ik had mijn eigen vertrouwde gezicht weer terug. Ik droeg alleen een dikke bontmuts. En de rest was ook ineens warm gekleed. Dat rare klimaat hier ook in Nederland: de ene dag vriest het min twintig graden en de volgende dag is het plus tien. Ik bestelde een kopje koffie met Stevia. U weet wel: die supergezonde suikervervanger die jarenlang tegengehouden is door de internationale suikermaffia.

  Job Cohen bracht me mijn kopje koffie. Iedereen stond achter hem vertelde hij me vol overtuiging. Heel de SP stond achter hem. Alleen zijn eigen PVDA niet. Jammer voor hem. Ach, er zal straks vast en zeker wel ergens een mooie burgemeesterspost op hem staan te wachten. Ik bedankte hem voor de koffie. Graag gedaan sprak hij; ik ben een man van het volk gebleven en serveer daarom graag kopjes koffie. Ik ga nu even een kopje naar collega Geert Wilders brengen als je het niet erg vindt. Een kopje gedoogkoffie. Echte Max Havelaar's ontwikkelingssamenwerkingskoffie. Mét SGP keurmerk!

  Ik draaide me om en wilde weglopen, maar werd tegengehouden door een klein vrouwtje met een rode neus en woest haar. In haar hand droeg zij een enorme fles wodka. Hier was geen twijfel mogelijk: dit was Sylvia Witteman! Ze keek me boos aan en sprak: hik, wacht eens even jij! Ben je helemaal gek geworden? Straks zijn die Polen door die achterlijke meldlijst zo boos op ons dat ik geen Poolse wodka meer kan kopen! Ze sloeg me met haar handtasje om mijn oren en op mijn neus. Shit! Nu was hij weer plat! Ik had zo te voelen een bloedneus.  Ik vroeg @silviawitteman via Twitter om een tissue en een spiegeltje. Ik keek al deppend in het kleine virtuele makeupspiegeltje. En schrok me rot! Door die klappen had ik net zo'n angstaanjagend hoofd als Wilders gekregen. Van schrik waren mijn haren veranderd in een soort van lelijke Mozart pruik. Wat nu? Hopelijk stond die bodyguard van vanmorgen nog ergens op me te wachten. Met zo'n uiterlijk kon in vanzelfsprekend niet alleen over straat. Ik zou me kapot schamen. En mijn Twitter avatar? Die zou ik ook moeten veranderen. Vreselijk! Echter Sylvia vond me er zo een stuk aantrekkelijker uitzien vertelde ze me. Stukken beter dan eerst! Spontaan gaf ze me een warme en natte tongzoen. Lang duurde dit echter niet. Plotsklaps voelde ik een harde knal tegen mijn achterhoofd. Naast me stond een man met een enorm tennisracket tegen me aan te schreeuwen. Richard Krajicek! Ik vroeg vriendelijk wat hem scheelde en vroeg hem of dit normaal gedrag was. Doe toch normaal man! Doe zelf normaal jij! Je staat mijn vrouw te zoenen! Hè? . . . . Ben jij tegenwoordig met Sylvia Witteman getrouwd? Kijk maar uit, of ik geef je aan bij het meldpunt voor vervelende Polen! Oh ben je geen Pool maar een Tsjech? Ach, al die Oost-Europeanen zijn hetzelfde, die pikken al onze baantjes in! Rotzakken zijn jullie! Allemaal!

  Ik schrok van mezelf. Ik begon nu warempel écht op een PVV 'er te lijken. Of was het nu een SP 'er? Ik wist het niet meer. Ik pakte de fles Wodka uit de mond van Sylvia en nam een ferme slok. Hé, daar wordt je weer mens van. Aha! Daar stond Mark Rutte! Hoi Mark, hoe was het in Brussel? Heb je het ook nog over de Hedwigepolder gehad, of alleen over de minnares van die Blekerneus? Goede morgen geachte medeburger, sprak Mark met een brede glimlach. Hahaha . . . ik weet niet waar u het over hebt, maar ik wil absoluut niet met u of de vriendin van Henk Bleker trouwen. Ik woon al jarenlang samen. Met mijn moeder! Reuze gezellig als we samen eten. Dan eet zij de doperwtjes en pik ik de worteltjes eruit! Enorm goed voor mijn draagvlak als premier van Nederland! Betrouwbaar en duurzaam! Maar meneer de Goede, wat ziet u opeens witjes! Voelt u zich niet wel? Of voelt u zich wel niet? Heeft u wellicht last van die wodka? Het spijt me, doch het duizelt me enigszins sprak ik. Mag ik even zitten met uw welnemen? Sylvia keek me bezorgd aan en nam de zo goed als lege fles wodka uit mijn hand. Ze nam een ferme slok en kuste me weer teder op mijn mond. Daarna trok ze mijn gezicht in haar weelderige boezem. Zo was het goed. Haar boezem rook naar pruttelende konijnenbout met truffelpuree. Heeeeerlijk . . . .

  

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 47 keer bekeken

• Waarom schaatsen zoveel leuker is dan voetbal . . . .

  February 12, 2012

  We zaten er deze week weer eens warmpjes bij in Nederland. Niet letterlijk: het was vanzelfsprekend erg koud. Op sommige plaatsen werd zelfs -20 graden gemeten. Nee: ons land was weer eens rijk aan solidariteit. Het Elfstedenvirus had weer eens toegeslagen. Hartverwarmend waren de taferelen van hardwerkende burgers, zeecadetten en militairen die de ijsbanen sneeuwvrij maakten. Doch helaas: het mocht niet baten. Noordenwind en snel oplopende temperaturen maken voorlopig even een einde aan deze pret. Er waren wél drie mannen die de Elfstedenroute gereden hadden. Ik zag ze donderdagmorgen op de tv bij “Wakker Nederland“. Drie stoere mannen die de tocht der tochten, ondanks dat ze geen startbewijs bezaten, tóch wilden schaatsen. Twee van hen hielden de 200 kilometer over Friese meren en sloten  vol. Een moest helaas afhaken omdat hij de verkeerde schaatsen aanhad. Hij werd na 180 kilometer in Dokkum bij een kroeg afgezet. De andere twee helden haalden de finish wel. Het ging ze niet om het kruisje, maar om de eer.

  Deze stoere mannen kregen het voor elkaar. Velen die de tocht officieel en mét kruisje willen maken moeten hun plannen weer even in de ijskast zetten. Na rijp beraad van de  rayonhoofden werd het ijs niet sterk genoeg geacht om de verwachtte massale toeloop van pers en publiek te dragen. Deze week stond het hele mediacircus in lichterlaaie: op de vaderlandse tv en radio werd je er continue aan herinnerd dat er dit jaar toch misschien wel een Elfstedentocht gereden zou gaan worden. Iedereen brandde van verlangen om de ijskoude tocht der tochten te gaan verslaan. Cameraploegen uit de Verenigde Staten en Japan waren reeds onderweg. Alleen al door de aanwezig zijnde pers zou het ijs inzakken lijkt me. Evert van Benthem zou overkomen vanuit Canada. Nederland was weer heel even bijna wereldnieuws.

  Er waren gelukkig wel andere schaatstochten en wedstrijden op natuurijs. Schaatsers roemden alom de omstandigheden. het voelde echter aan op de een of andere manier. Zelf heb ik niet geschaatst. Helaas beheers ik deze edele sport niet. Ik ben niet zo sportief aangelegd.  Wel heb ik even gekeken naar de Nederlandse kampioenschappen Marathon schaatsen. Vanzelfsprekend keek ik alleen naar de dames. Met hun prominent in beeld gebrachte mooie billen fier naar achteren gestoken schaatsten ze stoer door de ijzige koude. Het was schitterend om naar te kijken. Op mijn geriefelijke bank in een voortreffelijk verwarmde huiskamer genoot ik dan ook uitgebreid van de gracieuze bewegingen van deze mooie dames. Met krachtige slagen doorkliefden zij met ijzingwekkende snelheden de ijskoude Emmense koude luchten. Met verbeten gezichten vochten deze krachtige vrouwen tegen elkaar en zichzelf. Je kon duidelijk de  kracht van het samenwerken der schaatsploegen zien. Het was een beetje zoals wielrennen. Het was een spel van goed geïnstrueerde knechten en meesteressen. Mooi om te zien! Ik kreeg het er zó warm van dat ik de kachel zelfs een graadje lager kon zetten.

  Het herengedeelte heb ik maar overgeslagen. Ik had onderhand wel weer genoeg schaatsemotie over me heen gekregen voor deze maand. Plus: met mannelijke sporters heb ik over het algemeen niet zo heel veel. Al moet ik toegeven dat  lange afstandschaatsers zoals de enthousiaste Erben Wennemars en die lekker maffe Eric Hulzebos me toch wel een warm gevoel geven. Schaatsen, en schaatsen op natuurijs in het bijzonder, is tóch een sport van gewone, hardwerkende mensen. Geen piepende mietjes zoals tennisspelers of die verwende overgewaardeerde én overbetaalde voetballertjes. Ik verbaas me er altijd over dat voetbal zoveel publiek trekt. Er is toch niets leuks aan om  tweeëntwintig zwetende, zuchtende en steunende watjes op een dure semi-grasmat te zien stuntelen met een balletje? En dan heb ik het er nog niet eens over dat je na afloop van zo’n  wedstrijd héél snel en voorzichtig met je zoontje moet proberen weg te komen. Omdat je anders grote kans loopt klappen op te lopen door een stelletje beschonken en agressieve hooligans. Geef mijn portie maar aan fikkie! Nee, dan kijk ik liever naar het schaatsen. Schaatsen is gezellig. Schaatsers zijn leuk. Je ziet ze genieten als ze winnen, maar ze genieten óók als een ander wint. Voetbal verloedert, maar schaatsen verbroedert. Dát is het! Ik heb zelfs vrienden die schaatsen! En als ik ze dan later spreek, moegestreden en weer warm geworden door een heerlijke kop erwtensoep, dan gloeien ze. Niet alleen van de kou, maar van puur genot! Ze stralen! Zo gelukkig zijn ze op zo’n moment.

   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 92 keer bekeken

• Happy Birthday!

  February 7, 2012

  Vandaag is onze jongste jarig. 9 jaar oud is hij al weer. Wat is hij al groot. Ons kadootje. Want zo noemen we hem. Want eerlijk gezegd was hij niet gepland. We hadden  immers onze koningswens al in huis. We hádden reeds een mooie dochter en zoon. Het was goed. Genoeg. Onze wensen waren vervuld. Ik had al een afspraak gepland bij de uroloog voor een sterilisatie. Vrienden van ons bleken namelijk in verwachting van een derde, ongepland, maar zeer gewenst kind. We hadden erom gelachen. Dat zou ons niet overkomen. We moesten er niet aan denken! Tot mijn lief op een goede ochtend misselijk was. En de volgende dag weer . . . enzovoort enzovoort. Ik grapte: het lijkt wel of jij óók zwanger bent! Zou je niet eens een zwangerschapstest doen? Enkele dagen later vroeg mijn lief of ik toch maar eens zo'n testje wilde gaan halen. Voor de zekerheid. Je weet tenslotte maar nooit.

  De volgende morgen deden we de test, omdat dit  met ochtendurine het meest duidelijk af te lezen zou zijn. (Dit hadden we ooit eens ergens gehoord of gelezen.) Of liever gezegd; mijn lief deed de test. En jawel hoor: ze bleek zwanger! Zo zie je maar dat je in het leven niets kunt plannen. Als er iets moet gebeuren, dan gebeurt het gewoon. En wat we zelf nooit hadden verwacht: we waren er superblij mee! Vol verwachting stortten we ons in de mallemolen van het zwanger zijn. Alles moest opnieuw aangeschaft worden, want alle babyspulletjes hadden we al weggegeven in de afgelopen jaren. Het was een volledig opnieuw beginnen. En het leuke was: we waren nu zwanger met z'n vieren. Onze kindertjes van vijf en drie konden niet wachten tot hun nieuwe broertje of zusje geboren zou worden. Het werd een leuke en spannende tijd.

  Echter: meneer had geen zin om te komen. Hij zat waarschijnlijk wel lekker daar binnen in die warme buik van mijn geliefde. Dus moesten we naar het ziekenhuis. Was niet erg: die andere twee waren ook beiden in het ziekenhuis geboren. Dat waren we dus wel gewend. Doch deze keer liet onze ongeboren spruit wel héél erg lang op zich wachten. Wee opwekkers dus. En maar weer wachten. Mijn lief was op. Na vele lange uren wachten maakte meneer uiteindelijk aanstalten. En jawel: hij kwam er eindelijk aan. Echter: toen hij uiteindelijk buiten was brak er paniek uit. Hij moest snel beademd worden. Ze namen hem mee. Ik moest mee. Ik ben geloof ik nog nooit zo bang geweest. En voor mijn lief moet het helemaal verschrikkelijk zijn geweest om je kindje weg te zien halen omdat het niet ademt. Maar gelukkig ademde hij door de toegediende zuurstof snel zelfstandig verder en mochten we van hem gaan genieten.

  Hij bleek er totaal anders uit te zien dan de twee voorgaande exemplaren, die vrij tenger waren en beiden bruin haar en bruine ogen hadden. Dit stevige zoogdier had namelijk vanaf het begin al blond haar en blauwe ogen. Hij bleek het meest vrolijke en knuffelige kind ooit te zijn, en dat is hij eigenlijk nog steeds. Net als zijn lieve grote broer en zus. Hij werd echt ons gezamenlijke kadootje. En dat is hij nog steeds. Hij brengt iedereen altijd aan het lachen en is altijd positief ingesteld. Ik bedank het lot daarom op mijn blote knieën dat hij bij ons mocht komen. Dat wij met ons viertjes zo van hem mogen genieten. Dat mijn lief en ik zulke bijzondere en heerlijke kinderen hebben. En dat ik zélfs intens kan genieten als die drie wondertjes aan het kibbelen zijn. Ik ben trots. Én gelukkig met mijn gezinnetje.

  Gisteren zaten we aan tafel met een bevriend jong stel en hun zes maanden oude dochtertje. Wat een schatje! En die trots en liefde die de pappa en mamma uitstraalden! Het was een genot om te mogen aanschouwen. Heerlijk dat ik daar even van mocht mee genieten. Toen ik hen zo lief met elkaar bezig zag, kreeg ik bijna spijt van mijn sterilisatie welke ik na de geboorte van onze jongste alsnog heb laten doen. Een nieuw leven in liefde ontvangen. Een mooier geschenk bestaat niet.

  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 55 keer bekeken

• Borsten, billen buik.

  January 31, 2012

  Ik heb niet zo héél veel tijd nu, dus ik zal maar direct met de deur in huis vallen: "hoe is het met all die goede nieuwjaarsvoornemens lieve dames?" Houden jullie jezelf er nog steeds aan? Of zijn jullie alweer gestopt met het minder en gezonder eten? Sport je nog steeds? Oh? Je hebt een abonnement afgesloten bij de sportschool? Wat goed! Knap zeg!

  Pardon: wat zeg je? Als je geen duur sportschoolabonnement had afgesloten was je allang gestopt? Dat meen je niet! Je kunt het trouwens wél al goed zien. Dat van dat sporten. Mooi strak kontje gekregen.

  Mag ik misschien niet zeggen, ben tenslotte je man niet, maar het is echt waar! Je kunt het in je gezicht ook goed zien trouwens. Wat zeg je? Dat buikje? Welk buikje? Doe niet zo mal. Dat ziet er toch geweldig uit? Veel platter zie je ze niet meer tegenwoordig! En dan die borsten erboven? Heb je ze stiekem op laten vullen? Nee? Wow, dan zijn die ook goed geconserveerd zeg! Zelden zulke mooie borsten gezien! Je hebt ook zo’n mooi decolleté. Perfect gevuld en dat bovenop die prachtige “bone-structure” van je. Perfect gewoon!

   

  Weet je wat ik aan jou ook altijd zo prachtig vind: je benen. Niet te dun, niet te dik. Perfect gewoonweg. En die schoenen die je nu aanhebt zijn gewoon gemáákt voor jouw benen! Van welke ontwerper zijn die schoenen eigenlijk? Van de Dolcis? Dat geloof ik niet. ik dacht toch werkelijk dat het échte Manolo's waren. Of van Jan Jansen. Ze zijn echt mooi! Over ontwerpers gesproken: wat heb jij een prachtige ring om. Past mooi bij je armband. 'K zie trouwens ook dat je je nagels hebt laten doen. Mooi! Nee, daar geloof ik niets van. Echt? Zijn dat je eigen nagels? Knap van je dat je ze zo mooi lang kunt houden zeg! Ik bijt nagels. Stom hè? Lieve handjes heb je trouwens. Mooi klein en slank. Echte meisjeshanden.

   

  Ik ben trouwens blij dat jij zo vaak van die mooie jurkjes draagt. Niet dat je in een spijkerbroek niet sexy bent, intégendeel! Maar zo'n jurkje is toch altijd nét iets vrouwelijker vind je niet? Alhoewel . . . als ik jou zo nu en dan in die strakke jeans voorbij zie komen, dan denk ik: Wow!! Sorry dat ik het zeg hoor, maar wat een lekker kontje heb jij toch!

  Je bent eigenlijk een mega lekker ding. Wist je dat? Nee? Durf te wedden dat je heel wat mannelijke bewonderaars hebt. En misschien zelfs wel vrouwelijke. Niet? Echt wel, 'k zag vanmorgen die man van op de hoek nog verlekkerd naar je kijken. En dat gebeurt echt vaker, geloof me. Nooit iets gemerkt? Typisch vrouwelijke onzekerheid. Het is echt zo. Je bent gewoon bloedmooi! En nog lief, leuk en aardig ook! Vindt het altijd zó gezellig om met jou te kletsen. Als ik jouw man was zou ik ziekelijk jaloers worden denk ik. Dat ben ik eerlijk gezegd al. Op jouw geliefde! Maar nu moet ik echt gaan. Snel. Voor ik teveel zeg.

   

  Tot de volgend keer! Kus, kus kus. Doei!

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 94 keer bekeken

• Onzekerheid

  January 25, 2012

  Mag ik u een geheim verklappen? En belooft u het niet verder te vertellen? Ik ben namelijk ontzettend onzeker. Over mijn uiterlijk. Over hoe ik overkom bij anderen. Gek hè om daar als man voor uit te komen. Het is namelijk niet écht een mannelijke eigenschap. Mannen vinden zichzelf over het algemeen helemaal prima. Twijfelen zelden aan zichzelf. En mochten ze dat wél doen, dan gaan ze snel op een ander onderwerp over  en stappen zo over  eventuele hindernissen heen.

  Zo zijn de meeste mannen. Zelfverzekerd en een tikje arrogant. Ik niet dus. Goed, met de jaren is mijn onzekerheid wel minder geworden, maar als puber en ook later heb ik enorm last gehad van onzekerheden. Ik vond mezelf veel te dun. Was enorm verlegen. En daardoor slecht in het versieren van meisjes. Tenminste: dat dacht ik. Toch kon ik best goed met vrouwen overweg. Erg goed zelfs. En dan vooral met ietwat oudere en door de jaren heen wijzer geworden vrouwen; die mij dan juist leuk vonden omdat ik enigszins anders dan andere mannen was. Ze vonden het leuk dat ik niet van die mannendingen als voetbal hield. En dat ik me anders kleedde dan de gemiddelde man. Dat ik kon meepraten over onderwerpen die zij leuk vonden. Zoals mode en inrichting van huizen. Over spiritualiteit, gevoelens, kinderen en muziek. Dat ik het leuk vond om mee te gaan shoppen. En hen dan subtiel  vertelde wat ik van hun kledingkeuze vond. Dat ik hen niet vertelde dat ze een dikke bips hadden, maar dat die ene rok hun rondingen toch écht beter deed uitkomen, dan die iets te krappe blauwe broek, welke ze zojuist aan hadden gepast. Of iets dergelijks.

  Dat ik zo goed kon meepraten met vrouwen kwam onder anderen omdat ik damesbladen als Viva, Libelle, Margriet en Opzij las. Ik wilde namelijk dolgraag leuk gevonden worden door vrouwen. Had de dwang ze te behagen. Wilde ze plezieren. Dacht dat ik anders niet in hun gezelschap geduld zou worden. En het vreemde was: ik vond het nog leuk ook. Ik had er echt plezier in om met vrouwen van gedachte te wisselen over onderwerpen als een mooi kapsel, de nieuwe herfstmode en hoe het zou zijn om zelf kinderen te hebben.  En nog steeds vind ik het leuk om met vrouwen te praten over diverse onmannelijke onderwerpen. En nog steeds houd ik mezelf op de hoogte voor wat betreft de nieuwe kleding en interieurtrends. En lees ik de damesbladen die mijn lieve schoonmoeder altijd voor ons meebrengt. Ook kan ik uren over de kinderen praten. Tegenwoordig niet meer om mijn gespreksgenote te "pleasen", maar gewoon omdat ik het gezellig en interessant vind om met vrouwen te praten.

  Begrijp me niet verkeerd; ik ben niet gay, en ook geen vrouw in mannengedaante. Ik ben een “redelijk gewone”man van vlees en bloed en gedraag me dan ook absoluut niet vrouwelijk. Wél kleed me misschien wat excentrieker dan de gemiddelde man, maar ben absoluut géén vrouwelijk type. Goed, ik liep al jaren geleden met armbanden om rond, maar dat was slechts trendsettend. Tegenwoordig loopt elke man met een armband om zijn pols. En er zijn best "mannen" onderwerpen waar ik graag over spreek. Ik kan bijvoorbeeld, als ik een leuke gesprekspartner tref, uren kletsen over het nieuws, auto's en politiek. Alleen met het praten over onder anderen voetbal, hockey, golf enz. dáár heb ik moeite mee. Het ergste vind ik het wanneeer ik mannen treft die echt alléén maar over hun sport kunnen praten en verder nergens over. Maar nu vraag je jezelf wellicht af: wanneer als je dan toch aan één tafel zit met zo'n eenzijdige man, wat doe je dan? Juist: dan doe ik gewoon mijn best om over zijn liefde mee te praten. Om het gesprek maar op gang te houden. Je wilt toch graag dat mensen het leuk vinden om met je te praten. En je wilt vooral dat men jóú leuk vindt.

  Onzekerheid is iets waar je mee om moet leren gaan. En het wordt vanzelf minder naarmate je ouder wordt. Tenminste in mijn geval. Hou ouder ik word, hoe zekerder en meer tevreden ik me voel. Natuurlijk: ook ik ben nog steeds een beetje onzeker. Ik gebruik allerlei crèmepjes om er zo rimpelloos mogelijk uit te blijven zien. Let op dat ik geen buikje krijg en kleed me nog steeds zorgvuldig en ietwat anders dan de rest. Zo ben ik nu eenmaal. En dat voelt prettig. Heerlijk!

  Bij de vrouwen die ik ken is het echter andersom. Hoe ouder ze worden, hoe onzekerder ze worden over hun uiterlijk, hun werk, hun partner en of hun huwelijk wel stand zal houden. “Je hoort zoveel over mannen die er vandoor gaan met zo'n jong ding tenslotte“. Deze vrouwen maken zich zorgen over de toekomst van hun kinderen. Over alles in feite. Doch ik kan jullie geruststellen lieve dames. Jullie zien er echt nog steeds geweldig mooi uit, en ik vind jullie nog steeds even lief en leuk als twintig jaar geleden. Velen van jullie zijn met de jaren zelfs mooier geworden! Én: van alle stellen die ik in mijn eigen omgeving heb zien scheiden, is geen enkele man er met een jong blaadje vandoor gegaan. Allen hebben nieuwe, leuke partners gevonden van om en nabij hun eigen leeftijd. Net als hun vrouwelijke ex partners. De meeste mensen scheiden immers omdat ze elkaar niet meer leuk vinden. Óf omdat er door de jaren heen een soort van broer/zus...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 77 keer bekeken

• 13 MANIEREN OM EEN VRIJDAG DE 13e TE OVERLEVEN!

  January 13, 2012

   Voor degenen die behept zijn met een enorme vrees voor vrijdag de dertiende: hier zijn dertien manieren om deze dag veilig door te komen.

  1. Poets je schoenen, trek je mooiste kleren aan en kam zorgvuldig je haren. Breng indien je een vrouw bent nauwgezet je make-up aan. Scheer, wax of hars je benen. Want: mocht je vandaag onverhoopt van je fiets vallen, dan is het voor een arts stukken makkelijker om een glad geschoren been te hechten, dan een harig been. Dit geldt ook voor gezichtsbeharing. Mannen: mocht je zo'n kek dun baardje hebben: scheer hem op deze dag voor één keer af. Geloof me, later ben je me er dankbaar voor!

  2. Kus je geliefden innig gedag voor je de deur uit gaat. Neem de tijd om goed afscheid te nemen. Geniet desnoods nog even van een vrijdagmorgenvluggertje. Je weet immers nooit wat er in de loop van de  dag gebeuren kan. En als er op deze dag niets zou gebeuren, heb je in elk geval een leuk begin van de dag achter de rug!

  3. Ontbijt goed. Een stevige ochtendmaaltijd kan ervoor zorgen dat je een langer verblijf in een tussen twee verdiepingen vastgelopen lift overleeft. Of wat te denken van een langdurig verblijf boven in een vastgelopen reuzenrad of skilift? Voor dat die reddingshelikopter gearriveerd is kunnen er heel wat uurtjes voorbij gaan.

  4. Zorg voor een goede hand en teenmanicure. Zelf heb ik ooit 's morgens vroeg in de badkamer, mijn grote teen die geplaagd werd door een ingegroeide teennagel, gestoten op een vrijdag als deze. Terwijl ik liep te springen en joekelen van pijn, hopste ik voor ik het wist naar het randje van de trap. Hopste van schrik een sprongetje teveel, en stortte in doodsangst naar beneden. De verdere details zal ik u besparen, maar nu weet u waarom ik zo nu en dan van die waanzinnige stukjes publiceer.

  5. Zorg er ook voor dat, indien u in het bezit bent van een auto, dat deze goed onderhouden is. Het zou namelijk zomaar kunnen, dát indien de staat van onderhoud niet al te goed is, uw accu toevallig nét leeg is op het moment dat u weg had willen rijden. Als u dan onverhoopt besluit die acculader die u ooit eens voor sinterklaas gehad heeft te gebruiken, pas dan op! Voor u het weet laat u die accu op uw teen, u weet wel, die met die ingegroeide nagel vallen. U weet wat de gevolgen kunnen zijn.

  6. Mijd trappen. Niet alleen als u ingegroeide teennagels hebt, maar altijd. Trappen zijn gevaarlijk. Je kunt er vanaf glijden, vallen en struikelen. En als je er onderdoor loopt kunnen losse ladders omvallen, er kunnen emmers van glazenwassers op uw hoofd belanden. Of nog erger: hamers, zagen of oplaadbare boor-, zaag- en freesmachines van timmerlieden. Levensgevaarlijk!

  7. probeer nooit of te nimmer op een vrijdag de dertiende je partner te beduvelen met een ander. Gegarandeerd dat deze, waakzaam als iedereen op dit soort dagen is, er achter zal komen. Wil je dus je buitenechtelijke relatie in stand houden: nooit afspreken, bellen, skypen, what’s-uppen of mailen op deze dagen!

  8. Pas op met kermisattracties. Vermijd Cakewalks, Hully Gully's, Bungy jump installaties, draaimolens en botswagentjes! Hoe vaak heb ik niet meegemaakt dat er in de gezellig kermisdrukte iemand op ongemanicuurde tenen stond. Uitermate pijnlijk. Vermijden dus als dit maar enigszins mogelijk is!

  9. Ga nooit; en ik zeg dit met klem: nóóit of te nimmer potlood- of puntenslijper venten op deze dagen. En dan zeker niet in de winter. Voor je 't weet loop je rond met een blaasontsteking.

  10. Zoek een partner, maatje of buddy om je op dagen als deze te begeleiden. Dikke kans dat, mocht jou iets overkomen, dat dit diegene die bij je is ook overkomt. En gedeelde smart is halve smart niet waar?

  11. Koop geen boot, jacht of andersoortig vaartuig op vrijdag de dertiende. De kans dat je in de boot wordt genomen is dan zeer groot. Oplichters zien juist op dit soort dagen hun kans schoon, dus hou maar liever de boot af op dit soort dagen.

  12. Koop geen kraslot, staatslot of iets dergelijks. De kans dat je wint is op deze dag, net als op alle andere dagen trouwens, miniem. Als je al het geld dat je normaliter uitgeeft aan loterijen een jaar lang op zou sparen, zou je een mooie veiligheidshelm kunnen kopen, waarmee je de rest van je leven op vrijdag de dertiende én alle andere dagen veilig onder trappen door kunt lopen.

  13. en dan de laatste tip: vergeet alles wat ik hierboven geschreven heb. En geniet van je leven, je geliefden en ieder ander die je tegenkomt. Wees aardig voor je medemens, dan wordt je zelf ook met vriendelijkheid en respect behandeld. Geniet van de rijkdom waarin wij hier leven. Waardeer wat je hebt. En deel dat. Dát is geluk!

   

  

  Lees meer >> | 3 Reacties | Comment | 172 keer bekeken

• Zwart Gat.

  December 20, 2011

  Ik val in een diep zwart gat. Even denk ik dat ik er geweest ben. Dan echter zie ik een helder licht. Versuft word ik wakker . . . . En kijk in een felle lamp. Frans Bauer zingt het hoogste lied. Mijn God! Veel hoger kan een man niet zingen. Of hij moet gecastreerd zijn. Naast me zie ik middelbare vrouwen graaien in een gebloemde sjaaltjes uitverkoopbak. Er komt een moederlijke vrouw naar me toe. Ze kijkt me van bovenaf aan. Haar zware boezem lacht me toe. Gaat het wel goed met u? Kan ik u misschien ergens mee helpen? Een glaasje water wellicht? Koffie? Of iets sterkers? Nee dank u. Het gaat alweer. Moeizaam sta ik op met behulp van de welwillende dame. Dank u wel mevrouw. Erg vriendelijk van u. Ik kijk om me heen. Nog nooit heb ik zoveel vrouwen om me heen gehad. Vreemd: ik zie nauwelijks jonge meisjes en vrouwen. De jongste lijkt me in de dertig. En die dame heeft een naamplaatje op haar borst. Die behoort vast en zeker tot de organisatie. Waar ben ik vraag ik me af. Ik loop een stukje verder.

  Recht tegenover me zitten alweer een stel middelbare vrouwen, ze zijn een krantenslinger aan het knippen. Grappig! Dat deed ik als kind ook! Leuk! Zal ik meedoen? Mevrouw, mevrouw? Heeft u misschien interesse in een workshopje Indiase droom-kralen-armband rijgen? Ik kijk om me heen. Pardon, wie bedoelt u? U mevrouw! Ik . . . . Wat??? Ik? Ben ik een vrouw? Hoe kan dat nu weer? Geschokt kijk ik naar beneden. In mijn eigen goedgevulde decolleté. Ik grijp in mijn kruis. Een rok. En daaronder: niets! nou ja, geen piemel bedoel ik. Ik trek wit weg en kan nog net op tijd een stoel bereiken. Ik blijk in een "Beauty Barn"  terechtgekomen te zijn. De regen tikt op het tentdak. Zal ik u eens lekker verwennen? U ziet zo witjes! Naaast me staat een lief meisje. Twee schitterende Bambi oogjes kijken me vriendelijk en welwillend aan. Ik laat me achterover zijgen en onderga gelaten een heerlijke gelaatspakking. De schouder, hals en hoofdhuid massage blijkt verrukkelijk. Helaas is het al snel weer afgelopen. Moeizaam sta ik op en bedank het vriendelijke meisje. En loop weer verder. Waar ben ik toch? Een huishoudbeurs? Een Viva Fantasy fair? Een bijeenkomst van de Landelijke Plattelandsvrouwenvereniging? En wat nog vreemder is: wat is er met me gebeurt? Wié ben ik nu in feite? Ben ik écht een vrouw? Moet ik zo de rest van mijn leven verder? Ach weet je. Het zal wel een droom zijn.

  Ik laat het maar over me heen komen en probeer er gewoon zoveel mogelijk van te genieten. Kijk eens aan! Een nagelstyling! Kom maar hier! Als ik dan tóch een vrouw ben, wil ik er ook verzorgd uitzien. Doet u mij die fel rode nagellak maar. Wat zegt u? Met bloemetjes en hartjes? Nee zeg! Getver! Daar ben ik te oud voor hoor. Ja toch? Aha! Een spiegel. Kan ik stiekem eens kijken hoe ik er uit zie. "Fwieeet!" Ik hoor mezelf fluiten. Wat een lekker ding daar in die spiegel zeg! hooguit negenendertig en met een goed geconserveerd hoofd. Als ik er werkelijk zo uit zie, kan ik daar wel mee leven. De nagelstyliste kijkt lachend van haar werk op. Het lijkt wel of u zichzelf voor het eerst ziet zegt ze.

  Kind, je moest eens weten denk ik. En zeg: ik heb zo nu en dan mijn betere dagen. En vandaag is er zo een. Ik voel me heerlijk! Doe mij dus toch maar een paar van die hartjes! Moet ik nu straks als jij klaar bent met lakken een half uur met mijn handjes in de lucht wapperen vraag ik lachend. Nee hoor mevrouw! Kijk u maar. Hier heb ik een soort föhnmachientje. Hou hier uw nagels maar onder. U komt zeker niet vaak bij dit soort evenementen? Nee, dit is de eerste keer, antwoord ik naar waarheid. Even later bedank ik het lieve kind en ga verder. Mijn volgende stop is een "pimp je wimpers workshop". nu ik vrouw ben wil ik vanzelfsprekend wél weten hoe ik er op mijn best uit kan zien. Ik leer om te gaan met een wimperkruller. En laat me vertellen dat ik ze ook kan laten permanenten. Zodat mijn ooghaartjes dan een paar maanden omhoog blijven staan. Doe dat volgende keer maar zeg ik. Dank je wel! En ik vervolg mijn weg. De volgende stop is bij het bloemen-moodboard maken. Wat moet ik me hier in Godsnaam bij voorstellen? Laat maar! Aha! Daar is het hoofdpodium. Jeroen van der Boom begint net met zijn optreden. Massa's middelbare vrouwen drommen om hem heen alsof het nog schoolmeisjes zijn. Moet ik, nu ik vrouw ben, deze Jeroen nu ook leuk vinden? Nee, niet echt. Het is en blijft mijn type niet. "Al was hij de enige op de wereld!" Gelukkig! daar komt ADHD-Krystl het podium op. Met in haar hand een groot glas Spumante. Daar ben ik onderhand ook wel aan toe. En onder de tonen van “Golden Days” ga ik op zoek naar een tentje waar ze iets sterkers serveren dan die weeïge kruidentheetjes die je hier overal gepresenteerd krijgt. Helaas! Niet te vinden. Of toch? Ik kijk door een kiertje van een grote, afgesloten tent.

  In de tent loopt een lange, gladgeschoren man met een biertje in zijn hand. Hij lijkt ietwat te stotteren. Oh nee, hij is aan het rappen. Nee maar! Het is lange Frans! Hij staat recht voor mijn neus zijn stem te oefenen voor zijn act. Hoi moppie, wil je ook een biertje vraagt hij. Ik dacht dat je het nooit zou vragen! Graag! Dank je wel. Proost! Ik kijk om me heen. Er blijken nog een paar BN'ers in de tent te zitten. In een hoekje zit Bob SP Fosko wat in zichzelf te mompelen. Wat komt die hier doen. Zijn partij promoten? Hij zal toch niet gaan proberen te zingen? Frans Bauer kan in feite ook niet zingen. Of eigenlijk wel, maar het is mijn smaak niet. Én: hij doet het wél goed bij zijn (vrouwelijke) fans. Kijk daar staat hij: Fransje Bauer. Hij lijkt in een geanimeerd gesprek met Tatjana verwikkeld. Heb jij het v-vroeger echt met Joling gedaan vraagt hij. Echt? Ge-geloof ik niks van. Echt waar hoor! Tatjana lacht ondeugend. En het was nog lekker ook, hihihi . . . Aha! daar zit Cornald Maas. Van Opium. Interessante man. Sexy oren! Jammer dat hij homo is. Voor mij als vrouw dan hè! Als man wil ik gerust een keer een biertje met hem drinken, maar ik ben en blijf van binnen tóch een heteroman. Dan ben ik nu dus feitelijk . . . . Lesbisch? Dat zal dan wel. Vreemd!

  Ik wil dit niet meer! Ik wil terug!!! Ik wil nu wakker worden uit mijn droom. Ik wil weer man zijn! Snel zet ik mijn biertje neer en vlucht te BN-tent uit. Als een haas ren ik naar de uitgang. De uitgang is een soort poort. Zacht en warm als een enorme moederschoot. Ik sluit mijn ogen en duik erin. En val in een enorm diep, zwart gat. Almaar dieper en dieper val ik . . . . even krijg ik het benauwd en denk ik dat dit het einde is. Echter: néé! Het blijkt pas het begin. Alweer zie ik een fel licht waardoor ik opgeslokt lijk te worden. Ik ervaar een enorme hoofdpijn en ik val op een matje. Direct begin ik enorm te huilen. Zo hard heb ik nog nooit gehuild. Iemand pakt me bij mijn voeten beet en tilt me op. Een vriendelijke vrouwenstem zegt: "het is een jongetje!" Gefeliciteerd! Alles zit er op en aan! Hij wordt later vast zanger. Wat een geluid komt er uit dat kleine ventje. Ze draait me om en veegt zachtjes wat vettige derrie van me af. Daarna legt ze me neer op iets zachts. Borsten! Dan kijk ik omhoog en zie twee innig gelukkige en betraande ogen naar me kijken. Twee zachte lippen kussen voorzichtig mijn voorhoofdje. Mamma?

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 138 keer bekeken

• Tijdsdruk leidt tot inspiratie

  December 16, 2011

  Tijdsdruk is iets waar veel mensen tegenwoordig mee te maken hebben. Alles moet snel, sneller, snelst. Alles moet nu af. En wel nu meteen graag! En als je dan toch bezig bent, doe dit er dan ook gelijk maar even tussendoor. En dit graag ook even! Net zo makkelijk! En denk nu niet dat dit iets van tegenwoordig is. Ook vroeger, toen alles nog “beter, gemoedelijker en gezelliger“ was, had men al last van tijdsdruk. Toen hoorde je echter niemand (in het openbaar) klagen. Je keek wel uit! Je deed wat je baas je opdroeg en daarmee basta! En zo niet? Dan kon je op zoek naar een andere baan.

  Tegenwoordig mag je er gelukkig wel iets van zeggen. Tot op zekere hoogte vanzelfsprekend, maar toch. Tijdsdruk is niet erg, zolang het maar geen werkdruk wordt. Het wordt zelfs gestimuleerd om er voor uit te komen dat je werkdruk te hoog is. Omdat je anders wel eens met een Burn-out thuis kan komen te zitten. En dan wordt de tijds- en werkdruk van je collega’s weer groter. En daar schiet niemand iets mee op.

  Momenteel ben ik in de gelukkige omstandigheden dat ik zelden tot nooit last van tijdsdruk heb. Ik kan schrijven wanneer ik dat wil. Schilderen wanneer ik dat wil. En creëer om het creëren. In de hoop dat het door iemand opgepikt wordt. Zodat men er van kan genieten. Ook kan ik bijvoorbeeld tientallen foto-opnamen van een stuk aluminiumfolie maken en die dan uren lang gaan bewerken. Zeker: er komen enkele schitterende plaatjes uit. Maar die had ik onder druk waarschijnlijk ook wel in een uurtje kunnen maken en bewerken. Daarmee ben ik er onwankelbaar van overtuigd dat (beperkte) tijdsdruk tot hogere creatieve gedachten leidt. Als ik vroeger een illustratieopdracht had die morgen af moest zijn, was die ook af de volgende morgen. Al moest ik er de hele nacht over doen. Dat hoefde echter meestal niet eens, want onder druk stroomden mijn hersenen vol met ideeën. Die er even snel weer uitstroomden op papier. Het was vaak alsof mijn ideeën zomaar uit de lucht kwamen vallen. Deze illustraties waren vaak de besten. Andere tekeningen waar ik wél tijd voor had werden vaak nauwgezetter uitgewerkt, maar misten vaak die sprankelende originaliteit die de werken, welke onder tijdsdruk ontstaan waren, wél hadden.

  Gebrek aan tijdsdruk maakt je onzeker. Je gaat twijfelen. Is dit zo wel goed zo? Kan dit puntje niet beter daar staan? Had ik niet beter zus of zo? Met als gevolg dat je gaat zitten gummen. Je gumt zoveel dat je niet meer verder kunt. Dus je verfrommelt je vel papier en begint opnieuw. Overnieuw. De aandacht verslapt. Je grijpt naar de social media. Gaat wat surfen over het net in de hoop op nieuwe inspiratie. En gaat anderen vervelen omdat je er niet meer uitkomt en jezelf in de weg zit. Conclusie: naar mijn idee is gezonde tijdsdruk van belang voor goede prestaties. Het zet je aan tot het nemen van snelle beslissingen. Echter: vergeet nooit achteraf wél even te kijken of je goed en passend werk afgeleverd hebt. En dan wel graag vóór het naar de klant gaat. Als je het geluk hebt dat je collega’s in de buurt hebt om mee te sparren werkt dat helemaal goed. Gedeelde tijdsdruk is halve tijdsdruk tenslotte! :-)

  Gebrek aan tijdsdruk kan óók leiden tot luiheid. Echter het gevolg van lui zijn is wel weer dat je dan op een gegeven moment weer wél onder tijdsdruk komt te staan! Deze column bijvoorbeeld moet namelijk vandaag wél weer geplaatst worden. Snel opschieten dus maar weer! Opzij, opzij, opzij . . . maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast!
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 111 keer bekeken

• De zaaiende zaaddonor.

  December 16, 2011

  De kip was van de leg en had vandaag geen zin in eieren leggen. De haan ook niet. Doch: dat is normaal. Hanen leggen geen eieren. Eieren kunnen wél hanen worden. Of Haantjes. Het eitje (of haantje) van deze week is Rob Kamphues. U weet wel; die vrolijke emphatische en bebrilde presentator met dat gemoedelijke eierkoppie. Van het tv programma “De reünie“. Een van mijn lievelingsprogramma's. Wat is er namelijk aan de hand?  Rob schijnt even niet te hebben beseft dat je als bekende Nederlander voortdurend onder vuur van de roddelpers ligt. En dat je dan dus niet zo maar ongestraft  je zaad kunt verspreiden zonder op de gevolgen te letten. Met als gevolg dat nu  in de media breed uitgemeten wordt dat ene Mona-Liza Machado (lijkt wel een artiestennaam) een kind heeft gebaard. En dat dit meisje volgens een DNA test van Robje blijkt te zijn. Waarom heeft hij niet gewoon een condoom gebruikt? Dom, dom dom!!! Heb jij geen voorlichting gehad vroeger jongeman? Of was je zo bronstig dat je geen tijd meer had om zo'n race-rubber om te doen?

  
  Toch heb ik wel een beetje met Robje te doen. Hij is als KRO presentator toch een boegbeeld van het fatsoen. De KRO is tenslotte een keurig nette omroep. Met warme, doch beschaafde programma’s als “Memories” met die leuke Anita Witzier, “Boer zoekt vrouw” met Yvon Jaspers en “KRO’s uit de kast” met die pedante Arie Boomsma. Arie B. Dat vervelende mannetje dat zichzelf ontzettend mooi vindt en zich te pas en te onpas laat promoten als de nieuwe Jezus. Getver! Nee, geef mij Rob Kamphues dan maar. Dat is tenslotte een normale, gezellige vent waar je gerust de kroeg mee in kunt duiken. Een echte kerel die in een snelle BMW over de circuits scheurt. Iemand die kan lachen om andermans grapjes. Iemand die kan luisteren. Een man die doorvraagt en daarmee laat blijken dat hij oprecht geïnteresseerd is in zijn medemens. En daarmee laat zien dat hij zelf ook een mens van vlees en bloed is.

  Des te meer heb ik het gevoel dat Rob er door mevrouw Mona-Liza Machado  ingeluisd is.  Iedere vrijgezelle man zou vallen voor de charmes van deze aantrekkelijke dame. Deze dame heeft via Facebook contact gezocht met Rob. Hem daarna als zaaddonor gebruikt en heeft vervolgens zo snel mogelijk de sensatiepers opzocht. Rob vond haar waarschijnlijk wel leuk voor een keertje, had wel zin in een avontuurtje, maar meer niet. Elke man heeft ooit in zijn leven wel eens zoiets gedaan. Ik ook in mijn vrijgezelle leven lang geleden. Deze dame echter rook geld. En vooral aandacht. En liep zo snel mogelijk met haar verhaal naar Weekblad Privé. Met alle details en bewijsstukken. Dus is mevrouw nu ook een bekende Nederlander. Weliswaar als "golddigger", maar dat mag de pret niet drukken. BN'er is BN’er nietwaar?

  
  Arie Boomsma zal zoiets niet overkomen. Die kijkt wel linker uit. Met zijn in verhouding veel te kleine hoofd op dat grote lichaam. Dat is geen echte man, maar een onechte anabolen “Ken” pop. Iemand die zijn eigen lichaam zo mooi vindt dat hij er zoveel mogelijk mee koketteert. Die zegt te handelen  “in naam des Heren". Ik verbaas me er trouwens over dat de KRO hem programma's laat maken. Goed: ze scoren. Echter: de rest van de KRO programma's worden gemaakt door échte mensen. Nu ik er over nadenk maakt de KRO eigenlijk heel veel goede programma's. Inhoudelijk sterke échte programma’s. Juist door die oorspronkelijke mensen in huis te halen zoals Rob Kamphues, Stefan Stasse, Frits Spits, Anita Witzier, Yvon Jaspers, Hella van der Wijst, Derk Bolt en al die andere goede en betrokken presentatoren. En niet te vergeten de mensen op de achtergrond die meewerken aan de meest integere programma's. Ik kijk graag naar de KRO. En weet dat KRO voor Katholieke Radio Omroep staat. Dat het dus Christenen zijn. En dus vergevingsgezind. En hoop dat ze Rob Kamphues vergeven. Zodat Rob zijn mooie en echte programma's mag blijven maken.

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 124 keer bekeken

• Penopauzeperikelen

  December 1, 2011

  Mijn hoofd is leeg. Want waarover dit keer te schrijven? Over oefenvijftigers? Denk het niet. Daar wordt al veel te veel over geschreven. En ik ben tenslotte zelf allang geen oefenvijftiger meer. Doch desondanks zit deze jongen nog steeds in de bloei van zijn leven. En dat terwijl ik over een half jaar al weer drieenvijftig wordt. Één ding baart me echter zorgen. Niet verder vertellen, maar ik ben een van die zeldzame jongens die de penopauze overgeslagen hebben. Óf ik moet hem nog krijgen. Maar dat zou wel heel erg laat zijn. Of niet dan? Tot mijn grote geluk ben ik dan ook nog steeds dik tevreden met mijn twintig jaar oude Volvo. En taal ik niet naar een snerpende Ducati, ploffende Harley Davidson of open Porsche. Evenzo ben ik nog steeds dik tevreden met mevrouw de Goede, die met de jaren alleen maar mooier lijkt te worden.

  Dus het enige dat knaagt, is dat er niets te knagen valt. Hoe kan het zijn dat ik geen branieschoppende middelbare man ben, die zichzelf denkt te moeten bewijzen door er met een twintig tot dertig jaar jongere dame vandoor te gaan? Met andere woorden: ben ik wel gezond? Ben ik eigenlijk wel normaal? Moet ik niet snel pogen mijn zaad her en der te gaan verspreiden voor het verdroogt en verdort? Moet ik niet naar een ashram om mezelf te gaan (her)vinden? Of minstens een paar weken stil gaan zitten wezen in een klooster?

  Goed. Ik ben best blij met het feit dat ik zo nu en dan met de nieuwe mooie en snelle auto van de zaak van vrouwlief de weg op mag. Dat is echter niets nieuws. Ik ben al mijn hele leven een autoliefhebber geweest. Intimi weten dat ik zelfs een verwoed autoverzamelaar ben. Van miniatuurauto's weliswaar, maar toch. En wees niet bevreesd: ik speel er niet mee. En heb ze slechts omdat ik ze mooi vind. En omdat ze best leuk staan in de vitrinekast. En dat ze zo onze verder vrij spaarzaam gedecoreerde woonkamer opvrolijken. Tenminste, vroeger dan, toen ik net begon met verzamelen. Tegenwoordig is onze woonkamer, mede door de opvallende aanwezigheid van enkele van mijn vrolijke schilderijen, een bonte verzameling van kleuren geworden. Die daarom zo nu en dan opgeschoond dient te worden door er flink met de bezem door te gaan. Nadeel hiervan is dat onze dochter nu hink stap sprong naar haar zolderkamertje moet klunen omdat de voorraad prullaria op de voorzolder torenhoog begint te worden. En iets wegdoen? Nee dat is zonde. Er wordt tenslotte al genoeg verhandeld op Marktplaats. Daar hebben ze onze rommel écht niet nodig.

  Concluderend besef ik, dat ondanks het feit dat ik nog steeds mijn wilde lange haren niet echt verloren heb, en ook nog niet echt grijs ben, het me tóch niet echt trekt. Dat peno-pauzeren dan hè? Al het gedoe dat je er van krijgt. Ruzies, scheidingen, de eerlijke distributie der kinderen en huisdieren. Als jij nu de hond en Ingrid neemt, dan neem ik de kat en Henk wel! Plús: ik moet er ook niet aan denken dat ik op jacht moet naar een veel jongere vriendin. Natuurlijk; even is het leuk. Dat snap ik best. Spannend! Maar wat dan? Stel, je vindt uiteindelijk zo'n mooi jong en strak ding dat gek genoeg is om het met jou te proberen. Dan wil ze hoogstwaarschijnlijk een verse, zelf geproduceerde liefdesbaby. En niet die tweedehands kinderen van jou en je ex. Want die zijn natuurlijk strontvervelend, ongehoorzaam en kritisch. Dat houd dus in dat je wéér luiers moet gaan verschonen. En wederom van die gebroken nachten moet gaan beleven. Nee dan wacht ik eerlijk gezegd liever op het moment dat mijn prostaat op gaat spelen. Zodat ik daardoor elke nacht meerdere keren mijn bed uit zal moeten. Zo hoort het tenminste. Lijkt mij dan hè.

  En wat dacht je van het op bezoek gaan bij de nieuwe schoonouders? Die waarschijnlijk van dezelfde leeftijd, of wellicht zelfs jonger dan jijzelf zijn? Of het mee moeten naar hardcore houseparty’s? Boem, boem boem boem!!! Leuk! Te gek! Je voelt je vanzelf weer jong. Niet dus. Waarschijnlijk voel je jezelf op zo'n moment zelfs nóg ouder. Dus moet je, om maar op de been te blijven, verrekte veel extacy gaan gebruiken. Vrees ik. En dan de volgende morgen vroeg de kleine weer ophalen bij de jeugdige, blije opa en oma. Die zo genoten hebben van het kind. Omdat ze er niet meer de hele dag voor hoeven te zorgen. En het lieve kind zo verwend en veel te lang opgehouden hebben dat het vervolgens de rest van de dag blijft jengelen. Net nu jij die kater hebt van de drank en extacy van gisteravond. Nee. Ik ben blij en gelukkig dat ik geen last heb van de penopauze. En hoop dat ik er ook geen last van ga krijgen.

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 199 keer bekeken

• Sinterklaas en nachtmerries

  November 21, 2011

  Vannacht werd ik badend in het zweet wakker. Ik keek op de wekker. 04.03 uur! Verrek, nu al wakker. Waarom? Voor zover ik wist had ik geen enge dromen gehad. Gisteren nog wel, toen rolde het hoofd van een oud collega nog van de trap van het Udense Metrostation. Diezelfde oud collega die even daarvoor vanaf een hoogwerker riep dat ze al vijftig jaar in dienst was bij ons bedrijf. Daarna was ze stomdronken vanaf haar platformpje tien meter naar beneden getuimeld. Hierna was ze luid lachend opgestaan, deed een schone gebloemde zwembroek aan en nam plaats op de speciaal voor haar versierde stoel. Boven deze stoel hing een bord met daarop in grote gekrulde letters geschreven: "hulde aan het bruidspaar". Verdorie, ik moest de hele loods nog opruimen voor de gasten kwamen. Ik keek naar buiten. Het zag er zwart van de mensen. Iedereen stond buiten te wachten op de opening van het H&M filiaal. Ze waren opgetogen. Ze verwachten allen een complete garderobe van het exclusieve modemerk Donna Nutella Versace aan te kunnen schaffen. Ik reed met mijn heftruck naar het magazijn dat ineens leeg bleek. Wél stond daar mijn collega (gelukkig weer met hoofd) de lakens uit te delen. Schitterende satijnen lakens. Dat wel, maar geen Versace outfits!

  Enfin, ik zal u verder niet vermoeien met details over de droom van gisteren. In Uden is tenslotte niet eens een Metrostation. Alleen een in onbruik geraakt Duits spoorlijntje dat door de PVV nieuw leven ingeblazen schijnt te krijgen. Vreemd idee! Ik krijg altijd een enge kriebel in mijn buik als ik lees over spoorlijntjes naar Duitsland. Zeker als dat op initiatie van de PVV gebeurt. Ausländer raus? Nein danke. Wat een nachtmerrie! Dan maar geen spoor in Uden. Had ik daardoor misschien gedroomd over dat rollende hoofd in het station? Sorry, ik dwaal weer eens af. Het gaat hier tenslotte over afgelopen nacht. Waardoor was ik wakker geworden? Mevrouw de Goede lag vredig naast me te ronken. Aan haar kon het dit keer dus niet liggen. Regelmatig word ik namelijk door mevrouw de Goede wreed gestoord omdat ik zwaar schijn te liggen ademen. Daar wordt zij dan weer wakker van.

  Hetwas dus midden in de nacht. En ik lag wakker. Lag te draaien en woelen. Zag de seconden en minuten één voor één wegtikken op de wekker. Wat hoorde ik nu? In mijn hoofd weerklonk een liedje. Trippeltrappeltrippeltrap . . . zachtkens gaan de paardenvoehoetjes. Wat was dit? Sliep ik toch? Ik schoot overeind. Dat was het! Ik was vergeten de schoentjes van de kinderen te vullen! Snel sloop ik op mijn gladde zachtwollen sloffen tree voor tree naar beneden. Zachtjes, want stel je voor dat een van de kinderen wakker zou worden. Au! Er bleek nog een trede meer te zijn dan ik dacht en ik lag nu in een vreemde houding gedrapeerd in de gang. Ik stond met enige moeite op en liep, bij gebrek aan een open haard, naar de pilaar die midden in onze woonkamer prijkt. Daar stonden ze: de lege schoentjes. Snel liep ik naar de geheime bergplaats waar ik alle strooigoederen en schoenvulsels bewaar, evenals alle tekeningen, versjes en kadolijsten van de afgelopen jaren. Ik pakte wat kikkers en muizen (van snoep, geen echte) en een speelgoedsinterklaas, een ietwat chagrijnig kijkende én een homoseksuele piet uit een Xenos tasje en vulde subiet de schoentjes. Vlug rende ik weer naar boven, gleed mijn bed weer in en probeerde weer in te slapen. Vergeefse moeite. Mijn hoofd en schouder deden zeer van de val. Aldus deed ik geen oog meer dicht en ben van ellende maar om half zes weer naar beneden gegaan. Daar zat ik dan. Met uitzicht op de drie welgevulde schoentjes. Én met een enorme opzwellende bult op mijn hoofd. Lang leve de Sinterklaastijd!

  Sinterklaas was bij de intocht in Dordrecht afgelopen zaterdag trouwens een stuk kwieker dan vorige jaren. Je kon wel zien dat hij goed uitgerust was. Je zou bijna denken dat hij iets gesnoven had, zo zat hij te stuiteren en zwaaien met zijn oude, broze en dunne armpjes. Zijn ogen priemden ook vreemd en wellustig. Sinterklaas gaat waarschijnlijk met zijn tijd mee. In zijn gevolg heeft hij vast en zeker zijn eigen Coke- en Nederwiet Piet meegenomen, want buitenlanders mogen sinds kort in de grensstreken geen softdrugs meer kopen. Of je moet lid van een clubje worden. En Sint heeft geen zin om lid van een clubje te worden dat bedacht is door een kabinet waarin men gekleurde medemensen liever ziet verdwijnen . . . .

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 147 keer bekeken

• Het stuntmeisje

  November 1, 2011

  Zondagmiddag. Half oktober. Herfst. Een zonnig terrasje op het platteland. Het platteland dat ons thuis is. Het is nog warm buiten, zodat ik mijn jasje uit kan doen. Eerst maar een lekker volschuimbekkende cappucino. En daarna iets lekkers. Ik bestel de truffelkip op meergranenbrood. Daarbij een Cabernet Sauvignon. We zitten met het hele gezin te genieten van de zon, het lekkere eten en elkaar. Tenminste bijna. De middelste heeft een opstandige bui en gaat met een kwarrig gezicht aan de overkant van de straat op een bankje zitten. Ach die trekt wel weer bij.

  Naast ons zit een mooi jong stel. Hij een gebruinde adonis. Een echt sportschooltype. Breed opgepompt lichaam. Gezond. Mooi. Hij drinkt Spa blauw. Toppunt van degelijkheid. Een beetje saai dus. Het meisje is mooi. Ouderwets mooi. Voor huidige begrippen heeft ze wellicht een iets te rond toetje, maar oh . . . wat is ze mooi. Warme ogen. Niet te volle lippen. Haar lange blonde haar waaiert om dat perfecte, lieve gezichtje. Ze zijn elkaar aan het bekijken. Aftasten.. Duidelijk een eerste afspraakje. Zij is ietwat verlegen. Niet giechelig, maar verlegen zoals alleen jonge meisjes verlegen kunnen zijn. Net als onze eigen oudste eigenlijk als er een nieuw vriendje in het spel is. Ze praat veel. Ze heeft een prettige stem. Echt zo'n stem waarop ik als jonge jongen verliefd op zou zijn geworden. Deze meisjes leken mij altijd onbereikbaar. Tot ik mevrouw de Goede tegenkwam natuurlijk. Het meisje verteld over zichzelf.

  Op de een of andere manier voel ik me een beetje een voyeur. En dat terwijl ik haar niet eens goed kan zien. Ze zit namelijk een beetje schuin achter me. Maar ze heeft een warm aura. Ik voel haar meer dan dat ik haar zie. Ze vertelt verlegen haar verhaal. Ik ben stuntvrouw zegt ze schuchter. Alsof ze zich daar enigszins voor schaamt. Ben er per ongeluk ingerold terwijl ik op vakantie in de Verenigde staten was. Mevrouw de Goede vraagt of onze middelste er weer bij komt zitten. Hij komt nors kijkend naar ons tafeltje gelopen. Mevrouw de Goede en ik kijken elkaar zacht glimlachend aan. We kennen onze pappenheimers. Nog even en meneer is weer ontdooid. Wij weten dat ondertussen. Alleen hij nog niet. Zal nog wel even duren voor zijn puberhormonen tot rust komen. De strijd met zichzelf en de wereld daar om heen. Zoals alle pubers dagelijks strijden.

  Ik luister weer naar het meisje. “Ik kreeg een maand de tijd om mezelf te bewijzen. De volgende morgen moest ik al van een hoge stellage afspringen. Doodeng! Toch maar gedaan. Wat een kick gaf dat zeg! De adrenaline kriebelde door mijn lichaam. Het leek of mijn hele lijf borrelde.” Weet je dat als je bungee jumpt en je adem in houdt het net is alsof je longen barsten? De jongen knikte. En zei niets. Hij bestelde een oosterse schotel. Zij een tonijnsalade. Met meergranenbrood. Ze bleef doorratelen. Heerlijk. Ze ratelde op een leuke manier. Niet dat doorratelen zoals volwassen vrouwen dat kunnen doen als ze hun zin door willen drijven. Je ziet dat vaak bij middelbare echtparen waarbij de kinderen net de deur uit zijn. De man zegt dan bijvoorbeeld: ik wil onze dochter helemaal geen geld meer geven. Ze heeft verdorie een goede baan. En verdient veel meer dan wij verdienden toen we net begonnen. Laat haar maar eens wat verantwoordelijker en vooral: zuiniger worden! Dat moet ze toch ooit een keer leren. Ze is verdorie al zesentwintig! Dan begint het. De vrouw en haar tirade. “Het zijn heel andere tijden dan toen wij begonnen. De huren zijn veel hoger. En als ze ooit nog aan een fatsoenlijke vent wil komen zal ze toch een beetje leuk voor de dag moeten komen. Dan is het toch niet zo erg dat ik haar een keertje mee uit winkelen neem. En haar wat leuke kleren, en spulletjes voor haar huisje geef? Toch? En dat ik haar zo nu en dan wat toestop zodat ze eens leuk met haar vriendinnen uit kan?” Zo blijft de vrouw dan minimaal een half uur doororeren. Ratelen. De man geeft uiteindelijk, om van het gezeur af te zijn, maar toe.

  Het meisje naast me ratelt echter van verlegenheid. Nervositeit. Ze vergeet erbij te eten. Blij dat ze kan praten. Verontschuldigt zich dat ze teveel praat. Ze lijkt me een beetje eenzaam. Het sportschooltype is allang klaar met eten. Wij ook. Jammer. We vertrekken bijna. Graag had ik nog een poosje naar het lieve kind geluisterd. En hoop dat ze erachter komt dat de man naast haar niet zo heel erg inspirerend is. Ze schuift hem de helft van haar tonijnsalade toe. Ze verteld over de foute mannen in haar vak. En ook over de echt stoere. Wat ze allemaal doen en kunnen. Dat een collega van haar al zijn tanden kwijt is geraakt door een mislukte stunt. Omdat hij zichzelf niet goed voorbereid had. En bij het neerkomen op de grond hardhandig met zijn eigen knie zo goed als al zijn tanden eruit had geslagen. Ze vindt ze stoer. Vertelt dat sommigen dagelijks met de Brad Pitt's en George Cloony's samenwerken. En dat die stoere mannen als een kind zo blij kunnen zijn als ze in Nederland bij haar mogen logeren. Omdat er bij haar in de straat wel drie coffeeshops blijken te zijn. Zo blij als een klein kind in een snoepwinkel. Ze is verwonderd. Verwonderd omdat ze het niet begrijpt. Omdat ze zelf nog nooit een coffeeshop van binnen heeft gezien. Verwonderd over stoere mannen die uiteindelijk toch niet zo stoer blijken. Dat spreekt ze echter niet uit. Niet tegenover de Adonis. Die begrijpt zoiets toch niet. Zal het wellicht ook nooit begrijpen. Alleen weet het meisje dit op het moment niet. Zij staat nog open voor alles. En weet niet dat er ook mensen zijn die eigenlijk liever alleen over zichzelf vertellen. Ze vertelt slechts summier over haar eigen stunts. Wel zegt ze dat ze er eigenlijk mee zou moeten stoppen. Voordat ze te veel littekens heeft. Nu kan ze nog ander werk zoeken. Misschien iets met dansen. Dat deed ze vroeger. Ze heeft de dansacademie gedaan van Lucia de Markas.

  De adonis kijkt naar haar, hoort haar, maar luistert niet. Ik heb het idee dat hij dolgraag over zijn eigen boeiende sportschoolleven wil vertellen, maar er niet tussen durft te komen. Hij is gevangen. Gevangen door haar aanwezigheid. Het lijkt of hij weg wil. Terug naar zijn eigen wereldje. Ik niet. Ik wil nog blijven. En luisteren. Naar haar. Uren lang. We staan op. Kom, laten we nog een ijsje eten zeg ik om mezelf lost te maken. Van haar. Van dat mooie meisje. Voor ik in haar verdrink. Verdrink in deze sirene*. Zacht pak ik de hand van mevrouw de Goede. En kus haar. Warm zijn haar lippen. Haar ogen lief. Ze is mooi. Ik hou van haar.

   

                               

  *Sirenen waren in de Griekse mythologie halfgodinnen die mannen verleidden met hun mooie gezang

   

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 213 keer bekeken

• Herfstperikelen rond de PC's, laptops en I-pad's

  October 10, 2011

  Het is een rare week deze week. Waar het afgelopen zondag nog zomer was, is het nu ineens loodzwaar herfst. En giert een nare najaarsstorm rond ons huis en geselen enorme regenbuien het platte dak boven mijn werkkamer. Het is donker. Donkerder dan ik eigenlijk hebben kan overdag. Gelukkig heeft mijn werkplek een grote daglichtlamp, anders zou ik zomaar in een depressie kunnen verzanden. Als ik depressief van aard was dan. En dat ben ik gelukkig niet. Van de week had ik het er op Twitter nog over dat ik totdat ik (ter zijner tijd) in mijn kist lig onder alle omstandigheden positief blijf. Én blijf lachen. Één collega/vriendin...

  Lees meer >> | 1 Reacties | Comment | 142 keer bekeken

• Gehacked!

  October 1, 2011

  Afgelopen week was ik niet in mijn gewoonlijk vrolijke hum. Ik had last van zware depressies, voelde me eenzaam en onthand. Het was hier in huize de Goede een hel op aarde. Wat er aan de hand was? Met mevrouw de Goede was alles goed. Die was meer thuis dan aan het werk. Dit kwam door haar komende switch naar de functie van HR Director Eurazië bij een mooi bedrijf met een mooi product in het zuiden des lands (geen Philips) per 1 oktober. Zij was, zoals u zult begrijpen dus enorm opgetogen. Én vrolijk gespannen vanwege het afscheid van haar oude collega's op donderdag. Met die twee heerlijke jongens van de Goede ging ook alles even lekker. Die genoten van de enorme zandbak bij ons voor de deur vanwege het aanleggen van een nieuwe bestrating. En op school deden ze het ook prima! Alleen ons prinsesje de Goede en ik waren niet in ons hum. Ons prinsesje vanwege het pijnlijden omdat ze net haar kleine mondje had laten beplaten en verankeren bij de orthodontist. En omdat we geen internet hadden. Dat was voor haar de grootste ramp. Én voor mij!
  
  We waren namelijk gehacked! En bevirust. En wel zo erg misbruikt dat onze provider het maar beter vond ons even in de ban te doen. We werden letterlijk in quarantaine gesteld met onze computers. We konden alleen nog maar naar KPN sites en andere beveiligde plekken op het internet gaan zoals anti-virus leveranciers. We moesten dus alle laptops, onze PC en de I Pad ontvirussen! En ik kan u vertellen: dat valt niet mee! Ruim vierenhalf uur per apparaat! En dan had ik ook nog het “geluk” dat de laptop van mevrouw de Goede haar werk ook aanwezig was. Zucht!
  
  U zult begrijpen dat dit voor een computernitwit als ik vanzelfsprekend een ramp was! Het duurde dan ook wel even voordat ik alles door had en via telefonische hulplijnen via KPN naar KPN Glasvezel (à 10 eurocent per minuut, waarvan de eerste tien minuten per gesprek in de wacht na het keuzemenu van twintig minuten) werd doorverwezen naar de abusedesk van diezelfde KPN. Van hen kreeg ik een mailtje waarin me werd verteld alles te scannen op virussen. Daarna behoorde ik alle rommel te verwijderen en daaropvolgend de logboek gegevens door te sturen naar diezelfde abusedesk. De eerste keer deed ik slechts een "snelle" scan op mijn PC. Een snelle scan duurde slechts drie uur en een kwartier! Echter: dat bleek niet genoeg. Ik moest dus persé een volledige scan doen omdat er zich uitermate hardnekkige virussen in mijn arme PC'tje bleken te hebben genesteld. En dat ik dus toch ook écht wel alle andere apparaten moest ontvirussen. De laptop van mijn dochter en mijn PC bleken beiden dus gigantisch veel (ongeveer 850) virusaanvallen te hebben doorstaan! 850! Als die virussen mij zelf hadden aangevallen was ik vast en zeker hartstikke dood geweest!
  
  Maar goed! Op een gegeven moment werden we weer goed gekeurd door de feest- annex abusecomissie en sinds donderdagmiddag laat hebben we dus weer een internetverbinding. Meteen maar even contact gezocht met Mcafee, onze beveiliger tegen virussen en ander gespuis. Daar kreeg ik een enorm lieve dame met een vet sexy voormalig Oostblok accent. Deze dame loodste mij met ijzeren gordijn geduld door de procedures. Ik was namelijk mijn gebruikersnaam op de een of andere manier kwijt geraakt, net als het wachtwoord. Ook werkte mijn PC niet mee. Ten eerste omdat ik gebruik maak van de snelle browser van Opera en niet via de slome Internetexplorer. Dus moest ik via het menu start en andere omwegen eerst naar de Internetexplorer om mijn PC weer te laten beveiligen. Uiteindelijk kwam ik bij de juiste download pagina terecht en ik nam afscheid van mevrouw Kristina Georgieva. Ik besloot om later op de avond, als het weer een beetje rustiger geworden zou zijn op mijn internetverbinding de update te downloaden en installeren. Echter: dat lukte dus niet. Straks dus maar weer even die lieve mevrouw weer bellen. Maar nu eerst even mijn column schrijven. Ach nee! Hij is al af! ;-)
   

  Lees meer >> | 1 Reacties | Comment | 134 keer bekeken

• Tweet, tweeter, tweetst

  September 23, 2011

  Social media is hot! En leuk! Wil je even een berichtje sturen aan je favoriete politicus of radiopresentator? Via Hyves en Facebook kun je hem/haar...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 139 keer bekeken

• Vriendschap

  September 12, 2011

  Ik kwam Geert Heikoop zo'n dertig jaar geleden voor het eerst tegen. Een leuke jongen die, en dat vond ik superstoer, enorm goed bij de meisjes lag. Hij werkte, net als ik, in de weekeinden bij Dansschool Verhoeven in Uden. Hij als vaste kracht in de garderobe en ik zo nu en dan als glazenophaler of aan de muntenkassa. We zagen elkaar niet zo vaak. Hij stond namelijk boven en ik beneden in de zaal. Heel even had ik verkering met zijn zusje. Ik kreeg toen twee mooie portretfoto's van haar. Die had Geert gemaakt. Hij leek dus, net als ik, creatief te zijn. Door de week zat hij nog op school. Op het Sint Lucas in Boxtel. We verloren elkaar weer uit het oog. Wel kwam ik zo nu en dan bij zijn vader in de noten en kaasspeciaalzaak en zag dan de hele familie meehelpen. Jaren later woonde ik samen met mijn huidige geliefde Petra in een klein éénkamer appartementje in het centrum van Uden. Het appartement naast ons kwam leeg te staan. En tot mijn grote verrassing was de nieuwe bewoner een bekende. Geert werd mijn buurman! Hij had ondertussen een baan als grafisch werktekenaar bij een reclamebureau en woonde samen met een leuke meid, Petra, die op de modeacademie in Maastricht zat. We zaten zo goed als ieder weekend bij elkaar. We hadden zo'n beetje dezelfde interesses en het klikte dus enorm goed tussen "Petra en Geert" en "Petra en Gert". Zo bleven we nog jaren naast elkaar wonen en hadden veel plezier samen. Zijn Petra ontwierp en naaide de bruidsjurk voor mijn Petra.
  
  We gingen verhuizen maar het contact bleef gelukkig. Ook zij verhuisden. Naar Boekel, maar dat maakte niet uit. We kregen ongeveer gelijktijdig kinderen en ook de kinderen konden het goed met elkaar vinden. Geert maakte langzaam maar gestaag promotie bij grotere reclamebureaus en begon op een gegeven moment samen met enkele collega's een prestigieus reclamebureau in 's Hertogenbosch: "Crossmarks" geheten. Wij, mijn Petra en ik waren enorm blij voor hem en trots dat hij zoiets voor elkaar had gekregen. Echter: het reclamebureau werd almaar groter en Geert maakte enorm veel uren en was minder vaak thuis dan hij eigenlijk zou willen. En hij vond Crossmarks te groot worden. Hij wilde weer kleiner werken. Voor zichzelf. Met niet zoveel personeel. Zijn Petra en hij hadden net een mooi groot huis gekocht in Uden dus hij besloot om vanuit daar voor zich zelf te beginnen. Hij bedacht een totaal nieuw concept binnen de reclamewereld en noemde zijn bureau " Applepie". De bedoeling was dat klanten kleine stukjes tijd in konden kopen. Partjes van de appeltaart, zoals hij het noemde. In die tijdsdelen maakte Geert non-pretentieuze reclame zoals de klant die wenste voor een betrekkelijk klein bedrag. En dat concept sloeg aan! En hoe. Op een gegeven moment ging hij samenwerken met het reeds gesettelde mediabureau "Apex" en nam dat vrij snel zelfs over.
  
  Na verloop van tijd betrok hij een groter pand en leerde zijn huidige compagnon Mirjam van Lamoen kennen. En dit bleek een gouden combinatie. Geert is enorm sterk in het creatieve. En Mirjam een kei in communicatie en netwerken. Bovenal echter zijn ze beiden vooral heel aardige, betrokken en warme mensen. Mensen mensen. Mensen die hun kennis willen delen. Op een bepaald moment wilden ze samen verder. En samen met andere creatieve bedrijven waar ze al mee samen werkten. Ze waren uit hun jasje gegroeid en wilden het liefst een eigen groot pand. Na meerdere brainstormsessies kwamen Mirjam en Geert er achter dat ze eigenlijk iets geheel nieuws wilden. Ze kwamen tot de conclusie dat er in deze regio voor creatieve starters zo goed als geen betaalbare werkruimte bleek te zijn. en besloten om te proberen hierin verandering te brengen. Het was hun droom dat er een ideeënfabriek zou ontstaan waarin gesettelde creatieven én jonge ondernemers hun eigen plekje konden vinden, een ruimte waar iedereen met elkaar moest kunnen overleggen en waar men elkaar zou kunnen aanvullen. Weer een soort van Applepie dus, waar iedereen een deeltje van de ruimte kon huren. Na ruim twee jaar geregel, gelobby en vele slapeloze nachten was het zo ver. Hun droom; de Ideeënfabriek is er! Enige weken geleden werd ik er al door Geert rondgeleid en mijn mond viel regelmatig van bewondering open. Wat hij en Mirjam (en natuurlijk vele anderen) voor elkaar hebben gekregen is niet te beschrijven. Zo mooi is het geworden. Het bedrijf, gevestigd in een ooit door Philips gebouwd en gebruikt fabriekspand, is geheel en al gestript en opnieuw opgebouwd. Centraal punt is de enorme koffiebar met daaromheen veel ruimte voor vergaderingen en meetings. En daaromheen en boven zijn de werkruimtes voor de deelnemende bedrijven en startende ondernemers. er is enorm veel kleur gebruikt en het oogt allemaal schitterend. Modern, maar met behoud van oude elementen. Oude elementen die op verschillende manieren op bijzondere wijze ook nog eens versterkt worden. Heel bijzonder is het (her)gebruik van oude zeecontainers die in opvallende kleuren gelakt zijn en o.a. als kantoorruimte gebruikt kunnen worden. Kortom: een onalledaags verzamelgebouw voor creatie, communicatie en innovatie.
  
  Afgelopen vrijdag was de officiële opening. En wij, mijn Petra en ik mochten daar bij zijn. Annemarie van Gaal, een ervaren en betrokken zakenvrouw "met ballen" deed de aftrap van de opening met een inspirerende voordracht over hoe zij zelf groot en sterk geworden was. En over hoe zij tegenwoordig slecht renderende bedrijven helpt er weer bovenop te komen. Haar speech was enorm inspirerend en zo nu en dan zelfs ontroerend. Na dit betoog was het borreltijd en om 16.00 uur kwamen diverse notabele sprekers aan het woord en vanzelfsprekend spraken ook Mirjam en Geert de in enorme getale gekomen vrienden, familie en relaties toe. Mirjam gaf een emotionele speech, maar toen Geert aan het woord was kreeg ik tranen in mijn ogen. Zo trots was ik op hem. Deze bescheiden man vertelde alles aan anderen te danken te hebben. Vanzelfsprekend aan zijn vrouw Petra, die hem altijd door dik en dun gesteund heeft in alles wat hij aanpakte, maar hij noemde ook zijn mentoren en oud collega's als een grote inspiratiebron. Het mooiste moment was echter toen hij zijn oud tekenleraar van de MAVO eerde. Deze oud leraar had hem sterk aangeraden om iets met zijn tekenkunsten te gaan doen. Had hem het gevoel gegeven dat hij ook iets goed kon! Hij kwam dus mede door deze inspirator op het Sint Lucas in Boxtel terecht en zo is het balletje gaan rollen. Deze charismatische leraar hield ook nog een vlammend en inspirerend betoog over het belang van tekenlessen in het onderwijs. Ik geef toe dat ik vandaag het woord “inspirerend” veel in mijn mond (toetsenbord) neem, maar het was werkelijk zo.
  
  Geert is ondanks al zijn successen een fijn mens gebleven. Hij is eigenlijk niets veranderd; hooguit iets volwassener geworden. Staat nog steeds, samen met zijn Petra voor iedereen klaar. Ik ben blij en trots dat ik zo'n geweldige man onze vriend mag noemen! En zijn vrouw Petra vanzelfsprekend onze lieve vriendin! Kijk eens op de website van de ideeënfabriek en laat je ook inspireren. www.deideeenfabriek.nl
  
  Voetnoot: Dit stukje heb ik vanuit mijn eigen belevingswereld geschetst. Het kan dus zijn dat niet alle feiten precies kloppen. Mocht ik hiermee iemand tekort doen, dan bied ik bij voorbaat mijn excuses aan.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 148 keer bekeken

• Buikloop

  September 8, 2011

  Onlangs waren we op een gezellig feestje van goede vrienden. Het was als vanouds reuze gezellig en de door ons hooglijk geliefde gastvrouwe en -heer verwenden ons, gelijk wij van hen gewend zijn, rijkelijk met verfijnde spijzen en dranken. Voor ik door de rijkelijk vloeiende wijn aan het zingen was geslagen, sprak ik met een van de aanwezigen over voedselintolerantie en allergieën. Hij bleek al jaren last te hebben van een opgeblazen gevoel na het nuttigen van gekruide spijzen en alcoholische dranken. En moest de volgende dag voor een zoveelste rectaal onderzoek naar het ziekenhuis. Ik herinnerde mij die ene keer dat ik zelf zo'n soortgelijk onderzoek onderging. Een gigantisch dikke verpleegster met een streng Oostblok uiterlijk bond zichzelf een enorm roze rubberen slagersschort voor, en duwde toen pardoes en onvervaard, een voor mijn gevoel driehonderd meter dubbelduimdikke slang via mijn rectum richting mijn keel. Niet echt een prettige ervaring, dus ik betuigde mijn gesprekspartner dan ook mijn medeleven.
  
  De toon was gezet, dus spraken we vrolijk verder over het nuttigen en nagenieten van dranken en spijzen. Én over onze eigen ervaringen daarmee. Mijn broer kan bijvoorbeeld na het nuttigen van melkproducten vrijwel direct naar het toilet racen en daar dan de verdere dag heen blijven rennen. Buiten dat hij, door de uitgescheiden zure sappen, van onderen helemaal rauw wordt, is het niet echt bevorderlijk voor een gezellig familiesamenzijn. En ikzelf eet bijvoorbeeld vanwege mijn reuma geen varkensvlees, en kan niet tegen bepaalde “voedselhulp en -bewaarstoffen” omdat ik daar flink benauwd van kan worden. Daarom eet ik dus hoofdzakelijk verse biologische groenten van de "Twee Linden" uit Reek, en eet zo goed als geen vlees. (Vis vind ik niet lekker dus dat eet ik ook niet. Maar dit terzijde.)
  
  We hadden het er ook over dat bijvoorbeeld een glutenallergie vooral bij kinderen enorm hinderlijk en vervelend is. Deze kinderen kunnen namelijk nooit normaal naar feestjes. En kunnen ook nooit van een gewone traktatie genieten. Vaak hebben deze kinderen op school een eigen trommeltje staan, waaruit ze dan, als een jarig kind trakteert, een snoepje mogen nemen. Naar mijn mening is dit een enorme traumatische ervaring voor dit soort kinderen. Ze voelen zich hierdoor toch enigszins een buitenbeentje. En bij iedere verjaardag komt dat weer terug. Weet u wat ik ook verschrikkelijk vind? Baby's en kleine kinderen die een koemelkallergie hebben? Die worden letterlijk doodziek van melk. Ook blijken allerlei toevoegingen aan voedingsproducten ADHD-achtige verschijnselen op te wekken.
  
  Groot was dan ook mijn vreugde toen mijn gespreksgenoot vertelde dat hij bezig was met het op de markt brengen van een nieuw magazine op het gebied van voedselintolerantie. En dan niet zo'n oubollig geitenwollensokken blaadje zoals we tot nu toe gewend zijn en waar er vanaf de seventies al ettelijke van zijn verschenen en ook weer zijn doodgebloed, maar een volwassen glossy magazine. Het gaat "Zonder Meer Magazine” heten en heeft als motto: "Eet, leef en geniet allergievrij!" De missie van dit magazine is het leven leuker en makkelijker maken voor al die mensen welke te maken hebben met een voedselallergie of -intolerantie. Aangezien de redactie van dit magazine ervaringsdeskundig is én zelf een passie heeft voor lekker eten en drinken kunnen we verwachten dat het een heerlijk blad wordt vol heerlijke recepten en nuttige tips! Het eerste nummer verschijnt half november en is dus mooi op tijd voor de alweer naderende feestdagen met al de daarbijbehorende eet en drinkfestijnen! Meer informatie hierover vindt u op www.zondermeermagazine.nl
  
  Ik wens iedereen een gezonde eetlust én stoelgang toe. (En nee: ik heb geen aandelen, maar ondersteun van harte dit m.i. broodnodige nieuwe magazine.)

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 156 keer bekeken

• Paintersblock

  August 26, 2011

  Ik ben er weer! En stilletjes hoop ik dat jullie mijn schrijfsels een beetje gemist hebben. Het lag niet aan een soort van writersblock dat er niets uit mijn toetsenbord gerold kwam de afgelopen weken, maar aan het thuis zijn van mijn hooglijk geliefde kinderen. Ze hadden namelijk “zomer” vakantie; en dan kan ik me niet zo goed concentreren . . . . . en ben ik op artistiek gebied ietwat luier dan gebruikelijk. Wél heb ik al een poosje een soort van paintersblock. En waar dat vandaan komt weet ik eerlijk gezegd niet. Ik kan me er maar niet toe zetten om achter mijn ezel te gaan staan en de penselen, rollers en kwasten ter hand te nemen. Bijgevolg staat er nu dan ook al geruime tijd een onaf schilderij op de ezel. En jawel: het is, hoe toevallig, alweer een blote en uitdagende dame! Mogelijk ligt daar het probleem. Waarschijnlijk heb ik het wel even gehad met het schilderen van al die schaars geklede voluptueuze dames . . . . . al verkopen die wél het beste. Maar ik wil geen uitgemolken en uitgekotste broodschilder worden. Derhalve moet ik maar eens wat andere thema’s gaan bedenken. Andere benaderingswijzen zoeken. Mogelijk zelfs een geheel nieuwe stijl?
  
  Het kan er natuurlijk aan liggen dat ik mijn fantasie momenteel op een andere wijze gebruik. Mijn schelmenroman over Hendrik de Staatsboskabouter slokt namelijk een groot deel van mijn al redelijk versleten herseninhoud op. Meermaals wordt ik ‘s nachts bezweet wakker door het meebeleven van Hendrik’s spectaculaire belevenissen. Overdag begin ik in mijn achtertuin steeds vaker bos, tuin en stadskabouters te zien die dan plotsklaps veranderen in musjes, merels of veldmuisjes! En wat zie ik nu weer? Een egel met erachteraan een karretje met daarin een compleet kaboutergezinnetje? Zie ik dat goed? Dat is leuk! Ach nee. Helaas! Al weer zo’n waanbeeld! Een soort van Fata Gnoma. Het is slechts een op zijn rug liggende stoffer met daarachter enigszins verscholen onder het struweel een bijbehorend blik met daarop wat duplo poppetjes. Wordt het wellicht tijd voor een grondige psychoanalyse? Of mogelijk een nieuwe bril? Ach: het zal wel weer beteren als het boek gereed is.
  
  Onze jongste is alweer een week naar school geweest en de middelste mag straks zijn boeken ophalen. Dan mag hij komende maandagmiddag voor het eerst écht naar de middelbare school. Zal wel flink spannend voor hem worden! Hij komt met maar drie andere jongens in een klas die verder uitsluitend bevolkt wordt door meisjes. De bofkont! Al zal hij dat zelf waarschijnlijk niet zo zien. Hij is nog geheel niet met verliefdheden bezig en gaat liever lol trappen met zijn oud-klasgenoten. Gelukkig zitten er wel een paar meiden uit zijn oude, vertrouwde klasje in zijn nieuwe klas.
  
  En onze oudste? Die gaat alweer naar vier HAVO. Voor haar breekt ook een spannend jaar aan. Ze zal vanaf nu zelfstandiger moeten gaan leren in het studiehuis. Vanaf nu wordt haar schoolleven meer een soort van collegelopen. En ze gaat dit schooljaar een week op studiereis naar Istanboel of Lissabon. Logeren bij een leerling van een bevriende school aldaar. Echter dat is waarschijnlijk alleen maar spannend voor pappa en mamma, hahaha . . . .

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 161 keer bekeken

• Déjà vu.

  July 15, 2011

  Van de week las ik een boek over de beroemde middeleeuwse wetenschapper Nostradamus. Helaas was het deel twee van een trilogie. Deel een en drie blijken echter in de Nederlandse taal niet verkrijgbaar . Het boek had ik gekocht bij de Aldi. U kent het wel; zo'n vakantie pocket met twee boeken erin gepropt. Lekker goedkoop en in minuscule lettertjes gedrukt op dunner dan dun toiletpapier. Zo’n boek waarbij je een dubbele leesbril bij nodig hebt, zelfs als je die in feite nog niet nodig hebt. De tekst op de achterflap had de indruk gewekt de gehele trilogie te bevatten. Maar helaas: voor de ontbrekende delen zal ik op jacht moeten naar de originele Italiaanse delen. Én ik zal naar ik vrees mijn kennis Italiaans stevig uit moeten breiden! Aangezien ik met mijn kennis van de schitterende Italiaanse taal niet zo héél veel verder kom dan goedemorgen, goedemiddag en de bestellingen in een restaurant. Oké, als ik na enige weken Italië redelijk wat gedronken heb kom ik tamelijk ver met mijn kennis der Italiaanse taal. Echter de volgende morgen kan ik me doorgaans vrij weinig herinneren van wat er de afgelopen avond allemaal besproken is.
  
  Feitelijk zou ik toch eens een cursus Italiaans moeten gaan volgen. We brachten tenslotte al heel wat vakanties en lange weekeinden door in dit zonovergoten Godenland. En als we daar zijn wordt ik steevast in het Italiaans aangesproken. Als we door bijvoorbeeld door Milaan lopen, wordt mij door echte Italianen regelmatig de weg gevraagd. Ik schijn er dus nogal Italiaans uit te zien. En probeer dan zo goed en zo kwaad als het kan de juiste weg te wijzen. En dat lukt doorgaans prima, en ik kan best een klein praatje maken, maar een boek lezen? Dat lukt me niet. Een kookboek ja, dat lukt aardig, maar een roman? Nee, daarvoor gaat mijn kennis van deze heerlijke taal helaas niet ver genoeg. Van het heerlijke Italiaanse eten gelukkig wél!
  
  Wellicht heb ik in een vorig leven wel in Italië vertoefd. Ik heb er namelijk regelmatig een déjà vu gehad. Dan kwam ik op plaatsen die ik al eerder gezien had. Op zo’n moment kom je er pas écht achter hoe weinig wij over onszelf weten. Daarentegen weet je plotseling zeker dat er veel meer is dan het nu. Hoe kun je anders weten hoe een bepaalde plaats eruit ziet voor dat je er geweest bent? Was het misschien een voorspellende droom? Het zou kunnen. Ik heb wel eens vaker vreemde dingen in die richting meegemaakt. Welkome en minder welkome. Echter een déjà vu heb ik meerdere malen mee mogen maken. En niet alleen in Italië. Ook gewoon in Nederland. Doch vooral in Frankrijk. En dan met name langs de Loire. Ik voelde destijds met zekerheid dat ik hier al eerder geweest was. Veel kastelen daar kwamen me namelijk enorm bekend voor. In één kasteel, Chambord, werd ik plotseling enorm benauwd. Het voelde of er op deze plek iets verschrikkelijks gebeurd was. En dat ik daar getuige van was geweest.
  
  Een nog vreemder ervaring had ik echter al eerder, toen ik op mijn vierentwintigste met een vriend Parijs bezocht om daar eens flink de bloemetjes buiten te zetten. Daar aangekomen zochten we een goedkoop hotelletje en kwamen in een achterbuurt terecht omdat er in de nettere buurten destijds nog geen goedkope accommodaties te vinden waren. We kwamen aan in een straatje dat ik al eerder gezien leek te hebben. Gelukkig bevonden zich er in deze straat enige hotelletjes en we vroegen bij het eerste of er toevallig twee kamers vrij waren. Het vreemde was dat ik ineens spontaan Frans begon te praten. Dit was vreemd. Heel vreemd! Zeker als je in beschouwing neemt dat ik het grootste deel van de tijd dat ik op de middelbare school Franse les gehad heb, op de gang vertoefde. Dat het Frans mij destijds dus niet écht lag. En ik daarom zo snel als het kon het Frans liet vallen. De hoteleigenaresse noodde ons binnen in haar eigen woonkamer om het een en ander te bespreken en in te vullen en ik bleek tot mijn verbazing gewoon een praatje te kunnen maken met haar en haar lange, magere echtgenoot die in zijn groezelige onderhemd rondliep met daaroverheen een holster met pistool er in. Hij vertelde ons niet bang te hoeven zijn omdat hij bij de politie in burger werkte en straks aan het werk moest. Het zevenjarige dochtertje had haar armpje gebroken en ze vertelde me dat ze van de trap gevallen was. En dat ze naar het ziekenhuis waren geweest. Dat had ze erg eng gevonden. Het had heel veel pijn gedaan en ze had een mooie pop voor de schrik gekregen. Mijn vriend vertelde later met open mond te hebben staan luisteren. Je leek wel een verrekte Fransoos sprak hij. Waar heb je dat geleerd? Die hele week vakantie bleef ik zo goed Frans spreken. Toen ik jaren later met mijn vrouw langs de Loire ging kamperen kwam ik met mijn Franse taal niet veel verder dan wat ik op de middelbare school geleerd had. Vreemd!
  
  Tegenwoordig wordt mijn kennis van het Frans weer aardig opgekrikt. Ik mag onze oudste regelmatig overhoren. En merk daarbij dat het feitelijk niet eens zo heel moeilijk is! Veel woorden lijken namelijk erg of zijn zelfs exact gelijk aan Engelse woorden. En betekenen dan ook hetzelfde! Toch zal ik niet snel meer naar Frankrijk reizen. Ik ervaar er altijd een enigszins beklemmend gevoel. Misschien komt het omdat ik in mijn eerste levensjaren regelmatig droomde dat ik als bloot engeltje over bloederige en rokende slagvelden zweefde. Toen herkende ik de uniformen van de dode en gewonde mannen onder me nog niet. Later wel! Het bleken uniformen uit de Napoleontische tijd. (N.B. Toen ik erg klein was hadden we (tegenwoordig ondenkbaar) thuis nog geen TV, dus ik kan onmogelijk dergelijke beelden op het kijkbuisscherm gezien hebben.)

   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 205 keer bekeken

• Hoe een eenzame fietsenboer uit den Haag in één column terecht komt met de blote borst van Jeniffer Lopez!

  July 12, 2011

  Dames en heren: vandaag heb ik speciaal voor u een vrolijk en leuk nieuwsfeitje opgezocht! Den Haag heeft naar verluid momenteel zo ongeveer de leukste fietsenmaker van Nederland! Zijn naam is: "Kabiru Arahmani". Deze volledig in ons land geïntegreerde voormalig Ghanese "fietsenboer" zoekt namelijk een vrouw. Hij deed dit op ludieke en oud-Hollandse wijze door voor zijn winkelruit een groot bord te plaatsen waarop staat: "fietsenboer zoekt vrouw"
  
  Deze immer vrolijke fietsenmaker kon namelijk na de scheiding van zijn vriendin (al ruim vier jaar geleden) nog steeds geen nieuwe geliefde vinden. Aldus ging hij naarstig op zoek naar een origineel idee om zijn toekomstdroom, het vinden van een nieuwe geliefde, waar te maken. Zonder vrouw is de nu al sinds 1997 verblijfsvriendelijke Ghanees namelijk in het geheel niet gelukkig. Hij zoekt een vrouw die zelf ook werkt en niet te beroerd is om net zoals Kabiru de handjes uit de mouwen te steken. Ook moet de betreffende dame een positieve en vrolijke instelling hebben. Dat heeft Kabiru namelijk zelf ook. Over de romantische c.q. erotische kant wordt helaas niets vermeld. Al lijkt me dat in dezen toch niet geheel onbelangrijk.
  
  Deze vriendelijke en vrolijke fietsenmaker staat in zijn wijk bekend als een eerlijke, hardwerkende en vrolijke man die ook een serieus gesprek niet schuwt. Hij heeft destijds, toen zijn verblijfsvergunning goedgekeurd was, hare majesteit de koningin een persoonlijke bedankbrief gestuurd. Zo blij was hij. Ook hangt hij elke dag een andere landsvlag in de vlaggenhouder van zijn fietsenwinkel. Dit doet hij omdat hij iedereen welkom wil heten in zijn zaak. Ongeacht geloof, ras of huidskleur. Er staat zelfs "Ni Hao" op de deur geplakt. Dát is omdat Kabiru vooral een zwak voor Chinezen heeft. "Omdat ze zo hard werken" aldus Kabiru! Resumé Overflakkee: eenzame en wellustige Haagse dames: grijpt uw kansen op deze hoofdprijs en wees er snel bij!!!
  
  
  
  
  
  
  
  Er was evenwel voor vrouwminnende mensen zoals ik (en Kabiru) nog veel meer verrassend en vrolijk nieuws de afgelopen week! Gisteren las ik namelijk dat de negentienjarige tennis-ster Simona Halep vorig jaar haar borsten heeft laten verkleinen van "double-D" naar een "single-B". En het hielp: haar prestaties schoten door haar minder om haar oren zwabberende borsten omhoog en ze heeft als bijkomend voordeel geen rugpijn en striae meer! Mooi nieuws toch?

  
  Nóg iets over borsten: Patricia Paay, Patty Brard en Tietjana, eh, sorry, Tatjana gaan samen een nieuw programma maken genaamd: "Diva's draaien door". Het wordt een soort vervolg op het oude programma van de immer olijke en kijvende twee-eiige tweeling Gerard Joling en Gordon: "Over de vloer". De dames proberen daarin geld te verdienen door onder anderen te gaan werken in abattoirs, slachthuizen, openbare toiletten, bejaardenresorts en andere vieze plekken. Je zult er maar zin in hebben. Enfin: ik betwijfel of ze de twee diva’s evenaren of zelfs maar kunnen benaderen. Al zal het kijven vast gaan lukken.
  
  En nog meer groot (borsten) nieuws! De immer slonzige sterreporter Wilma Nanninga heeft de allerallergrootste borsten van de BN 'ers. Eerlijk gezegd had ik nog nooit van het goede mens gehoord. Toen ik haar echter op het internet opzocht had ik feitelijk meteen al genoeg gezien, maar dit even terzijde. Misschien is ze wel heel aardig. Ieder mens heeft tenslotte wel iets leuks. De een heeft een leuk karakter en de ander een leuk fototoestel. Of niet dan? Andere rondborstigheden waren: Kim Holland; die had slechts 75F (ook al niet echt een lekker ding) Karin Bloemen kwam daarachter aan met een dikke F en last but definitely not least: Loretta Schrijver. Zij scoorde ook een megavette F! Van harte gefeliciteerd dames! Wees er maar trots op!
  
  En dan een laatste nieuwtje op borstengebied: Jenifer Lopez; u weet wel die dame met de "op mijn vrouw na mooiste billen ter wereld" had afgelopen week tijdens het reeds jaren uitgemolken Duitse programma "Wetten das" even last van een windvlaagje dat haar jurkje opzij deed blazen en daarmede haar bevallige borst en tepel liet zien. Geheel Duitsland was in extase. Der Stern wijdde er een ganse voorpagina aan und Der Spiegel kwam van pure opwinding met een *full page foto uit! (*full page is een volledige pagina gevuld met J-Lo borst)

  
  En dan nu écht het laatste borstennieuws! Stop de persen! Zojuist kreeg ik mee dat het zangeresje Kate Perry als 11 jarig meisje reeds aan Onze Lieve Heer om grote borsten vroeg. En u raad het reeds: haar gebeden werden verhoord. Halleluja! Doch later, toen bleek dat haar weelderige voorgevel maar bleef groeien en groeien, vroeg ze diezelfde God weer of het niet een onsje minder mocht zijn. En wonder boven wonder stopte de borstgroei en leerde ze op haar negentiende haar boezem weer waarderen. Net zoals wij. (ik)

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 193 keer bekeken

• Dubbelcolumn: Mijn tandarts / Dyslexie

  July 12, 2011

  Mijn tandarts
  
  Sorry lieve lezers en lezeressen, maar ik ga het dit keer niet hebben over de niet zo vrolijke Partij Van Volksverlakkers van onze ongeëvenaarde allochtonenverschrikker: “de enige echte poederpruik Geert Wilders!” Deze PVV, bij monde van Joram van Klaveren, pleitte er van de week namelijk bij de minister van Binnenlandse Zaken Piet Hein Donner van het CDA voor om ook kleinkinderen van immigranten als allochtoon aan te merken. Jorammeke heeft dat overigens niet zelf uitgevonden, maar opgepikt bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Dit instituut schreef vorig jaar namelijk een verkenning naar de “niet westerse derde generatie“. Dit deden ze om de mate van integratie van allochtonen en hun kinderen te meten en de effectiviteit van het integratiebeleid te toetsen. Omdat de problemen die deze mensen veroorzaken anders op de rekening van autochtonen komt te staan, wil de PVV de derde generatie ook maar meteen allochtoon noemen. Tachtig procent van de derde generatie allochtonen is namelijk jonger dan 10 jaar. Pure haatzaaierij als u het mij vraagt. En daar wil ik het er niet over hebben vandaag!
  
  Ik wil het ook niet hebben over het feit dat een ander PVV kamerlid; Martin Bosma meer Nederlandstalige muziek wil op radio 2. Meer “Frans Duits Engels Bauer” dus en Wolter Kroes, Hannes of Jannes of Sieneke! Nog meer? Ik zet tegenwoordig Radio 2 ’s morgens van negen tot twaalf al uit vanwege het grote piratenmuziekgehalte. Mijns inziens vinden Nederlandstalige muziekliefhebbers hun muziekkeuze zelf wel op de diverse zenders terug. Daar hebben ze echt die PVV niet bij nodig! Wat een betutteling!
  
  Nee, ik wil het hebben over kleine dingetjes. Gewone alledaagse bezigheden. Zoals mijn tandartsbezoek gisteren. Ik heb namelijk een geweldige tandarts. Een vakman pur sang! Het is werkelijk fantastisch hoe hij vol concentratie zijn werk zit te doen. Jammer genoeg heeft hij daarentegen het empatisch vermogen van een pitbull piranha. Ik heb hem ooit eens een stagiaire uit horen foeteren omdat ze per ongeluk een verkeerd bandje aangaf. Daar lustten de honden geen brood van! Doch desalniettemin ga ik zelf graag naar hem toe. Mijn tanden en overgebleven kiezen zijn in een betere conditie dan ooit. En ik geef het eerlijk toe, tegen mij is hij altijd vriendelijk. En tegen onze jongste zoon ook gisteren. Totdat deze zich zo misdroeg dat ik er zelf ook niet goed van werd. Meneer onze jongste vond namelijk dat hij het piepkleine gaatje dat er in zijn kiesje zat niet gevuld mocht worden. En waarom? Waarschijnlijk omdat onze oudste, door het wat minder sociaal correcte, enigszins autoritaire gedrag van onze tandarts niet meer door hem behandeld wenst te worden.
  
  Mijn vrouw vindt hem trouwens ook maar een pedant mannetje. Ze is al eens bijna ontploft in zijn aanwezigheid. En eigenlijk heeft ze ook wel gelijk. Hij is inderdaad vrij autoritair en uitgesproken in zijn mening over gezag. Waar wij onze kinderen met liefde en rede proberen op te voeden, zwaait hij volgens zijn eigen zeggen met harde hand de scepter thuis. Neem zijn eigen kinderen! Die luisteren wel naar hem! En als er dan een tandarts zegt dat ze een fluoridenbadje moeten? Dan zal dit gewoon moet gebeuren! En zo niet? Dan zwaait er wat! Wij vinden dat onze kinderen dit niet hoeven. Elke keer als ze die smerige bitjes gevuld met fluoride in hun mondjes geperst kregen moesten ze overgeven. Letterlijk! Dus laten wij ze hun tanden tegenwoordig gewoon goed poetsen met een fluoridenhoudende tandpasta. Dat is ons inziens net zo goed.
  
  Onze jongste heb ik trouwens wel even aangesproken op zijn misdraging. Dat dit toch echt niet kan. En hem verteld dat ik het prima vind dat hij zijn kiesje niet wil laten vullen. Maar dat daar wél consequenties aan verbonden zijn. En die zijn: hij zou best wel eens flink tandpijn kunnen gaan krijgen. En: “totdat hij naar een tandarts gaat, en dan maakt het me niet uit of hij nu naar mijn tandarts of een andere, meer mensvriendelijke, krijgt hij geen snoep, limonade en chips meer. Maar alleen nog gezonde dingen zoals fruit, groente, melk, water enz. enz.” Ik verwacht (hoop) dat hij snel zal zwichten. Alhoewel? Hij is best koppig. Gelukkig maar! Een kind moet zijn eigen keuzes kunnen en leren maken. En weten wat daarvan de consequenties kunnen zijn. Daar leert het mijns inziens meer van dan dat ik als ouder zeg: “dit moet je doen en dat mag je niet“.
  
  Ziet u wel? Ik kan véél beter over alledaagse, huiselijke dingen en persoonlijke ervaringen schrijven. Die zijn veel leuker om te delen. ;-)
  
  _______________________________________________________
  
  Dyslexie
  
  Zo, het zit er weer op voor onze kinderen. Ze hebben weer vakantie! En ze hebben het verdiend dit jaar! Het was hard werken voor hen de afgelopen maanden. Alle agenda's waren volgepland. Onze oudste had haar laatste TRAP (Toetsen, Repetitie en Activiteiten Periode) weken. Plus de daarbij horende feesten en andere verplichtingen, zoals gezellig barbecuen en naar de disco. (Of hoe heet zoiets tegenwoordig?) Dan schiet het studeren er wel eens bij in, maar ondanks alles heeft ze nu een prachtig rapport! :-)
  
  Onze middelste had het dit gehele schooljaar enorm druk met zijn CITO toetsen, het schoolverlaters kamp en her en der afscheidsfeestjes. Nog meer schooltesten vulden zijn agenda, evenals bezoeken aan open dagen van middelbare scholen, toelatingsexamens en gesprekken voor de Art klas, de afscheidsmusical, oefendag op het VMBO enz. enz. We hebben afgelopen week na afloop van de musical een klein traantje weggepinkt. Het was ontroerend te zien hoe hij zich op deze school thuis voelde. Op een gegeven moment werd hij, samen met wat vriendjes naar voren geroepen. Een juf vroeg: waarom denken jullie dat we jullie hier geroepen hebben? Direct riep onze middelste spontaan: Omdat we cool zijn! En nu gaat hij daar weg. Weg van die veilige en vertrouwde plek en weg van die betrokken en enthousiaste leraren en leraressen. Weg van de meeste vriendjes en vriendinnetjes. Alweer een stap dichter bij de “grote boze mensen wereld”.
  
  Onze jongste, die tot halverwege dit jaar eigenlijk altijd supervrolijk en positief in het leven stond, raakte dit schooljaar volledig in de war. Hij werd mopperig, sliep slecht en zat kennelijk niet lekker in zijn velletje. Dit kwam omdat hij, hoewel hij eigenlijk superslim is, er op school zo goed als niets van bakte. Hoe kon dat nu? Ons dappere mannetje dat altijd zo adrem en gevat antwoord geeft. Dat mannetje dat altijd zulke moeilijk woorden weet te uiten; en dan nog in de juiste context ook! Hij wist alleen niet hoe hij ze goed op moest schrijven. Of lezen. Gelukkig had hij slimme juffen. Die dit ook niet vonden kloppen. En zich eens goed achter de oren gingen krabben. En tot de conclusie kwamen dat hij best wel eens dyslectisch zou kunnen zijn. Hij schreef tenslotte alles onduidelijk achter elkaar en aan elkaar vast. Schreef feitelijk niet, maar tekende de letters. En raadde soms woorden in plaats van ze te lezen. Of schreef woorden fonetisch op. Hij werd dus getest. En dubbelgetest. Het resultaat van al die tests maken was, dat hij zich natuurlijk nog ongelukkiger ging voelen. Hij voelde zich dom. En het zat er dik in, dat als hij niet dyslectisch zou blijken te zijn, dat hij dan zou blijven zitten. Dat hij groep vier nog eens zou moeten doen. En dat was wel het laatste wat hij wilde. Er brak dus een spannende tijd aan voor ons kleine, grote mannetje.
  
  Afgelopen maandag was eindelijk de uitslag bekend. En werden wij uitgenodigd voor een gesprek. Vrijwel direct na binnenkomst vielen de verlossende woorden: uw zoon is dyslectisch. Zijn intelligentie is normaal, en uit verschillende tests bleek dat hij op sommige punten zelfs ruim boven de middenmoot uitstak! Gelukkig! Hij is dus alleen maar dyslectisch! Hoera! Er wordt nu na de zomervakantie een begeleidingstraject gestart. Hij krijgt, naast meer aandacht op school, (Dank je wel leerkrachten! Ook voor de extra zorg en aandacht die hij al van jullie gehad heeft! ) veertig tot zestig uur extra begeleiding. Door een externe therapeut. Deze deskundige geeft hem dan handvatten hoe hij met deze "handicap" om moet leren gaan.
  
  Bij thuiskomst vertelden we onze jongste dat er niets mis met hem was. (Dit hadden we hem natuurlijk al vaker verteld, maar toch!) Dat hij écht slim was, maar dat er een klein schroefje in zijn hoofd niet helemaal goed aangedraaid was en dat hij daarom dyslectisch was. En dat hij daarvoor na de zomervakantie hulp krijgt. Én dat hij straks tóch naar groep vijf mag! Je zag letterlijk een masker van zijn gezichtje afglijden. Zo opgelucht was hij! Hij is nu weer blij. En vrolijk!! Het zal best moeilijk worden komend schooljaar. Hij zal hard moeten werken. Maar we zullen hem erbij helpen. Het komt goed!

   

  ©gertdegoede@011. deze columns werden eerder gepubliceerd op www.bronmagazine.nl

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 197 keer bekeken

• Wilde taferelen in het AMC!!!

  June 17, 2011

  Loop ik gisteren na een onderzoek door het Amsterdams Medisch Centrum (AMC), bots ik bijna tegen meester Bram Moszkowicz op! Jawel! Tegen 's Neerlands meest bewonderde, beroemde en waarschijnlijk evenzeer beruchte strafpleiter ooit. En ik moet toegeven: in het echt ziet hij er net zo charmant uit als op de TV. Hij liep innemend geanimeerd te keuvelen met een mooie jonge dame. En wat een mooi pak had hij aan. Zacht grijs-blauw in een mooie niet kreukende zomerse linnenmelange. Scherp gesneden en perfect passend. Cut to the bone, maar dan goed. Zijn aartsrivaal Jord Kelder met zijn veel te kleine pakjes en kekke sokjes zou hier eens een voorbeeld aan moeten nemen! En wat dacht u van zijn schoenen? Vanzelfsprekend niet minder dan perfect! (En ik kan het weten als schoenengek) Het viel me op dat hij echt is zoals hij in de media overkomt. Altijd vol aandacht naar de persoon waar hij op dat moment mee is. Daarbij de buitenwereld volledig negerend. Geen wonder dat alle vrouwen als een blok voor hem vallen! Helaas ook mijn eigen geliefde, die op dat moment naast me liep.
  
  Vanzelfsprekend zou ik mezelf niet zijn als ik niet zou denken: wat doet zo'n man hier? Een zo levenslustige en viriele man in de bloei van zijn leven. Hier in het AMC? Zou hij een bezoek hebben gebracht aan een zwaargewonde criminele cliënt? Of zou hij wellicht zelf iets onder de leden hebben? Wat zou hij dan wel mankeren? Wellicht heef hij chronische migraine. Hij kijkt regelmatig nogal zorgelijk uit zijn ogen. Of zou hij rugklachten hebben? Wellicht een vette hernia? Hij heeft immers een staand beroep. Of zou de heer Moszkowicz mogelijk net zoals wij gewone stervelingen bij een uroloog zijn geweest voor een sterilisatie? Kan ik me wel iets bij voorstellen. Hij heeft tenslotte een mooie en pittige vriendin! En dan heb je niet altijd zin om naar allerlei voorbehoedsmiddelen te grijpen. Heb het zelf ook ooit laten doen. En heb er alleen maar plezier van. Maar nee, daar liep hij te vief voor rond. Wellicht had hij een hartfilmpje laten maken. Hij leidt op de keper beschouwd een nogal enerverend leven. Of leverklachten? Met zijn levensstijl vol rijkelijk gevulde diners die weggespoeld dienen te worden met de nodige mooie wijnen en andere alcoholica zou dat natuurlijk ook mogelijk zijn. Maar nee, hij zal waarschijnlijk bij een cliënt op bezoek zijn geweest. Grootheden gelijk Bram Moszkowicz zijn vanzelfsprekend nooit ziek en sterven nimmer echt. Zij hebben het eeuwige leven en zullen niet licht vergeten worden.
  
  Zelf ben ik heimelijk al jaren een groot fan van deze meester Abraham Moszkowicz. Natuurlijk, hij heeft niet altijd de meest sympathieke cliënten zoals de in 2003 vermoorde Cor van Hout, of de Surinaamse legerleider Desi Bouterse. Of wat dacht u van onze eigen lagelandendiva met de scherpe tong Patty Brard. En vastgoedmagnaat Willem Endstra en zijn kompaan Stille Willem Holleeder. Of de populair populistische politicus Geert Wilders? Hij heeft zelfs voetballer Robin van Persie bijgestaan. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog vele andere beroemde en beruchte cliënten. Doch ik vind het schitterend om hem geëmotioneerd en vol passie te horen pleiten. De brave man kan je laten huilen als een volkszanger. En je even later laten lachen als de beste komiek. Hij manipuleert rechters, openbare aanklagers, mediagrootheden en het publiek alsof het niets voorstelt. Hij lijkt feiten en volzinnen rechtstreeks uit de lucht te plukken en ze precies op de zere plek te plaatsen. Als een gesoigneerde marktkoopman windt hij een ieder losjes om zijn vinger. Om diezelfde persoon even later weer los te laten en over iets geheel anders te beginnen. Diezelfde vinger heft hij regelmatig om zijn woorden te verduidelijken en bekrachtigen.
  
  Zoals deze man het vermogen heeft om van de hak op de tak te springen; puur om her en der verwarring en onrust te zaaien is magnifiek! Wat een klasse! Als ik eerlijk ben zou ik wel eens een dag een zitting waarin hij optreedt willen meemaken. Hoogstwaarschijnlijk is dat hetzelfde als een bezoek aan het theater. Feitelijk is de heer Moszkowicz de grootste acteur van ons land. En misschien ook nog wel daarbuiten! En mocht ik onverhoopt ooit een advocaat nodig hebben, dan hoop ik dat hij me zou willen bijstaan. Dan heb ik bij voorbaat al gewonnen!
  
  
  ***Even dit terzijde: over vrije liefde door sterilisatie gesproken! Het viel me in het AMC op dat het crimineel druk was bij de SOA poli. Wij hoorden dat bij toeval aan een belendend tafeltje, deze poli is vlak naast de koffiehoek bij neurologie. Het schijnt daar namelijk flink raak te zijn de laatste tijd. En, dit is echt geen grapje, daarbij gaat het hoofdzakelijk om mensen op leeftijd. Er verspreid zich een ware tsunami van geslachtsziekten over ons calvinistische en koude vergrijzende kikkerlandje. Bejaarde dames willen namelijk ook wel eens sex. Logisch! Maar dán blijkt dat er nog slechts enkele levende mannelijke exemplaren op al die hunkerende en wipgrage dames in zo’n bejaardentehuis over te zijn. En die mannen hebben door het grote aanbod flinke vermoeidheidsverschijnselen. Én dus schijnbaar geen kracht meer om voor de zoveelste keer met van opwinding bibberende handen een condoom over hun stramme lid heen te schuiven. En duiken dan onbeschermd in hun volle glorie op de betreffende dame. En een beestje of bacterie is dan zo overgesprongen . . . . . en daar helpt geen onverzadigbare vetzuurrijke Becel tegen!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 240 keer bekeken

• Boring Prince Charles (Hendrik de Staatsboskabouter deel drie)

  June 1, 2011

  Gisteravond kwam Hendrik door het kattenluikje naar binnen gezwalkt. Hij had onmiskenbaar te diep in het glaasje gekeken. We zaten net op Nederland 3 naar de nabeschouwingen van het huwelijk tussen Willy en Kate, eh, sorry, William en Catherina te kijken. Daar werd verteld dat de immer olijke broer van de Britse kroonprins, Bonny Prins Harry waarschijnlijk niet door prins Charles verwekt zou zijn, maar door de lijfwacht van Diana. Hendrik liet een grote boer. Haha zei hij. En toch is hij een écht kind van Boring Prince Charly, ik was er zelf bij, hik! Was jij er bij vroeg ik. Heb jij toe staan kijken terwijl die twee aan het copuleren waren? Viespeuk! Dat doe je toch niet? Ik kon er niets aan doen sprak Hendrik en hij stak zijn handen ter overgave in de lucht. Ik was op dat moment een gebroken poot aan het spalken van een veldmuisje. Doe mij trouwens maar eens een lekker glas Glen Morangie. Of heb je die niet? Sorry zei ik, i only have Famous Grouse in the house. Dat moet dan maar sprak Hendrik weer. Daar kan ik ook wel mee leven! Ik schonk een vingerhoedje whisky voor hem in en gaf het hem. Proost! Neem er zelf ook een sprak hij en hij vervolgde zijn verhaal.
  
  Hendrik nam een ferme slok en begon: het was op een koude dag halverwege december. Ik logeerde in de buurt van Edinburg bij een neef van me. Neef Martin Snodaerdt, het hoofd van de hogere kabouterkostschool om exact te zijn. Ik was daar om gastcolleges bosbeheer te geven. Martin had tijdens zijn avondwandeling in het universiteitspark iets klaaglijk horen piepen in een nabijgelegen schuurtje. . Hij gluurde voorzichtig door een kier in de deur en zag midden op de vloer een gewonde muis liggen. Hik! Het arme beestje had met zijn pootje in een val vastgezeten en het was daarbij gebroken. Martin had hem daaruit bevrijd en naar een veilige plek achter in het schuurtje gesleept. Daarna had hij mij erbij gehaald om het pootje te controleren en spalken. Ik ben tenslotte gediplomeerd Staatsboskabouter, hik. Plotseling ging de deur van het schuurtje open en je raad het reeds: jawél! Prince Charles kwam voorzichtig om zich heen kijkend naar binnen geslopen. Hij was kennelijk ietwat beschonken. Achter hem aan kwam een giechelende Diana. Charles riep iets van "Jolly Good" en "Cheerio Lassy", maar Diana riep sssssst! en maande hem tot stilte. Charles tilde zzzijn kilt op en warempel het is waar! Hik! Een kilt wordt dus echt zonder onderbroek gedragen. En ik moet zeggen; Charles stond zzijn mannetje. nou ja, even dan. Eerlijk waar! Hik! Buuurp! Hendrik gaf over. Sorry, sorry, ik denk dat ik beter even wat kan gaan zzzlapen. Heb jij nied ergenz een veilige zzlaapplek voor me? Katten zijn namelijk gek op kabou . . .derzzzzzzz. Hed zzzijn eigenlijk onzzze enige natuurlijke vijanden. De krrrengen! Takkebeesten! Hik! Grp. Snurk. zzzzzz Hendrik viel nu echt in slaap. In zijn eigen braaksel.
  
  Ik veegde hem met de punt van een theedoek voorzichtig een beetje schoon en legde hem in Harry's oude bedje in de hamsterkooi. En zette die kooi naast mijn eigen bed op het nachtkastje. Daarna deed ik wat water in het drinkbakje. Hij zou wel eens flinke dorst kunnen krijgen. Ik deed voor de zekerheid het deksel erop en legde daarop weer een baksteen. Dat zou hem wel veilig houden vannacht!
  
  De volgende morgen werd ik met een kloppend gevoel in mijn hoofd wakker. Vreemd! Zoveel had ik gisteren toch niet gedronken? Ik had ook helemaal geen hoofdpijn! Ver weg klonk een stemmetje. Het riep me. Wat was dat nu? Met mijn nog duffe hoofd keek ik om me heen. De wekker stond op hal zes. Wat vroeg nog! Ik draaide me om en wilde verder slapen. Ik zag de hamsterkooi en besefte plotseling wat de oorzaak van het kloppen was. En van het stemmetje! Hendrik! Natuurlijk! Die had ik helemaal vergeten. Hij klopte als een gek op de hamsterkooi. Ook goedemorgen Hendrik riep ik lachend. Goed geslapen? Een beetje hoofdpijn misschien? Hendrik gromde wat en riep: haal me hier nu maar eens uit verdorie! Het wordt hier benauwd.
  
  Ik bevrijde hem uit zijn kooi en nam hem mee naar de keuken. Daar aangekomen gaf ik hem een bakje water en knipte een klein stukje van de theedoek af zodat hij zich kon wassen en afdrogen.. Ik zal niet in details treden, maar hij stonk vreselijk. Hij rook bijna als een dode hamster. Hendrik waste zich en je zag hem met de minuut opknappen. Koffie riep hij. In vredesnaam koffie! Veel en sterk graag! Ik zette het espresso apparaat aan, wachtte tot het lampje groen werd, vulde mijn eigen kop, en gaf hem ook wat op een lepeltje. Terwijl ik een paracetamolletje voor hem fijnstampte zei ik: als je de volgende keer weer hier komt neem dan je eigen servies mee. En je eigen hoofdpijnpoeders. Deze krijg ik nooit fijn genoeg voor je. En zuip niet zoveel man! Voor hetzelfde geld was je gisteravond een kat tegen gekomen en dan had je nu geen kater gehad! Nee, dan was je in een haarbal terechtgekomen. Hendrik nam een slok koffie, verontschuldigde zich en beloofde beterschap. Hij zou volgende week weer voorbij komen. Nuchter! Ik zweer het!
  
  Hoe liep het verhaal van de copulerende Charles en Diana eigenlijk af vroeg ik nieuwsgierig. Eh, heb ik het daarover gehad? Oh jee, dan was ik wel écht dronken zeg! Dat is eigenlijk beroepsgeheim! Ach: zo spannend was het niet. Charles was net zoals de meeste mensenmannetjes snel klaar. Hop hop: erop en eraf. Geen wonder dat Diana haar heil later bij bodyguards zocht. Het was niet echt spannend. Echter het gevolg van deze daad was wel dat Diana zwanger werd. En geloof me: wij voelen zoiets aan. Vraag me niet hoe en waarom, maar gediplomeerde Staatsboskabouters weten direct of het visje in de kom glipt. Om het maar eens plastisch uit te drukken. Daar hebben we voor geleerd. Maar nu moet ik als de sodemieter naar huis. Moeder de vrouw zal me wel achter de deur op staan te wachten met haar gekakel. Krijg ik nog meer koppijn! Ach, verder is ze wel lief. Hendrik gaf me een vette knipoog. Ik verzin wel een smoesje. Help eens even! Ik liet hem in mijn hand plaatsnemen, bracht hem naar buiten waar het zonnetje reeds heerlijk scheen, en zette hem op de vuilnisbak. Hij floot weer even schriel en ja hoor! Daar kwam de ekster weer aangevlogen. Hendrik kroop op de rug van het grote beest, mompelde een groet en vloog weg.

   

  

  Lees meer >> | 3 Reacties | Comment | 301 keer bekeken

• Datingvirus besmet Nederland!

  May 29, 2011

   

  Onlangs op een feestje hadden we het erover dat je tegenwoordig geen internetsite kunt bezoeken of er staan wel reclames op van datingsites. Zelfs op mijn eigen vertrouwde Bronmagazine.nl staan  advertenties waarin men aangemoedigd wordt een geschikte partner uit te komen zoeken. Een vaag kennisje biechtte op tot vorig jaar ook wel eens dergelijke sites te hebben bezocht. En dan niet alleen de bekende "nette" datingsites voor ouderen, jongeren, oudere jongeren of bejaarden.  Maar ook van die sekssites. Ze noemde enkele sites op als secondlove.nl en sexavontuur.com en pakte een I Pad uit haar tas en legde die op de sta-tafel om ons het een en ander te laten zien.
   
  We drongen ons allemaal om haar heen en ze surfte naar zo’n site toe. Het bleek allemaal heel simpel te zijn. Je hoefde je alleen maar in te schrijven en dan kon je rustig het aanbod bekijken. Echter: het bleek alleen voor dames gratis te zijn. Heren moeten een bepaald bedrag betalen om profielen van potentiële scharrelpartners te kunnen bekijken. Ze vertelde dat we, als we ooit zouden gaan besluiten zoiets  te doen, we het wel veilig moesten doen.
   
  Het vage kennisje bleek onverwacht een ervaren vrouw te zijn. En meteen ook stukken minder vaag. Hoewel we haar reeds langer kenden was ze nooit eerder echt in beeld geweest. Ze was meer zo’n meisje dat ter decoratie uitgenodigd werd. Puur omdat ze er wel lief en leuk uitzag. Ooit was ze meegekomen met een mannelijke kennis die we allang uit het oog waren verloren. Zij was echter gebleven. Waarschijnlijk had ze nooit eerder mee kunnen praten met de onderwerpen waar wij het zoal over plachten te hebben. Ze was immers een stuk jonger en had in tegenstelling tot ons (nog) geen kinderen. Maar nu was ze in haar element. Nu hing  iedereen aan haar lippen . . . . en staarde vol ontzag naar haar I Pad.
   
  Alsof ze op dit ogenblik gewacht had vervolgde ze haar levenslessen. Ze oreerde vol vuur over de avontuurtjes die ze zo nu en dan aangegaan was en die meestal op niets uit bleken te zijn gelopen. Puur omdat de meeste mannen op de sites zich mooier, langer, intelligenter en vooral frisser deden voorkomen dan dat ze in werkelijkheid waren. Ze had al diverse ranzige oude kereltjes met een kale kop en een bierbuik in de kroeg laten staan. Ze vertelde dat ze altijd zorgde dat de mannelijke partij iets herkenbaars aanhad en niet zij. In het begin had ze nog wel eens op verzoek een foto gestuurd, maar dat was haar niet bevallen. Ze kennen je toch meteen vertelde ze. Voor hetzelfde geld kom je ze, samen met hun voetbalelftal per ongeluk tegen in de kroeg. En dan is de ellende niet meer te overzien, dat verzeker ik je. Ik begon me steeds meer te verbazen over deze muurbloem die zich ontpopte in een vurige en vlammende roos. Vol vuur en met rode konen vervolgde ze met een nog ietwat verlegen glimlach haar verhaal. Ze vertelde hoe je het slimste een profiel aan kon maken. Je moet dus ten eerste een veilig Hotmail account aanmaken. En dat houdt in: Geef nooit en te nimmer je eigen naam op, maar verzin iets wat dichtbij je ligt, dan val je niet zo snel door de mand. Ze gaf een voorbeeld. Kijk, hier sprak ze. Deze meneer heeft me ooit een berichtje gestuurd met een nepprofiel. Maar hij vergat daarbij dat hij wél onder zijn eigen naam een Hotmail adres had. Nogal naïef niet? Kijk maar: als je zijn naam Googelt kun je precies zien waar hij woont, of hij getrouwd is en of hij kinderen heeft. Jeetje! Wat een loser zeg! Hij geeft als hobby’s Chatten en Msn’en op! Jammer dat ik dat toen niet eerder gezien heb!  Dat is typisch zo’n mannetje die ‘s nachts terwijl zijn vrouw slaapt achter zijn schermpje gaat zitten *******! Oh! Meneer houdt ook nog van uitgaan. En zijn lengte ligt tussen de 1.75 en de 1.80 cm. Zou hij al van ouderdom aan het krimpen zijn? Oh nee, hij schijnt nu 41 jaar te zijn en in Breda te wonen. En blonde krullen te hebben. Ach: hoe schattig! Ook nog blauwe oogjes!  Hahaha . . . Toen we elkaar destijds in werkelijkheid tegen kwamen bleek hij weliswaar krullen te hebben, maar alleen nog op zijn borst en rug. En dan niet licht blond, maar donkerblond! Getverderrie. En hij rook ook nog naar tabak en zweet.  Ik wist niet hoe snel ik weg moest komen.
   
  Ze legde haar I Pad even opzij en nam een slok wijn. “En dan viel deze nog mee” vervolgde ze haar relaas. De meeste mannen zijn best leuk in de mailtjes die ze versturen. Echter: als het op het echte praten aankomt blijken ze ineens niet zo heel veel meer te vertellen te hebben. Het zijn over het algemeen losers die thuis niet voldoende aandacht menen te krijgen. En dan op deze manier aan een gratis wip denken te kunnen komen. 
   
  Op een gegeven moment dacht ik een leuke man getroffen te hebben. We hadden na enkele weken foto’s uitgewisseld en leken veel overeenkomsten te hebben. Zelfs na telefonisch contact leek hij nog leuk. Hij had een warme, zware stem en een leuke lach. Althans zo leek het. Bij binnenkomst in het wegrestaurant waar we afgesproken hadden bleek hij ook nog  echt degene te zijn die op de foto stond. Het leek te klikken en we kletsten wat en we spraken af naar een in de buurt liggend van der Valk motel te gaan. Daar aangekomen bleek de goede man geen geldige creditcard bij zich te hebben en vroeg mij voorlopig de kamer te betalen. Hij zou het later terugbetalen beloofde hij met een charmante glimlach en zijn hand op het hart. Vooruit dan maar! Ik had best zin in dit avontuurtje dus rekende ik af en we togen naar de kamer. We waren nog niet binnen of hij trok me de kleren van mijn lijf. Verkrachtte me en rolde van me af. Ik was totaal in shock en verweerde me in ’t geheel niet. Alles ging zo snel! Ik begon te huilen, maar hij snauwde: dat wilde je toch? Je wilde toch seks? Wel: dat heb je nu gehad! En dan moet je nu niet gaan zitten janken. Hij trok zijn broek op, deed zijn rits dicht en verliet de kamer. Ik bleef achter. Ik rende naar de deur en deed de deur op slot. Het gebeurde drong nu pas echt tot me door en ik bleef tot de volgende morgen huilen. Ik voelde me vies. Gebruikt als de eerste de beste straathoer. Deze date had zichzelf helaas wél goed ingedekt. Anders had ik vast en zeker op de een of andere manier wraak genomen.
   
  
  Maar goed. Ik ben geen volgster van de wet van Murphy dus ik besloot het nog één keer te proberen. Maar dan nóg veiliger. Na enige maanden leuk contact met een wat jongere man dan ikzelf durfde ik de stap nog wel een keer te wagen. Maar ook  deze afspraak liep uit op een teleurstelling.  Het was best een leuke en lieve jongen. Hij bleek echter in het echt nogal verlegen. En had zich van tevoren van de zenuwen helemaal klem gezopen. Zodat hij nog voor we iets zouden gaan doen in slaap viel. Hij snurkte zelfs. Mijn mond viel open van verbazing! Wat was dit nu? Was ik even blij dat hij de kamer gereserveerd en betaald had! En weet je? Feitelijk had ik het toen pas echt gehad met dat internet daten. Ik ben het bed uitgegaan, heb me aangekleed en ben vertrokken. De deceptie was enorm. Je kunt maar beter nooit meer seks hebben dan dit mee te moeten maken! Terwijl ze het vertelde stond er geen verdriet in haar ogen. Veeleer berusting.
   
   
   
  De rest van de avond was gezellig. Ze bleek dus eindelijk haar verlegenheid in onze vriendengroep overwonnen te hebben en had beduidend meer tekst dan we ooit gedacht hadden. En wij hadden ontzag voor haar gekregen. Ze bleek vooral leuk contact te hebben met een van onze vrienden. Eentje die al een tijd vrijgezel is . . . . . . én leuk. Én ook nog zachtaardig en gezellig is.

  Lees meer >> | 8 Reacties | Comment | 491 keer bekeken

• Macht erotiseert.

  May 23, 2011

   

  Rare jongens die Zuid Europese bewindslieden. We wisten al dat het heethoofden en rokkenjagers waren, maar de laatste tijd zijn hebben er enkelen (Berlusconi en Strauss-Kahn)  hun kopje (letterlijk) flink opgestoken. Macht erotiseert. Dus deze heren zijn eraan gewend om met een vingerknip een dame te regelen.  Weliswaar begrijp ik dat mensen met macht hun kansen grijpen, maar deze twee "heren" maken het wel erg bont. Echter: niet alleen deze machtige, doch zonderlinge zuiderlingen staan hiermee hun mannetje. Onze eigen ex-minister president Ruud Lubbers heeft  in zijn goede dagen ook nog al eens in de schijnwerpers gestaan vanwege zijn reputatie als “charmeur“. Of wat dacht u van Bill Clinton? I did not have sex with that woman! Ik had het kunnen weten. Mijn moeder waarschuwde ons vroeger reeds met de wijze woorden: "hoe groter de geest, des te groter het beest!" 
   
  Wat dacht u trouwens van Prins Bernhard? En ook zijn schoonvader Prins Hendrik stond zijn mannetje. Beide heren waren beruchte rokkenjagers. Ze verspreidden hun zaad belangeloos en vol glorie aan zoveel mogelijk leden van het vrouwelijk geslacht. Nee dan de huidige kroonprins der Nederlanden. Die lijkt tegenwoordig de braafheid zelve te zijn. Een keurige enigszins bezadigde man met ter compensatie een levenslustige vrouw en vrolijke kindertjes. Ons vorstenhuis is eindelijk zo calvinistisch zoals het eeuwenlang behoorde te zijn. Oké, er zijn wat schoonheidsfoutjes zoals een foute schoonfamilie en een landgoedschandaaltje ergens ver weg in Afrika. En Alexander kan nogal nukkig en lomp uit de hoek komen tegenover de pers. Plus: hij heeft een broertje die wat met vastgoed doet. En een schoonzuster met een dubieus verleden. En een nichtje dat nogal eens in opspraak is geweest. Verder is het momenteel een en al pais en vree bij onze nationale royalty.
   
  Maar nu kom ik even terug op mijn moeders woorden. Over dat: groter geest, groter beest. Hoe zouden  Winston Churchil,  Abraham Lincoln, Karel de Grote, of  Galileo Galilei zijn geweest. Of Alexander de Grote. of Einstein? Dat waren tenslotte écht grote geesten. Zouden dat ook van die mannetjesputters geweest zijn? En constant achter hun geslachtsdeel aan gelopen hebben? Jammer genoeg is daar vrij weinig over bekend. Van Charles Darwin (evolutie theorie) is wél  bekend dat hij een keurige en monogame man was. Mannetjesputter is trouwens een leuk woord. Zou dat woord voor of na de ontdekking van het edele golfspel bedacht zijn? (*** Voor de niet-golf-kenners: een putter is het stokje (club) waarmee het balletje uiteindelijk in het putje gebracht wordt.)
   
  Het is algemeen bekend dat veel vrouwen vallen voor machtige mannen. Dat komt omdat ze gezonde en sterke kinderen willen. Dank zij Charles Darwin weten we dat. Hij was de eerste die ontdekte dat in de natuur slechts de wet van de sterkste telt. Alle zwakkere dieren verzwakken steeds meer, zodat ze uiteindelijk uitsterven. Dus is het niet meer dan normaal dat ook onze eigen  vrouwtjes-dieren platgaan voor de sterkste uit de groep. Juist! De leider! Natuurlijk is dat tegenwoordig niet helemaal meer zo. Veel vrouwen kiezen een minder machtige man. Als je echter diep in hun hart kijkt willen de meeste vrouwen toch wel eens een beschuitje eten met een beroemdheid als bijvoorbeeld George Cloony of Johnny Depp. Deze acteurs zijn tenslotte knap, beroemd en machtig. Althans zo lijken ze te zijn . . . . Misschien zijn ze wel net zulke keurig oppassende en zorgzame watjes als ik. Of stiekem gay. Want in de Verenigde staten, waar zij hun geld verdienen,  is dat helaas nog steeds een taboe.
   
  Ik vind het daarom ook schitterend dat we momenteel minister Jan Kees de Jager hebben die er gewoon ronduit voor uitkomt dat hij homoseksueel is. Hij schijnt een financieel genie te zijn. Een machtig man. Hij is als minister van financiën tenslotte de baas van onze landelijke portemonnee. En nu in de beschaafde wereld homoseksualiteit gemeengoed is geworden staat homo's  niets meer in de weg om bijvoorbeeld premier van Nederland of zelfs wereldleider te worden. Na een zwarte president dus graag een homoseksuele president. Of een vrouwelijke! Maar geen enge vieze oude heteroseksuele mannetjes meer graag.
   
  Ik ben trouwens ook blij met een vrouwelijke leider als mevrouw Merkel in Duitsland. Die brengt toch nét even de nuance aan in de wereldpolitiek.  Jammer dat er in ons eigen land geen powervrouw als bijvoorbeeld Femke Halsema of Marlies Veldhuizen van Zanten  premier geworden is. Maar dan hadden we misschien weer geen Jan Kees de Jager gehad als minister . . . . Het is nooit goed . . . . of het deugt niet . . . Zucht!
   
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 251 keer bekeken

• Jonge oma

  May 13, 2011

  De mannen waren deze week vrij van school. Ze hadden twee weken meivakantie. En dus begonnen ze zich na de eerste vrije week te vervelen. Ze begonnen ruzie te maken. En flink ook! Het werd dus de hoogste tijd om hardhandig in te grijpen voor ze elkaar de hersens in zouden slaan. We kwamen overeen zo snel mogelijk het plaatselijke pretpark annex zwemplas te bezoeken. Daar aangekomen nestelde ik mezelf heerlijk met een spannend boek in mijn van huis meegebrachte klapstoel. En de mannen vermaakten zich uitstekend in het water dat al een redelijke temperatuur leek te hebben. Regelmatig wierp ik een blik op de plas als ze me riepen om weer een bommetje of levensgevaarlijke onderwater stunt te aanschouwen. Ze hadden plezier. En ik dus ook.
  
  Er kwam een leuke, jong uitziende vrouw van een jaar of vijfenveertig voor me zitten. Ze had twee kleine kindertjes bij zich. Ze spreidde haar picknickkleed uit, wurmde de kinderen in hun badpakjes, en smeerde ze in met zonnebrandmiddel. Shit! Dacht ik, ik heb de mannen niet ingesmeerd, maar werd afgeleid door een helikopter die van de naastgelegen Vliegbasis Volkel opsteeg. Ik blijf nu eenmaal een kleine jongen als ik vliegtuigen of helikopters zie. En voor wat dat betreft woon ik hier in Uden natuurlijk fantastisch met zo’n vliegbasis om de hoek. Maar dit terzijde. De helikopter was een wit met blauw exemplaar. Vreemd! Doch ik had van de week al meer kleine burgertoestellen rond Volkel zien vliegen en besteedde er verder geen aandacht aan.
  
  De jongens hadden zich onderhand afgedroogd, wat gedronken en naar de traphelikopters en botsauto’s getogen en ik raakte verzonken in mijn boek. Ik hoorde kinderstemmetjes roepen. Mag ik een ijsje oma? Ik keek op. Ze hadden het tegen de vrouw voor me! Het bleek dus een jonge oma te zijn. Een verrekt jonge oma zelfs. Mogelijk komt het omdat ik zelf de vijftig al eventjes gepasseerd ben, maar het lijkt alsof ik tegenwoordig steeds vaker jonge oma’s zie. Het valt me gewoon op. Natuurlijk weet ik dat het in mijn jeugd heel normaal was om jonge oma’s om je heen te zien. Ik geloof dat de buurvrouw die vroeger naast ons woonde zelfs al op haar vijfendertigste oma werd. Echter: dat was toen. Ik ben er aan gewend dat onze meeste vrienden en kennissen, allemaal zo tussen de vijfenveertig en vijftig, toch noch vrij jonge kinderen hebben. Ik raakte dus, mede door een “enigszins vreemde” Becel reclame, waarin een jonge vrouw zegt te willen genieten van haar nog ongeboren kleinkind, enigszins gefascineerd door het fenomeen “jonge oma’s”
  
  En wat doe ik in zo’n geval: ik Google even om te kijken of ik niet wat meer informatie over jonge oma’s kan vinden. En of dat het weer jonger worden van oma’s inderdaad weer vaker voorkomt in Nederland. Tik, tik tik . . . enter. Oeps! Da's even slikken. Het blijkt dus dat de erotische industrie een nieuw gat in de markt gevonden heeft: de exploitatie van oma’s! Na enkele kopjes als:“ de badmeester is na een lange dag super**** geworden. Alle jonge meiden zijn weg. Alleen is er nog een oma aanwezig. Hij ***** haar ***** vol. . . . “ heb ik het wel weer gezien. Snel maar even een ander zoekresultaat zoeken. Ik tik dus jonge oma zonder ‘s en druk op enter. Aha! Da’s al beter. Hier vind ik wel wat ik zoek. Ik kom er dus achter dat het regelmatig voorkomt dat vrouwen al jong oma worden. Ik lees hier over een oma van eenenveertig. En daar is er een van negenendertig. Het komt dus inderdaad vaker voor.
  
   En dan lees ik dat de nu dertigjarige Giulia Ellia uit Napels zichzelf vorig jaar de jongste oma van Europa mocht noemen. Ze kreeg zelf op haar vijftiende een dochter die op haar beurt vorig jaar maart op haar veertiende een kind kreeg. Ze schijnen er erg gelukkig mee te zijn. Ik moet er nu eerlijk gezegd nog even niet aan denken opa te worden. Hou me ten goede, ik wil dolgraag ooit eens opa worden, en het liefste meerdere keren. Maar ik moet er toch echt niet aan denken dat mijn nu vijftienjarige dochter binnenkort mamma wordt. Laat haar eerst nog maar eens lekker genieten van haar onbezorgde leventje. En gaan studeren. En gezellig uit gaan. En dan straks als ze gesetteld is, dan mogen de kleinkinderen komen. En dan wens ik dolgraag op te passen als ze wil blijven werken. Maar nu nog niet!
  
  Vanmorgen las ik op mijn I Pad dat er een helikopter was neergestort in Veghel. Het bleek de bewuste heli te zijn die ik op had zien stijgen. De piloot, een vijfenzestigjarige man uit Apeldoorn, kon gelukkig ongedeerd het toestel verlaten en de brand blussen zodat de schade beperkt bleef. Vijfenzestig. Dat ben ik over dertien jaar. Een mooie leeftijd om opa te worden.
  
  
   

  Lees meer >> | 9 Reacties | Comment | 409 keer bekeken

• Kikkerbil (gedicht)

  April 23, 2011

  ik heb vandaag een kikker gekust
  zomaar prompt verloren
  hij zat daar aan de waterkant
  al in de zonnegloren
  
  er gebeurde niets
  zelfs geen gekwaak
  hij smaakte ietwat bitterig
  had verder kraak noch smaak
  
  een prins kwam niet naar voren
  ondanks de zonneschijn
  misschien omdat ''k geen meisje ben
  of ''t is domweg een chagrijn
  
  misschien heb ik een pad gekust
  ik zie niet echt verschil
  zal ik de kok eens vragen
  best lekker kikkerbil

   

  
  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 256 keer bekeken

• Kip zonder kop (gedicht)

  April 23, 2011

  
  Daar liep laatst
  een kip in ''t rond
  ze botste keer op keer
  mijn onderdanen zeer
  het begon me ietwat
  te vervelen
  zodat ik korzelig
  aan haar vroeg
  bent u soms rozig
  of kippig
  enigszins van de leg?
  maar al wat ik oreerde
  ze kakelde en kukelde
  scharrelde heen en weer
  zag me niet staan
  even stond ik er bij stil
  en liep ik dom te dralen
  deze kip was zonder kop
  Lekker!
  snel even plukken
  en dan op de grill
  kippenvel van genot

  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 377 keer bekeken

• In memoriam: Harry.

  April 14, 2011

  Vanmorgen vond ik Harry. Dood. Een kaalgevreten skeletje in zijn kooi. Opgegeten door de kat van de buren. Ik ben er kapot van. Harry was al bij me sinds mijn vierde of vijfde. Ik had hem in de bossen rond Epe gevonden. Mijn pappa en mamma vertelden destijds dat hij wel eens heel oud zou kunnen worden. Het was zelfs mogelijk dat hij me zou overleven vertelden ze. Het mocht helaas niet zo wezen.
  
  Waarschijnlijk was hij al zo rond de vijfendertig toen ik hem vond. Echter: precies wisten we dat niet. Hij was immers nooit officieel aangegeven bij de burgerlijke stand. Het was een stevig en harig, maar lief kereltje. En monter dat hij was! Altijd was hij in voor grappen en grollen. Hij was een kei in verstoppertje spelen, maar liet zich altijd weer met liefde vangen. En Harry kon knuffelen als de beste! Als ik sliep lag hij altijd naast me op het nachtkastje. Vanzelfsprekend in zijn eigen bedje; want bij mij in bed was natuurlijk te gevaarlijk. Ik zou hem immers zomaar ongewild kunnen pletten! En dan zou hij doodgaan. Dat wilde ik vanzelfsprekend niet.
  
  We hebben door de jaren heen heel wat meegemaakt samen. Soms nam ik hem stiekem mee naar school. Dat was niet zo handig. Hij kriebelde namelijk nogal. En ik kon hem tenslotte niet in mijn schooltas laten zitten. Stel je voor dat iemand ertegenaan zou schoppen. Of nog erger, ermee ging gooien! Dus verstopte ik hem meestal onder mijn blouse. Dan had hij het meteen lekker warm. Het enige nadeel daarbij was dat hij nogal winderig was. En die scheetjes stonken met toch! Hij was verstokt vegetariër en vooral verzot op truffels, paddestoelen, uien en knoflook. En dat ga je ruiken natuurlijk. Maar hij zocht en verzamelde zijn eten zelf in het bos hier in de buurt als ik hem uitliet. Dat dan weer wel.
  
  De leraren en leraressen op school vroegen wel eens of ik wel helemaal gezond was. Er hing altijd zo'n enorm vieze lucht altijd om me heen! Ik vertelde hen dan maar dat ik een Fret in huis had. En dat het normaal was dat die zo stonken. Ik kon ze moeilijk de waarheid vertellen over Harry. Waarschijnlijk zouden ze me niet eens geloven. Want ik was een van de weinigen die hem kon zien. En voelen. Dat komt omdat mijn familie heel ver verwant is met Harry en zijn soortgenoten. Harry was namelijk een harige boskabouter. Een echte! En die zijn tegenwoordig zeldzaam. Ik besloot dus voor hem te blijven zorgen alsof hij mijn eigen vlees en bloed was. Er was echter één klein probleempje. Harry was een tikje schizofreen. En dat was toen hij jong was nog niet zo storend, maar later werd het al maar erger en erger. Hij had een altijd dronken scheepskapitein, een zeemeermin en een slager in zijn hoofd zitten. En nu zul je denken: een dronken kapitein en een zeemeermin lijken me flink lastig, maar een slager zal wel meevallen. Dus niet! Die was juist het ergste. Op de momenten dat hij slager was ving hij in het begin nog krekels, muizen en mollen om te slachten, maar gaandeweg ging het van kwaad tot erger. Hij ving en slachtte onder anderen onze eigen hamster en een van de katten van de buren. Op een gegeven moment wilde hij zelfs mijn broertje slachten. Hij had hem al gevangen. Ik was nog net op tijd.
  
  Zodoende moest ik hem zo nu en dan opsluiten. Ook 's nachts. Ik wist tenslotte niet wat hij uit zou gaan vreten als ik sliep. Voor hetzelfde geld zou hij mij slachten. Hij beweerde vanzelfsprekend bij hoog en bij laag dat hij dat nooit zou doen, maar ik vertrouwde hem niet meer. In het begin stopte ik hem in een terrarium, maar daaruit kon hij makkelijk ontsnappen. Net als die hamsterkooi, alhoewel hij het rad wel erg leuk vond! Maar zo nu en dan ging hij, als hij de zeemeermin was in het water zitten. Een gevolg daarvan was dat ik hem een keer half verzopen in het drinkbakje vond. Ik kon hem nog net met veel moeite reanimeren. Een week later was ik hem kwijt. Ontsnapt uit de hamsterkooi. We zochten ons rot, maar konden hem nergens vinden. Tot op een gegeven moment iets hoorden. Er kwam een vreemd geluid uit de drankkast. En ja hoor, daar was hij. Hij zat gevangen in een likeurfles. Laveloos was hij. Hij had een hele fles van mijn moeders bruidstranen leeggedronken en zong nu luid de meest schunnige zeemansliederen. Ze heette Bloody Mary, hik, en was de schrik der zee, hik, hik . . . . dus drink op Bloody Mary, hik, en op alles wat ze deeeeee . . . . burp! We moesten de likeurfles voorzichtig kapotslaan, want hij kon er zelf niet meer uit komen.
  
  Zo ging het niet verder. We besloten dat hij tegen zichzelf beschermd moest worden en hingen hem 's nachts in een klein kanariekooitje aan het plafond. Daar kon hij vast niet uit ontsnappen. We werden samen ouder en ik kreeg een vrouw en later ook kinderen. Zo nu en dan had hij een paar goede weken, maar je moest hem continue in de gaten houden. Ik had ook mijn werk en kon hem niet meer overal mee naar toe nemen. Dat was immers te gevaarlijk. Voor hetzelfde geld ging hij weer drinken. Of erger: zwemmen. Of nog erger: slachten! Misschien zou hij zelfs nog een vierde extra persoonlijkheid ontwikkelen. We vonden een oplossing: Als ik niet thuis was zouden Jaap en Keesje, onze forse twee eïge tweeling van even over negen, twee verantwoordelijke knapen, voor hem zorgen. Met de hand op hun hart bezwoeren ze mij Harry goed te verzorgen. En ze deden ook hun best. Maar het ging gewoon niet.
  
  Harry was namelijk op een gegeven moment begonnen met bijten. Hij dacht dat hij een hondsdolle wolf was. Inderdaad: het was waar we al bang voor waren. Hij had een nieuwe persoonlijkheid ontwikkeld. En de jongens durfden hem niet meer te verzorgen. Hij werd agressief en kwaadaardig. Ik nam hem zelf maar weer onder mijn hoede. Probeerde zo goed en zo kwaad het ging hem te verzorgen. Maar hij wilde dit niet meer. Ik vroeg of hij misschien weer terug naar het bos wilde? Weer vrij wilde zijn? Maar nee. Hij was moe. En werd almaar zwakker en zwakker. At niet meer. Hooguit, als ik niet goed oppaste, zo nu een dan een hap uit mijn vinger. Dronk zo goed als niets meer. Zelfs niet als hij de zeeman was. Zelfs geen water. Ik had hem weer in de hamsterkooi gelegd. In zijn eigen zachte bedje. Zonder deksel. Hij was toch te zwak om eruit te klimmen. En daar is hij waarschijnlijk in zijn slaap overvallen. En nu is hij dan dood. Moegestreden. Hij kon zichzelf niet meer verdedigen tegen de kat van de buren. Tegen dat rotbeest! Ik zal Harry missen. Mijn schizofrene vriendje. Mijn eigen boskabouter. Er is een stukje van mezelf weg.
  
  Als aandenken heb ik zijn kleine botjes en schedeltje bewaard. En zo goed als ik kon, er missen een paar botjes, heb ik alles weer aan elkaar geplakt. Harry hangt nu in de hal. In zijn kanariekooitje. Met zijn rode mutsje parmantig op zijn dode schedeltje. En die rotkat? Ach die weet niet beter. Of misschien ook wel. Misschien heeft hij wel wraak willen nemen vanwege Harry's moord op zijn oudtante. We zullen het nooit weten. Ik spreek geen kattentaal. Harry kon dat wel. Maar die is er niet meer.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 268 keer bekeken

• 100 jaar Circus Herman Renz.

  April 8, 2011

  Deze week verblijde één van onze nationale trotsen, het wereldberoemde Circus Herman Renz ons dorp met een bezoek. Gelukkigerwijs heeft de eigenaar van onze plaatselijke Super de Boer, Ronald de Laak, in het verleden een poosje meegedraaid met dit reizend spektakel. En daarmede een goede band opgebouwd met circussen en wel speciaal met de familie Renz. Dit houdt dus in dat zodra het Circus eraan lijkt te gaan komen er een kortingsactie geregeld wordt door deze goede man. En hoe! Toen hij een paar jaar geleden de lokale supermarkt overgenomen had, regelde hij als heropeningstunt een gratis voorstelling, compleet met popcorn, suikerspinnen en limonade. Ook andere jaren gaf hij zodra het circus in de buurt was kortingsbonnen weg, maar dit keer had hij weer een écht mooie actie: hij had weer een complete voorstelling afgehuurd. En wij mochten bij elke vijftien euro aan boodschappen een kaartje kopen voor slechts zés euro!
    

  
  Dit jaar is er een nieuwe, feestelijke circusshow waarmee Nederlands Nationaal Circus Herman Renz 100 jaar circustraditie viert: "Celebration!" De voorstelling is dit keer geïnspireerd op de fascinerende geschiedenis van het klassieke Circus Herman Renz. Deze jubileumvoorstelling met verrassende circusacts en bijzondere dierennummers bleek een lust voor het oog. De voorstelling van dit seizoen is een ode aan het klassieke circus. Mét dieren en écht ouderwetse acrobatiek. We mochten onder anderen genieten van een geweldig professionele acrobatengroep uit Cuba. En niet te vergeten de twee beroemde clowns Milko & Frenky, plus een voortreffelijke jongleur en twee verrukkelijke trapezedames. Dit alles ouderwets aan elkaar gesproken door de besnorde spreekstalmeester. Het ballet en de immer mooi geüniformeerde opruimtroepen completeerden het circusgevoel. Het geheel werd in een gelukkig niet al te moderne verpakking op een eigentijdse wijze ten tonele gebracht. Een circus moet tenslotte nostalgie uitstralen. En dat doet dit Circus! Nostalgie, maar dan wél "modern" perfect uitgevoerd. Een circus is dus nog lang niet achterhaald, maar brengt nog altijd spanning, sensatie en plezier voor jong en oud!
  
  Wellicht wist u het nog niet; maar ik ben een echte circusfan! Ik kan genieten van de geur van stro, zweet, popcorn en paardenmest in zo'n warme circustent. Mijn favoriete kleuren zijn niet voor niets rood en geel! Ik kijk met bewondering naar de capriolen van de acrobaten, jongleurs en clowns. Ik hou zelfs van de dierenacts. Vooral als ik zie hoe de dompteurs en trainers van dit circus hier vol liefde met de dieren omgaan. En dat terwijl ik ergens heel diep van binnen vind dat men zo niet meer met dieren om kan gaan. Het is natuurlijk hartstikke leuk om een stel zeeleeuwen kunstjes te zien doen in de piste. En het is aandoenlijk te zien dat een kennelijk verliefde zeeleeuw duidelijk de dompteur negeert, en liever onafgebroken een vrouwelijke oppasser wil kussen. Ingestudeerd of niet, het ziet er lief uit. Doch waar verblijven die beesten de rest van de dag? Hoe worden ze getransporteerd? Ik kan me niet voorstellen dat ze veel meer ruimte hebben dan een kistkalf of batterijkip. Ik heb in elk geval geen groot bassin gezien. Zo ook de leeuwen. Deze koningen der dieren hebben gewoon niet voldoende leefruimte. Je kunt het ook aan ze merken. Ze zien er namelijk flink chagrijnig uit. Ik snap dat dit bij ouderwets volksvermaak hoort. Doch een act met paarden, zoals deze week vertoond werd, ziet er ook fantastisch uit. En dit soort dieren vinden het wél heerlijk om te reizen. Ze vinden het fantastisch om rond te rennen in de piste en daar hun kunsten en capriolen te laten zien. En naderhand kunnen ze weer heerlijk de wei in. En dat kun je met leeuwen niet even doen! Ook was er een enorm leuke act met een clown als maître tamboer in en mooi fanfare uniform, die twee koppels eenden simpele dingen liet doen. Hij liep zelfs nog even over het pad tussen het publiek door met zijn gevleugelde vriendjes. En iedereen smulde ervan.
  
  Dus lieve familie Renz: ik hou van jullie, maar zouden jullie alstublieft de leeuwen en zeeleeuwen naar een goed verblijf willen sturen, waar ze rustig en in alle ruimte kunnen genieten van hun welverdiende pensioen? Wij blijven toch wel komen. Want we houden van het circus. Zélfs van een circus met alleen clowns, acrobaten, jongleurs, honden, paarden en eenden. We houden van dat nostalgische gevoel. Én van dat warme bad dat een goed circus is!
  
  
  
  *** Noot van Circus Herman Renz:
  
  Dierenwelzijn.
  Met enige regelmaat protesteren actiegroepen tegen het houden van dieren in circussen. Ook politici krijgen soms met de bezwaren van deze organisaties te maken. De kritiek die geuit wordt is echter niet terecht. Circus Herman Renz besteedt – net als andere serieus werkende circusondernemingen - de grootst mogelijke zorg aan het welzijn van de dieren die meereizen.
  
  De verblijven van de dieren die u bij ons ziet zijn modern. Olifant Baby heeft waar mogelijk bijvoorbeeld een groot buitenverblijf tot haar beschikking. Dat laatste geldt eveneens voor de bijzondere tijgers die dit seizoen bij Circus Herman Renz te zien zijn. Onze paarden staan in ruime boxen waarin ze de mogelijkheid hebben tot sociaal contact met elkaar. De dagelijkse ochtendrepetities zorgen daarnaast voor extra beweging. Bent u benieuwd hoe wij onze dieren huisvesten? Neem dan een kijkje in de stallen. Deze zijn gratis te bezichtigen op elk moment van de dag. U zult dan zelf ervaren dat alle dieren verantwoord zijn ondergebracht en in optimale conditie verkeren. De acts die u in de piste ziet zijn bovendien gebaseerd op het natuurlijke gedrag en dwingen respect af voor de intelligentie en het prestatievermogen van dieren. In die zin zijn onze olifant en tijgers ware ambassadeurs voor hun wilde soortgenoten.
  
  Onderzoek.
  In Nederland bestaat nog geen specifieke door de overheid opgestelde regelgeving voor circusdieren. De circuswereld wil echter niets liever dan dat en zet zich daar ook voor in. Tijdens het seizoen 2008 werd in opdracht van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Voedselkwaliteit (LNV) een onderzoek uitgevoerd naar dierenwelzijn bij Nederlandse circussen naar aanleiding van de vele vragen over circusdieren die in de Tweede Kamer gesteld worden. De resultaten van dit onderzoek worden in de zomer van 2009 verwacht. Circus Herman Renz heeft haar volledige medewerking aan het onderzoek verleend en de onderzoekers 24 uur per dag toegang tot de stallen gegeven. De Nederlandse circuswereld rekent erop dat het eindrapport zal leiden tot werkbare en realistische regelgeving die het welzijn van dieren garandeert en een einde maakt aan de eindeloze discussies over dit onderwerp. Een verbod komt op geen enkele manier het dierenwelzijn ten goede. Heldere en controleerbare regels waaraan iedereen zich moet houden doen dat wel. Circus Herman Renz is dan ook aangesloten bij de Vereniging van Nederlandse Circus Ondernemingen (VNCO) en European Circus Association (ECA). Deze branche-organisaties hebben in afwachting van formele regels een gedragscode opgesteld aangaande het houden van dieren in circussen. Daarin zijn onder meer bepalingen opgenomen over het huisvesten, transporteren en trainen van dieren. Aangesloten circussen moeten zich daaraan houden.
  
  Meer informatie over Circus Herman Renz vindt u op: www.renz.nl
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 378 keer bekeken

• In de aanbieding.

  April 1, 2011

  Afgelopen donderdagmorgen stond ik om halfnegen al bij de Lidl binnen. In opdracht van mijn geliefde. Of ik even een roze hardloopjack en een zwart met roze afgebieste sportcapri wilde halen. En of ik dan meteen ook maar even een zwarte compressietop met daarbij passende compressiebroek, plus een sportbeha wilde meenemen. In de folder stond dat de aanbieding vanaf donderdag gold, dus maar meteen 's morgens vroeg op pad getogen. Ik had al visioenen van graaiende, verwilderde vrouwen voor me, maar het viel mee. Het was zelfs nog betrekkelijk rustig in de super. Een Lidl doet me op de een of andere manier altijd een beetje aan Italië herinneren. Daar heb je ook van die buurtsupers waar je van alles en nog wat kunt kopen. Echter hetgeen je echt nodig hebt, is er nooit op voorraad. Altijd kom je dan met je armen vol spullen naar buiten die je niet nodig hebt. Ach; wie weet is het ooit wel handig. En het was zó goedkoop!
  
  Bij het schap met de sportaanbiedingen aangekomen bleek alles er zowaar nog te zijn. En nog in de goede maten ook! Naast me stond een leuke jonge vrouw van zo'n jaar of dertig. Ze had een dochtertje van een jaar of drie/vier...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 324 keer bekeken

• Lentekriebels. (met gedicht)

  March 25, 2011

  Het is weer lente! Alles groeit en bloeit weer en je wordt 's morgens weer heerlijk gewekt door vrolijk fluitende vogeltjes. Een prachtig uitgedoste mannetjesvink is zijn territorium weer aan het verdedigen en vecht tegen zijn eigen spiegelbeeld. Dit houdt dus in dat hij al dagenlang met ware doodsverachting als een krankzinnige kamikazepiloot met volle vaart tegen onze schuifpui opknalt. En dat dan meerdere keren achtereen tot hij van vermoeidheid maar in een boom achter in onze tuin gaat zitten. Hij is echter niet de enige gevleugelde vriend die de lente in zijn bol voelt. Ons vaste duivenkoppel; twee enorm dikke licht grijsbruine exemplaren (Ik ben blij en gelukkig dat deze reuze grote gedrochten nooit in onze tuin kakken. Dat moeten echt enorme flatsen zijn) zitten elkaar de gehele dag te knuffelen. Ze tortelen alsof hun leven ervan afhangt.
  
   Verscheidene merelpaartjes zijn druk in de weer met het bouwen van nieuwe nesten in onze haag van hedera en wisteria (gouden/blauwe regen). Ook de musjes doen daar hun ding. Ze kibbelen en bouwen nijver en vrolijk aan hun verse bedjes. Onze eigen Wisteria-lane dus! Maar deze schoonheid van ontluikende liefde is kwetsbaar. Een eksterpaar voelt zijn kansen op verse eieren en vlees met de dag toenemen, maar wordt nog oogluikend getolereerd in onze tuin. Net als de Vlaamsche gaai die zo nu en dan ook even de situatie komt overzien. Het boomklevertje sjeest in elke beschikbare boom met een vaart van onder naar boven en weer terug. Op zoek naar wat? Ik weet het niet. Waarschijnlijk liefde.
  
  
  
  Echter: de lente ontluikt niet alleen in het fladderend gedeelte van het dierenrijk. Ook de homo sapiëns heeft de lente in zijn c.q. haar bol. Wandelend door ons dorpscentrum zie ik menig jong menselijk vrouwtjesexemplaar met bolle buik voorbij komen. Glanzend van liefde en stralend van intern opgeslagen, bijna radioactief fluorescerend zonlicht lopen ze, al dan niet gekweld door vermoeidheid of bekkeninstabiliteit, gelukzalig te waggelen door de straten. Mijn eigen vrouwtje en ik, waren deze week voor een bevrucht kennisje van ons, als cadeautje wat ultrakleine kledingstukjes aan het kopen. Onze eigen jongste nestworp was er ook bij. We hadden het erover dat dit kledingstuk toch echt te jongensachtig was en dat werkelijk meer voor meisjes. Onze jongste merkte daarbij op: weten ze nog niet of het een jongetje of meisje is? Hebben ze die luier dan nog niet verschoond? Volgens mij wordt het tijd voor wat seksuele voorlichting!
  
  Als de vroege vogels
  nijver heen en weer
  vliegend met takjes
  veertjes en plastic
  aan ‘t fluiten en baltsen slaan
  en daarbij stilaan
  met een gerust hart
  mij laten delen
  en aanschouwen
  wat de echte lente is
  dan scheurt mijn hersenpan
  en mijn ziel
  opent zich volledig
  ik laat zon en liefde
  ruimhartig naar binnen
  
  Dieper dan
  in mijn diepe binnenste
  voel ik rusteloos
  adembenemende
  kriebels opborrelen
  en krijg zelf
  een soort van nesteldrang
  een aloud oerinstinct
  tot vermenigvuldigen
  en liefhebben
  ik sla mijn vleugels uit
  en ga op zoek
  naar mijn eigen vrouwtje
  die ergens in de verte
  verlangend op mij wacht
  
  
  ***Voetnoot: Echter niet iedereen beleeft zijn of haar lente op een goede manier. Gisteren las ik namelijk dit op Facebook: 
  
  Antwerpse studente veilt maagdelijkheid op internet | Studio Brussel www.stubru.be
  De 20-jarige Antwerpse studente 'Noëlle' wil haar maagdelijkheid via een escortbureau te koop aanbieden op het internet. De teller staat op dit moment al op 150.000 euro. De hoogste bieder krijgt 24 uur het gezelschap van Noëlle.
  
  Vanmorgen las ik dat met het bieden de 250.000 euro reeds overstegen was . . . . Zoiets doet me zeer. Het doet me pijn te merken dat geld tóch vaak machtiger is dan liefde. Liefde moet mooi zijn. Een eerste keer sex moet teder en liefdevol zijn. Grenzen zijn er weliswaar om te verleggen. Maar of dit nu op deze manier moet?
  
   

  Lees meer >> | 4 Reacties | Comment | 401 keer bekeken

• Boekenweek 2011

  March 18, 2011

  Uren lang kan ik mezelf verliezen in boeken. Wanneer iemand mij op een onbewoond eiland neer zou zetten, zou ik dat prima vinden, mits ik voldoende leesvoer mee zou krijgen. Als kind al lag ik dagen achtereen te lezen voor de kachel. Dit tot ergernis van de overige gezinsleden. Niet alleen door de warmte die ik tegenhield, maar ook omdat ik dan totaal niet meer aanspreekbaar was. Ik was zoals men zegt met recht een boekenwurm. Gelachen heb ik met de boekenreeks In den Soete Suickerbol en Gehuild bij Alleen op de wereld en Duco's gevleugelde dromen. Vol spanning las ik de Bob Evers serie, een enorm grote reeks hilarische verhalen met drie jongens; Arie Roos, Jan Prins en natuurlijk Bob Evers zelf in de hoofdrol, die de meest bizarre en spannende avonturen beleefden. Ik weet niet of u de Dirk Pitt verhalen van Clive Cussler kent, maar dat is zo ongeveer de volwassen editie van de Bob Evers serie. En dan de avonturen van de Baron von Munchhausen: kippenvel! Of Gullivers reizen! Heerlijk!
  
  Op de middelbare school was het even wat minder. We hadden natuurlijk de verplichte kost van Marga Minco, Stijn Streuvels en Harry Mulisch, maar dat was verplicht en dus saai. Toen ik weer ouder werd begon het leesvirus weer toe te slaan. Ik las de complete serie van Angelique, de koningin van de onderwereld in een ruk uit, en nog eens en nog eens. Wat een geweldig verhaal was dat! Liefde, intriges, lust, haat enz. enz. Alles zat erin. Ook smulde ik van de bijzondere avonturen van Jan Wolkers en las door de jaren heen zo goed als alles wat ik maar te pakken kreeg. Naast de Clive Cussler boeken vrat ik alles van de Afrikaan Wilbur Smith en verloor mezelf in de gedachten van Ayla in de serie de Aardkinderen. Harold Robbins was ook fijn om te lezen, net als andere oudgedienden zoals Multatuli, Jan den Hartog, Toon Kortooms enz. enz, Kortom ik was en ben wat betreft leesvoer een echte alleseter.
  
  De laatste jaren heb ik veel historische avonturenromans gelezen. En dan niet alleen het werk van Dan Brown, maar onder anderen ook van Jörg Kastner, David Hewson en Wouter van Maastricht. Ook de aangrijpende boeken van Khaled Hosseini en Stieg Larsson slurpten al mijn aandacht tijdelijk op. Mijn boekenkasten staan allemaal vol en ik herlees de meeste boeken regelmatig. Het is een vreemde combinatie in mijn boekenkast. Mijn geliefde leest wel wat, maar meestal zijn dat van die chicklit niemendalletjes. En die lees ik pertinent niet. Ik heb me er wel regelmatig aan bezondigd, maar kan er de energie niet meer voor opbrengen. Al na enkele bladzijden weet ik reeds hoe het volgende hoofdstuk zal zijn. Allemaal desperate housewife's en sex in the city aftreksels. Bah! Nee hoor! Geef mij maar Tomas Ross, Boudewijn Buch, Jules Deelder of David Baldaci, of John Grisam, of . . . . En die, en die . . . .En wat dacht je van deze: . . . . enz. enz. Ik zou bladzijden kunnen vullen met de schrijvers en schrijfsters die ik gelezen heb. Ik heb onderhand een rijk leven achter de rug. en dat komt onder anderen door het vele lezen dat ik gedaan heb. Als je een boek leest, beleef je tijdelijk een leven naast je gewone leven. Je bent even heel ergens anders. Een mooi boek is een cadeau. En goed schrijven een gave.
  
  Nu ben ik voor het eerst in een roman van Arnon Grunberg begonnen genaamd de Asielzoeker. Ik ben nog niet heel erg ver, maar het leest lekker weg. Het is eigenlijk pas voor het eerst dat ik een boek van zijn hand lees. Vreemd, want het is een van Neerlands meest verkochte schrijvers. Óók internationaal. En hij schrijft geweldig scherpe en humoristische kleinoden in o.a. de Volkskrant. Echter nu is het boekenweek. Én het boekenweekgeschenk voor dit jaar is een boekje geschreven door Kader Abdolah, genaamd de Kraai. En van hem had ik óók nog nooit iets gelezen. Afgelopen week zag ik hem in gesprek met Mathijs van Nieuwkerk in de wereld draait door en ik viel direct voor zijn Arabische charme. In een ver verleden heb ik namelijk een ontzettend fijne collega gehad, een Turk, gezegend met de mooie naam Osman Tünc, en die sprak net zo bloemrijk en grappig als deze meneer Abdolah. Dus kreeg ik de kriebels en wilde wel eens iets van hem lezen. Vandaar dat ik nu een boek van Grunberg heb gekocht. Dan kreeg ik er gelijk een Abdolah bij. Twee vliegen in één klap dus!
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 558 keer bekeken

• Het carnaval is weer voorbij.

  March 10, 2011

  Afgelopen zondag hebben we in ons gezellige dorp onder het genot van een Goddelijk stralende zon mogen smullen van een mooie en gezellige carnavalsoptocht. Alles werkte mee en iedereen was vrolijk. En niettegenstaande dat het schuimend gerstenat gretig aftrek vond, viel er geen onvertogen woord. Heel ons dorp leek op de been te zijn gekomen en het was een en al sfeer en gezelligheid. De bloaskapellen, harmonieën en dweilorkesten toeterden om het hardst om eenieders aandacht. En de deelnemers aan de optocht hadden er met hun praalwagens, loopgroepen en andersoortige variaties weer enorm hun best voor gedaan om er iets moois van te maken. Onder anderen het strooizouttekort van de afgelopen koude winter werd door verschillende carnavalsgroepen met beide handen aangegrepen; en ook de komst van een Van der Valk etablissement en het nieuw te verrijzen streekziekenhuis werden veelvuldig op kolderieke wijze op de hak genomen. Brabant op zijn best!

  
  
  Carnaval is een mooi feest. Een feest van verbroedering. Ik zag kleurlingen en voormalig Oostblokkers tussen de autochtone Brabanders feestvieren. Iedereen deed gezellig mee en de sfeer was geweldig. Een oud prins Carnaval was aan het ronddansen met een Poolse aspergesteekster. Het platte Brabants met dubbele tong klinkt tenslotte bijna hetzelfde als een Pools accent. En de blauwbepruikte CDA wethouder liep vrolijk gearmd met een donker getinte man over straat te dweilen. Ik heb trouwens misschien wel dé oplossing van het politieke probleem in België gevonden! (Wellicht een ideetje voor een carnavalspraalwagen volgend jaar?) Vlaanderen moet gewoon samen met Noord Brabant en Zuid Limburg een nieuw Europees (carnavals)land gaan vormen! We kwamen er namelijk achter dat Brabant en Limburg niet helemaal bij Nederland horen. Tenminste: daar lijkt het op als je tijdens de Brabants/Limburgse voorjaars- annex carnavalsvakantie overdag tv kijkt. De rest van de Nederlandse kinderen uit de overige provincies hadden tijdens hún voorjaarsvakantie enkele weken geleden namelijk elke dag kijkwaardige jeugdfilms en anderzijds leuke programma's op de kijkbuis. Echter: onze kinderen moesten het de hele week doen met de Teletubbies, K3 en Pumba en zijn vriendjes. Peuterprogramma's dus! Óf je hebt omroep Max met Myrna Goossen!!! Ook niet echt gezellig dus! In Hilverdorp en omstreken hebben ze blijkbaar nog steeds niet door dat als het carnaval voorbij is, de kinderen beneden de rivieren nog een hele week vrij zijn. Én dat die kinderen dan thuis uitgeblust op de bank hangen.
  
  Als kind (vroeger, u weet wel!) hadden mijn broertjes, vriendjes, vriendinnetjes en ikzelf geen enkele moeite om ons te vermaken. Wij hadden destijds tenslotte nog amper tv. Enkel de immer wazige en besneeuwde zwart/wit beelden met o.a de Thunderbirds, Ivanhoe of Tjerry de Slingeraar op zaterdagmiddag. En dat was het! Meer niet. En verder waren we veel buiten. Óf, als het koud was, lekker voor de kachel aan het lezen. Of we waren aan het tekenen of spelletjes aan het doen. En dan hadden we echt geen ouders die ons de hele dag zoet moesten zien te houden. Die hadden wel andere dingen aan hun hoofd. Er moest brood op de plank komen, dus kinderen moesten zichzelf maar zien te vermaken. Maar de kinderen van nu vervelen zich als er niets fatsoenlijks op tv is. En gaan ruziemaken. Dit ondanks hun enorme hoeveelheid aan computer- en aanverwante spelletjes. Ze gaan niet met hun vriendjes spelen, want die hangen ook liever thuis op de bank. Óf zijn op wintersport.
  
  Onze kinderen zijn dus gewoon lui! . . . . Of zouden ze misschien moe zijn? Ze moeten tenslotte zo veel tegenwoordig. Ze krijgen zo bovenmatig veel informatie tot zich, dat het bijna niet meer in hun kleine hersentjes te proppen is. Onze middelste bijvoorbeeld, heeft de laatste tijd veelvuldig testen moeten ondergaan. Éérst de CITO toets van enkele dagen, toen de toelatingstoets van het VMBO; een hele dag vragenlijsten invullen. Dat vreet, mede door de spanning eromheen, tenslotte enorm veel energie van zo’n kind!
  
  Juist door de afwezigheid van de tv, computers en (onnodig overdreven)prestatiedrang hadden wij een onbezorgder jeugd denk ik. Wij hadden nog geen last van de jacht op de nieuwste games. Wij waren blij met een nieuwe vierkleurenbalpen. Misschien is het goed als de recessie nog wat doorzet. En de mensen weer iets armer worden. Dan gaan ze de waarde mogelijk weer inzien van dingen. Onze twee oudsten zijn niet eens mee geweest naar de carnavalsoptocht. Ze vonden het maar saai! Dat is toch niet gezond meer . . . .
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 322 keer bekeken

• Een grote stap. Deel twee

  March 3, 2011

  Vertelde ik vorige week nog over de grote stap die onze kinderen in hun ontwikkeling maakten. Welnu: er is al weer een stapje bijgezet. De eerste "mee-eter" komt eraan! Jawel: haar vriendje komt hierheen! De kogel is door de kerk! Na het bezoekje aan de Efteling is het nu definitief. Een onschuldige omhelzing en wat handje warmen hebben het begeerde effect gehad. Ze vonden het beiden toch wel érg prettig voelen zo bij en met elkaar. Onze oudste is nu dus heftig verliefd en heeft met haar lief afgesproken dat hij komende maandag naar ons toe komt. Én blijft logeren! Hij schijnt reeds rond een uur of tien hier op het busstation te willen arriveren. Hij houd van vroeg opstaan. En dat voor een puber? Vreemd! Vandaar uit wenst onze oudste dat we haar en haar lief even met de auto naar het zwembad in een nabijgelegen grotere gemeente brengen. Daar is het zwembad namelijk veel exotischer dan ons eigen plaatselijke zwembad, dat volgens haar totaal niets voorstelt. Wat je van ver haalt is vermoedelijk lekkerder. Vandaar ook dat haar vriendje niet hier uit de omgeving komt waarschijnlijk.
  
  Het liefste heeft ze dat we hen zo rond een uur of vijf, als het zwembad sluit, af komen halen. Maar als compromis vindt ze een busrit richting huis nog wel enigszins acceptabel. Maar of we ze wél even op het busstation op willen pikken. Ach! Waarom ook niet? Vooruit dan maar! Het is ook best wel een eindje lopen van de bushalte naar huis.
  
  Tja en dan doet zich, na zo’n grote stap, ook het eerste probleem voor. Waar moet hij slapen? Ik begrijp best dat ze nu nog niets uit halen. Daar zijn ze geestelijk (en lichamelijk waarschijnlijk ook) nog iets te jong voor. En verder vertrouw ik onze oudste voor honderd procent voor wat dat aan gaat. Ze hebben nog niet eens gezoend! Waarschijnlijk is het enige waar we last van zullen hebben, dat ze tot midden in de nacht blijven kletsen. En daarmee ons uit onze slaap houden. Het beste leggen we hem daarom nu maar bij onze middelste op de kamer. Als je ze tenslotte nu al toestaat om samen op een kamer te slapen kun je het straks, als ze iets ouder zijn niet meer verbieden. Toch? Of ben ik nu ouderwets? We hebben onze oudste in elk geval ervan kunnen overtuigen wat onze mening in dezen is. En ze is het er nog mee eens ook. Ze zegt ons zelfs te begrijpen! . . . . ?
  
  Maar het is heerlijk om je kind zo gelukkig te zien. Fantastisch om te zien hoe een gezichtje kan glimmen van vreugde. Ze straalt als de zon! En het is alsof het een heel andere vreugdeglans is als anders. Een vollere glans lijkt het wel. Liefde is mooi. Ik ben alleen als de dood voor wat er gaat gebeuren als het straks uit gaat. Bang voor het verdriet. Je hebt tenslotte het liefste dat je kind nooit verdriet heeft of zal gaan krijgen. Want dat gaat onwillekeurig op een gegeven moment gebeuren. Maar laten we er nu maar van genieten. Van de liefde! Allemaal. Én ten volle!
   

   

  Lees meer >> | 1 Reacties | Comment | 264 keer bekeken

• Een grote stap

  February 25, 2011

  Komende zaterdag gaat het gebeuren. Onze oudste twee van 12 en bijna 15 gaan samen naar de Efteling. Niet helemaal alleen, want er gaan nog twee vriendinnetjes van onze oudste mee, maar toch. Het is tenslotte een hele reis. Eerst met de bus naar Veghel. Dan overstappen op de bus die naar den Bosch gaat. En dan daar op het station een half uur wachten op de snelbus naar de Efteling.
  
  Ik lig er al dagen flink wakker van. Zij niet natuurlijk! Onze oudste heeft via het internet alle vertrek en aankomsttijden op gezocht en gecheckt en dubbelgechekt. We hebben ze geld meegegeven. En hebben ook, je weet tenslotte maar nooit waar het goed voor is, alvast de maandelijkse toelage van de oudste op haar rekening gestort. Ik zie elk mogelijk doemscenario voor me en zij denken alleen maar aan de pret die ze gaan beleven. Zij zien geen beren op de weg. Maar ik wel. Het grote loslaten begint. Vanzelfsprekend gun ik ze alle plezier en vrijheid, maar toch . . . . vind ik het spannend. Héél spannend! Als ze de bus maar niet missen. Als ze maar geen vervelende of enge mensen tegenkomen. Als ze maar geen ongeluk krijgen! Begrijp me niet verkeerd hoor. Ik loop hier écht niet de hele dag mee rond. Maar zo nu en dan speelt het wél door mijn hoofd. Ze zijn nog zo jong!
  
  Aan de andere kant: ze weten veel meer dan ik vroeger, toen ik dezelfde leeftijd had. Ze zijn veel wijzer. Ook zijn ze veel assertiever en minder angstig voor het vreemde dan ik destijds. Maar daarentegen was ik op een andere manier zelfstandiger, zei het veel verlegener. Ik had al vanaf mijn tiende allerlei baantjes en had een enorm verantwoordelijkheidsgevoel tegenover thuis. Ik moest veel helpen in het huishouden en op mijn kleine zusje passen omdat mijn moeder zo goed als altijd ziek was. Die verantwoordelijkheid kennen onze kinderen niet. Gelukkig maar! Zij zijn zich niet bewust van de gevaren. Zij hebben niet elke schooldag vele kilometers hoeven fietsen langs blaffende en bijtgrage tuindershonden. We hebben ze niet bewust verwend, maar toch! Ze zijn zo lief hè!
  
  In ieder geval weten ze beter dan wie ook wat reizen is. Zo jong als ze zijn hebben ze toch al flink wat van de wereld gezien. Ze hebben al diverse keren gevlogen en zijn ook al diverse malen met de trein op pad geweest. Samen met ons weliswaar, maar toch. Ze weten wat het is om op een perron o.i.d te wachten. Hebben genoeg bedelaars gezien. En hebben al eens zwervers van zich af moeten slaan die hun Mac Donalds menu‘s wilde afpakken. Die voorsprong hebben ze. Mijn eerste vliegreis was pas tijdens mijn militaire diensttijd. Een excursie naar het ijzeren gordijn met een toen al bejaarde Fokker F27 Troopship. (Een vliegtuig waar mijn opa waarschijnlijk nog aan gewerkt had. Die was namelijk vliegtuiginterieurbouwer bij Fokker.)
  
  We hebben ze ingeprent goed op elkaar te letten en steeds bij elkaar te blijven. Samen uit, samen thuis. En verder moeten we ze maar vertrouwen. En laten genieten. De oudste heeft bij de Efteling ook nog afgesproken met een vakantievriendje. Dit is een leuke jongen die ze afgelopen zomer in Oostenrijk heeft leren kennen. En hoewel hij een jaar jonger is hebben ze veel en leuk MSN contact met elkaar en delen elkanders vreugde en verdrietjes. Maar ze zijn niet verliefd hoor! Welnee! Ik plaag haar natuurlijk zo nu en dan. En noem de jongen dan Max Laadvermogen. Hij heet namelijk Max en zijn vader is trucker. Ik heb haar uitgelegd dat hij waarschijnlijk door zijn vader zo genoemd is omdat er vroeger, toen Max zijn moeder zwanger was, op zijn vrachtwagen “MAX. LAADVERMOGEN 10 TON” stond. Hàhà . . . typisch weer een pappagrapje! Ècht niet grappig!!!
  
  Komende zaterdag heb ik me voorgenomen niet de hele dag in de zenuwen te gaan zitten. Ik ga gewoon samen met onze jongste naar de bioscoop. Naar “Mijn opa is bankrover”. Met Michiel Romeyn (Jiskefet, Alles is liefde enz.) in de hoofdrol. De trailer hebben we eerverleden week al gezien en de film lijkt me hilarisch! Lekker lachen en genieten dus. En even afgeleid zijn . . . .

   

  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 287 keer bekeken

• Emigratiegolf

  February 11, 2011

  Van de week hoorde ik op de radio dat er na een jarenlange daling van het aantal emigranten vanuit Nederland, dit weer is toegenomen. Vorig jaar vertrokken ruim 118.000 mensen naar het buitenland, dit waren er 6.000 meer dan in 2009. Maar wees niet bang: door de toename van het aantal immigranten in Nederland is de bevolking per saldo wel gestegen. Laatstleden woensdag 9 februari 2011 bereikten we het mooie getal van 16 miljoen 666.666 inwoners! De PVV wil nu een pollformulier gaan ontwikkelen om te weten te kunnen komen waarom mensen het land verlaten. Wie had het ook alweer over het bezuinigen op onzinnige dingen? De meeste oorzaken zijn tenslotte al lang bekend bij het CBS. En wat gaat er gebeuren als deze landverhuizers massaal aangeven dat ze weggaan vanwege de toenemende intolerantie in ons land? Dat ze weggaan uit angst voor de opkomst van aanhangers van diezelfde de PVV? Gaan ze dan uit de politiek? Dat zou wel erg prettig zijn! Hieronder heb ik het een en ander uitgeplozen over het hoe en waarom van emigratie.
  
  Ten eerste moet je onderscheid maken tussen de verschillende groepen die vertrekken uit ons mooie Nederland. Het gaat namelijk niet alleen om de 'ouderwetse' emigrant die voorgoed vertrekt. Maar bijvoorbeeld ook om de zogenaamde expats. Dat zijn doorgaans hoogopgeleide jonge mensen die voor zo'n jaar of vier naar het buitenland gaan om te werken en daarna gewoon weer terugkomen. Ook zijn er mensen uit andere landen die hier in Nederland komen studeren of werken en daarna gewoon weer naar huis gaan. Die emigreren dus ook weer. Emigreren wordt een steeds normaler verschijnsel. Dit komt omdat het steeds makkelijker wordt om te emigreren. Onder anderen door de globalisering. Men weet door de moderne media veel meer dan vroeger alles over andere landen. Je kunt overal makkelijk communiceren met de achtergebleven familie en vrienden, én het reizen is meer en meer sneller en comfortabeler geworden. Deze mobiliteit betekent onder meer dat veel mensen wel emigreren, maar dat het niet vanzelfsprekend is dat ze niet meer terugkeren naar Nederland. Ook zie je dat meer en meer jongeren kiezen om te gaan werken en studeren in het buitenland. De landen waar de meeste emigranten trouwens momenteel naar toe verhuizen zijn hoofdzakelijk de ons omringende landen zoals Duitsland, België en het Verenigd Koninkrijk.
  
  Vanuit Nederland zijn er de afgelopen eeuwen enorm veel mensen geëmigreerd. De eerste emigratiegolf ontstond in de Gouden eeuw. Nederland stichtte handelsposten overal ter wereld, of stichtte nieuwe kolonies in bijvoorbeeld de Verenigde Staten, Zuid-Afrika, Indonesië en Suriname. Van ongeveer 1845 tot 1860 verlieten al tienduizenden Nederlanders hun vaderland. De meeste van hen waren afkomstig uit de destijds arme provincies Gelderland, Overijssel en Zeeland. Daarentegen vestigden zich op dat moment in Nederland duizenden buitenlanders. Vooral in de grote steden was vanwege het bekende ‘Nederlands’ tolerante gedrag ten opzichte van andere religies en gewoonten de toeloop van immigranten enorm groot. Tegengesteld aan dat emigreerden weer veel streng gelovige protestanten zoals gereformeerden. Het leven werd hen door de overheid hier op allerlei manieren zuur gemaakt, zodat ze in een nieuw land in alle vrijheid een nieuwe toekomst op konden bouwen. Zo rond 1880 ontstond er weer een nieuwe emigratiegolf die tot ongeveer 1920 duurde. Tijdens deze periode vertrokken vooral veel mensen uit Groningen en Friesland, hoewel ook uit de eerder genoemde provincies nog veel mensen vertrokken. Bijna al deze emigranten vertrokken naar Amerika En dan met name naar de jongere staten waar vrij gemakkelijk land te krijgen was, of naar staten waar al een Nederlandse kern te vinden was vanwege de vorige emigratiegolf.
  
  De laatste grote emigratiegolf voltrok zich na de Tweede Wereldoorlog. Veel jonge stellen kozen ervoor om een nieuw bestaan op te bouwen buiten het geplunderde en verarmde Nederland. Hierbij speelden vanzelfsprekend economische motieven een rol, maar ook de angst voor het uitbreken van een eventuele derde wereldoorlog. Ook het grote tekort aan woonruimte was een reden. En sommige middenstanders voelden zich, door bepaalde voor hen ongunstige politieke maatregelen, gedwongen om te vertrekken. Kleine boeren raakten hier in het land in de problemen door de introductie van tractoren, verlagingen van de melkprijs en ruilverkaveling. Zij vertrokken vooral naar de Verenigde Staten, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika.

   

  
  
  Nederland is rijk geworden door de emigratie en immigratie. De armen vertrokken en de rijke en intelligente handelaren en vluchtelingen zoals Italianen, Joden, Hugenoten en dergelijke brachten ons kennis en rijkdom en vermengden zich met de bevolking. Dit heeft ons tot een mooi gemêleerd, intelligent en talentvol volk gemaakt. En maakt ons nog steeds zo. Ik denk er zelf ook wel eens over om te gaan emigreren. Lekker naar een warm land, waar de hele dag de zon op mijn door de afgelopen lange winter verkleumde stramme botten schijnt. Eerst maar even snel dat miljoen winnen dus.
  
   

  Lees meer >> | 1 Reacties | Comment | 275 keer bekeken

• Natuurschoon.

  February 4, 2011

  De laatst verstreken twee maanden hebben we weer flink mogen smullen van hoe mooi Nederland kan zijn en vooral: hoe wisselvallig het weer kan zijn. Werd de decembermaand nog gedomineerd door ijzige kou en prachtige sneeuwlandschappen; in januari was dat compleet anders. Het begon met zonnig, fris weer en ging over in een druilerig en soms zelfs naargeestig weerbeeld. Toen ging het weer vriezen en nu is het weer vrij warm. Vreemd; ik geef het toe! Maar het levert wel unieke plaatjes op.
  
  Afgelopen zondag besloten we even een ommetje in ons heerlijke, eigen Udense bos te maken. Mijn geliefde had samen met een vriendin tijdens het hardlopen ontdekt dat er in het natuurgebied de Maashorst, bij de wilde Schotse Hooglander koeien, al jonkies rondliepen. Ze waren al rennend en kletsend, (hoe doen ze het?) onbewust iets te dicht bij gekomen en daarbij bijna aangevallen door een strijdlustige moederkoe. En als er ergens jonge beestjes zijn, en dan zeker zo vroeg in het jaar, dan wil ik dat natuurlijk wel even met eigen ogen gaan beloeren! Na veel gemopper (Het is veel te koud buiten, ik heb geen zin, etc.) gingen uiteindelijk ook onze beminde kinderen mee en we trokken de stoute wandelschoenen aan. Én mijn fototoestel mee natuurlijk!
  
  In het bos aangekomen vielen onze ogen open van verbazing. Vanwege de verdroging van de Maashorst had Staatsbosbeheer in samenwerking met het Waterschap besloten om het gebied onder water te zetten. En aangezien het flink had gevroren, zag het er vreemd en onnatuurlijk uit. Het bos lag vol met bevroren slootjes. Grasvelden waar je normaal 's zomers op gaat picknicken, waren ondergelopen en daarna bevroren zodat je de meest schitterende natuurverschijnselen en kleuren te zien kreeg. Grassen en mossen kregen samen met dode takjes en bladeren de meest vreemde kleurschakeringen. Het aangelegde jonge bos leek door de bevroren waterlijnen in glanzende glazen ruiten verdeeld en de jonge boompjes hadden van Moeder Natuur aan hun voetjes beschermende felgroene sokjes gekregen. Het zag er dus nogal merkwaardig uit, maar wat hebben we genoten! Het was echt een unieke en schitterende belevenis! En de kinderen konden ongestraft glijden op het dunne en sterke ijs. Die waren dus ook tevreden!
  
  Al wandelend, genietend en spelend kwamen we aan het begin van een bospad een noeste oude Jeep Outlander tegen, welke in het landschap op leek te gaan. De door de tijd geteisterde klassieke Amerikaan vertoonde prachtige ouderdomsverschijnselen en had hier en daar schitterende roestplekken, waar gelukkig nog niets aan gedaan was. Lang leve de schoonheid der vergankelijkheid! Ik had hem zo willen adopteren, maar waarschijnlijk was het goede beestje reeds in het bezit van iemand die ook van het landschap aan het genieten was.
  
  De wilde koeien zijn we niet meer tegengekomen, ze waren in geen velden of wegen te zien. Wel zagen we vlak voor ons ineens drie reeën het pad oversteken. En de vogels deden hun best zo mooi, vol en zuiver mogelijk te zingen. Ze hadden ondanks dat het een ietwat druilerige en koude dag was, duidelijk de lente al in hun bolletjes. En wilden dat laten weten ook!
  
  
  *** Natuurgebied De Maashorst ligt in de gezellige Brabantse gemeenten Bernheze, Landerd, Oss en Uden en met 3.500 hectare aan pure natuurpracht is het een echte uitdaging om te ontdekken. Op de site www.demaashorst.nl laat De Maashorst u graag alvast wat van haar aantrekkelijke kanten zien. Natuurgebied De Maashorst biedt u een bijzonder gevarieerd natuur- en cultuurlandschap. Het verrassende groene hart van Zuid - Oost Brabant trakteert u op prachtige bossen en heidevelden, indrukwekkende stuifduinen, vennen, weiden en spannende kronkelbeekjes. Kom ook genieten van deze afwisseling in flora én fauna. De dieren verheugen zich op uw komst!

   

  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 248 keer bekeken

• Mijn buurman, de vader van Vincent T

  January 27, 2011

  De straat waarin wij wonen is momenteel héél even wereldberoemd in Groot Brittanië. Naast Vincent van Gogh hebben we er nu een andere beroemde Brabantse Vincent bij. Vincent T! 

  Al de hele week struinen er cameraploegen, fotografen en journalisten door onze straat. Sommigen maken stiekem foto's vanuit de bosjes. Anderen doen het gewoon openlijk. E heeft al verscheidene keren iemand bij ons aangebeld met de vraag of wij Vincent T. kennen of persoonlijk hebben gekend. En of we zijn ouders kennen of hebben gekend. Ik ontken steeds. Zeg dat ze al vrij snel nadat wij hier zijn komen wonen vertrokken zijn. Echter: dat is niet zo, maar slechts een leugentje om bestwil. Wat hebben die journalisten daar tenslotte mee te maken? Niets toch? Wat moeten ze met onze herinneringen aan die twee oude mensen die twee huizen verderop woonden? Straks wordt ieder woord verdraaid of opgeblazen en beïnvloedt het wellicht het proces tegen hun zoon Vincent T.
  
  Ik herinner me eigenlijk alleen zijn vader goed. Zijn moeder had straatvrees en kwam zelden buiten. Naar mijn weten heb ik haar hooguit drie of vier keer gesproken. Een vriendelijke vrouw; meer weet ik niet van haar. Maar de vader van Vincent was een bijzondere man. Hij kwam me altijd wél een beetje eenzaam voor. Dag in, dag uit liep hij uit verveling met zijn hondje een beetje voor zich uit starend door de omgeving te wandelen. Meestal diep in gedachten. Hij kwam over als een verstrooide professor, een beetje een zonderling. Ik heb het idee dat hij het liefste tot zijn dood had mogen blijven werken. Maar hij maakte wél altijd met iedereen een praatje. En zodra hij in de gaten kreeg dat er iemand in onze straat buiten een klusje aan het doen was, kwam hij direkt met adviezen aandragen. Hij was oud militair. Net als ik en we hadden op dezelfde Vliegbasis gewerkt. Dus daar hadden we het wel eens over. Hij kwam regelmatig kijken toen we ons huis aan het verbouwen waren. Dan stond ik bijvoorbeeld achter in de tuin te kijken naar hoe de bouwvakkers een nieuw raam aan het plaatsen waren en dan stond hij ineens naast me. Met zijn oude, zo goed als blinde hondje trouw naast zich. En hij hielp me eens toen ik voor op straat een nieuwe autoradio aan het inbouwen was. Hij wist veel van elektronica en vond het slim van ons dat we een nieuwe stoppenkast plaatsten met meerdere groepen en aardlekschakelaars. Al die apparatuur van tegenwoordig vreet zoveel stroom, die moet je goed verdelen en beveiligen! .
  
  Op een gegeven moment liep hij alleen op straat. Zijn hondje was dood. Hij was geknakt. Zijn wandelroutes werden steeds zeldzamer. Maar wel langer. Soms kwam ik hem, als ik onderweg naar het winkelcentrum reed tegen. Dan stond hij maar wat voor zich uit te staren. Als ik dan enkele uren later weer terug kwam stond hij er nog. Op een gegeven moment kwam ik hem tegen en vertelde hij vol enthousiasme dat hij zou gaan verhuizen naar Arnhem. Hij zou fijn bij zijn kinderen in de buurt gaan wonen. Hij leefde weer een beetje op. Na de verhuizing hebben we niets meer van hen vernomen. Tot nu. Een journaliste welke hier aan de deur kwam voor informatie, vertelde me van de week dat hij enige tijd geleden overleden is. Wat zou er van zijn vrouw geworden zijn? Hopelijk is zij goed opgevangen en zit ze niet zielig en alleen in een flatje weg te teren.
  
  Vincent heb ik nooit gekend. Hij was, net als de andere kinderen T. allang de deur uit toen wij hier kwamen wonen. Ik heb hem slechts een paar maal gezien als hij zijn ouders met een klusje kwam helpen; of als de caravan van pa en ma naar de winterstalling moest. Zijn vader was in ieder geval apetrots op hem. "Mijn zoon studeert in Eindhoven! En hij heeft zulke goede cijfers!" Ik ben blij dat hij dit niet meer mee hoeft te maken. Want of Vincent T. nu wél of niet schuldig is, je zult het maar mee moeten maken als ouder.
  
  
  
  
  
  
  Vincent wordt momenteel verdacht van moord op zijn jonge buurvrouw in Bristol, Engeland, waar hij tegenwoordig werkt als ingenieur. Hij is momenteel voor "zijn eigen veiligheid" in een gevangenis geplaatst waar hij in afwachting van zijn proces en voorgeleiding a.s. maandag, 24 uur lang onder toezicht gehouden wordt. 
  
  Voor meer informatie: tik Vincent T. in op Google.
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 251 keer bekeken

• 22 januari . . . . best een bijzondere dag!

  January 21, 2011

  Kijken jullie wel eens op Wikipedia? Vast wel. Dat is die soort van digitale encyclopedie waarop je werkelijk alles kunt vinden. Je moet alleen niet alles té letterlijk nemen, want in principe kan iedereen de teksten aanpassen. En dus naar believen verfraaien, verdraaien of verdonkeremanen. Maar leuk blijft het. Let maar eens op! Zojuist heb ik in de linker colom van Wikipedia de “nieuwe artikelen” aangeklikt en even een stukje naar beneden gescrold. Moet je ook eens doen. En Laat dan eens over elk artikel dat je een beetje aanspreekt je gedachten gaan. Leuk als je jezelf eens verveelt!
  
  
  
  Deze bijvoorbeeld: (20 jan 2011 23:43 ‎True Grit (2010) (gesch) ‎[3.351 bytes] ‎Zotteteen1 (Overleg | bijdragen) (Nieuwe pagina aangemaakt met '{{Infobox film | titel=True Grit | regie = Joel en Ethan Coen | producer = Joel en Ethan Coen<br />Scott Rudin | schrijver = Joel e...') Hier valt mij dus direct het woord Zotteteen1 op! Wat zou men daar in Godsnaam mee bedoelen? Een megagrote computergestuurde mechanische teen van 3.351 bytes? Of zou er een film over zijn gemaakt? “De wonderbaarlijke reizen van Zotteteen 1“, of: “Zotteteen 1 en het mysterie van de verdwenen schoenen”. Zou het een documentaire over een man die nogal op grote voet heeft geleefd kunnen zijn? Het script is zo te zien geschreven door Joel en Ethan Coen. Nazaten van onze nationale held uit vervlogen dagen Jan Pieterszoon Coen wellicht?
  
  
  Of dit berichtje: (20 jan 2011 22:43 ‎Caroline Lagerfeld (gesch) ‎[5.407 bytes] ‎Peet1970 (Overleg | bijdragen) (Nieuwe pagina aangemaakt met '{{Infobox acteur | naam = Caroline Lagerfeld | onderschrift = | volledige naam = Caroline Eugenie Lagerfeld | and...') Zou dit misschien wel een zus van de enigszins excentrieke, doch wereldberoemde modeontwerper Carl Lagerfeld zijn? Of zijn dochter? Je nieuwsgierigheid wordt gewekt hè? Bronmagazine is tenslotte niet voor niets een nieuwsblad dat je bericht over de nationale én internationale sterren! Of niet dan?
  
  Dit soort berichten heb je natuurlijk ook: (20 jan 2011 22:36 ‎Slotbout (gesch) ‎[949 bytes] ‎Marts555 (Overleg | bijdragen) (Nieuwe pagina aangemaakt met 'Een slotbout is een metalen bout die de standaard zeshoekige wielbout van de velg vervangt. De kop van een slotbout is voorzie...') Maar écht boeiend is dit natuurlijk niet. Nee, maar weet je wat wél leuk is? Tik je geboortedag maar eens in. Toe maar, wees maar niet bang! Je kunt hooguit ontdekken dat je (zoals ik) op dezelfde dag jarig bent als Adolf Hitler.
  
  
  Als je bijvoorbeeld op 22 januari jarig bent, zijn er best wel een stel beroemdheden die op die zelfde dag geboren zijn. En dan straalt dat tóch een klein beetje op jou af. Vind je ook niet? Kijk maar eens wie er nog meer op 22 januari geboren zijn:
  
  Wendy van Dijk (Weesp, 1971) Wie kent deze leuke presentatrice en actrice niet met haar creaties als Ushi, Dushi en Loesie? Wie wil er nu niet met haar vergeleken worden!
  
  George Gordon Byron (Londen, 22 januari 1788 – Mesolongi, 19 april 1824), beter bekend als Lord Byron, was een Engelse schrijver en dichter. Byrons reputatie is niet alleen bekend door zijn schrijverijen, maar ook door zijn leven vol uitspattingen, enorme schulden en vele liefdesaffaires. Toch ook niet echt de minste lijkt me!
  
  Francis Bacon (Londen, 22 januari 1561 – Highgate, 9 april 1626) was een beroemde Engelse filosoof, wetenschapper en politicus. Van hem was de bekende uitroep: “Scientia Potentia est” (kennis is macht).
  
  Een jeugdheld van mij: Rick van der Linden (Badhoevedorp, 5 augustus 1946 - Groningen, 22 januari 2006) was een Nederlands componist en toetsenist. Hij werd wereldberoemd met zijn band Ekseption en speelde ook in andere bands zoals; Trace, Mistral en Session. Van der Linden combineerde graag klassieke en rockmuziek en bewerkte o.a. muziek van Johann Sebastian Bach en Ludwig van Beethoven tot popnummers. Een van mijn eigen eerste LP's was er een van Ekseption.
  
  Sam Cooke (Clarksdale (Mississippi), 22 januari 1931 – Los Angeles (Californië), 11 december 1964) was een Amerikaanse gospel- en rhythm-and-blueszanger. Zijn eerste grote hit had hij met "You Send Me" en vele hits volgden. Wie kent niet meer die leuke clip van zijn grote hit “Wonderfull World” met de in en uit elkaar rollende kleimannetjes. Waarschijnlijk was hij een van de eerste “Gangsta” artiesten, want hij werd doodgeschoten door een vrouw die beweerde door hem verkracht te zijn.
  
  Michael Kelland Frank Hutchence (Sydney, 22 januari 1960 - 22 november 1997) was de zanger van de Australische rockband INXS. Het nieuwe INXS-album Elegantly Wasted (1997) was net uit toen Michael Hutchence op 22 november dood werd gevonden in een hotelkamer in Double Bay. Hij was overleden door ophanging in de kleerkast. Of zijn dood opzettelijk was (wurg sex?) of een ongeluk? Het blijft een mysterie. Het officiële autopsierapport vermeldt in ieder geval "zelfmoord".
  
  En dan nu: de laatste! Want ik kan natuurlijk wel door blijven gaan, maar jullie kunnen het tenslotte zelf óók best opzoeken.
  
  Malcolm McLaren (Londen, 22 januari 1946 - 8 april 2010) was een Engelse kunstenaar, impresario, muziekproducent en muzikant, vooral bekend als manager van de punkband de Sex Pistols.McLaren bezocht diverse kunstacademies maar bleef ongediplomeerd. Min of meer toevallig kwam McLaren op het idee om, samen met levensgezellin Vivienne Westwood, in Londen een winkeltje in rock-'n'-rollkleding te openen. 'Let it Rock at Paradise Garage' opende zijn deuren in november 1971.
  
  Er blijken dus nogal wat excentrieke creatievelingen te zijn geboren op al die 22’e januari's ooit.
  
  Derhalve: voor allen die op 22 januari jarig zijn: van harte gefeliciteerd en nog vele jaren! Wellicht brengt je dit op gedachten om zelf ook eens een andere weg in te slaan. Veel succes ermee en laat me ooit eens weten of het gelukt is jezelf op een creatieve manier te hervinden!
  
  
  *Bron: Wikipedia.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 249 keer bekeken

• Hals und Beinbruch!

  January 14, 2011

  Zo! De eerste twee weken van het nieuwe jaar zitten er al weer op! De sneeuw is verdwenen en ons land is gehuld in een grauwe regen en nevelsluier. Ik moet bekennen dat ik blij ben dat de sneeuw weg is. Gisteravond kreeg ik nog te horen dat een vriendin van ons haar beide enkelbanden gescheurd heeft door de gladheid. Notabene tijdens een saunabezoek gewoon hier in Nederland! Na een genoeglijk dagje wellnessgenot met haar geliefde wilde ze nog even een rondje sauna doen. Hierna lekker in haar blootje in de vrieskou uitdampen en daarna nog even een drankje pakken en naar huis. En daar ging het fout! Mevrouw stond op, glibberde enigszins en riep nog iets van" hou me vast! Helaas; haar vriend was nét iets te laat. Daar lag ze dan met haar bevallige blote billen riant in de sneeuw; het uitschreeuwend van de pijn. Enfin. Dat avondje dat zo romantisch had kunnen eindigen was dus volledig verpest. Na het aankleden konden ze dus gezellig meteen door naar de EHBO post in het zieken huis. Er moest gips omheen en anderhalve week verplicht volstrekte rust. En dat voor een vrouw die normaal gesproken niet echt veel rust in haar kont heeft. Plus dat ze pas enige maanden geleden aan een nieuwe baan begonnen is. U begrijpt dat ze enorm baalde!
  
  Andere vrienden van ons waren op wintersport. Ze gaan al jaren naar dezelfde wintersportplek in Oostenrijk. Daar woont een struise dame op leeftijd met een klein familie hotelletje. Frau Trudel heet ze. Ze blijkt een ster in het bakken van gigantische en onvervalste schnitzels. Voor degenen die ooit een echte opgeblazen gigantische Oostenrijkse kalbsschnitzel hebben genuttigd: u weet waar ik het over heb! Maar goed. Deze lieve Frau Trudel zorgt er dus ieder jaar weer voor dat onze vrienden enige kilo's zwaarder terugkomen dan ze zijn gegaan. Ziek worden ze er nooit, want Frau Trudel heeft daar een eigen geheim voor: haar eigengestookte illegale obstlerschnaps! Een probaat middel bij alle kwalen, want het warmt je heerlijk op en dood door het ultrahoge alcoholpercentage letterlijk alle bacteriën in je lichaam. en het smaakt nog verrekte lekker ook! Maar ook hier sloeg dit jaar het onheil toe. De middelste der kinderen, een dertienjarige avonturierster, had het snowboarden op de gewone pistes wel gezien. En besloot daarom maar eens om samen met haar grotere zus een omweggetje via een zwarte piste te wagen. Dat ging natuurlijk enige tijd goed totdat: pats, boem klets knetter beng. Er stond een klein paaltje o.i.d. in de weg met als gevolg drie dubbele salto’s inclusief een heuse salto mortale. Dit alles had tot gevolg dat het lieve kind languit op haar snoet in de verse sneeuw lag. Iedereen in het gehele skigebied kon haar horen gillen. En dat terwijl ze normaliter absoluut niet kleinzielig is. Gelukkig kon ze nog wél lopen, dus dan maar snel terug naar Frau Trudel. Haar vermaarde schnaps kon in dit geval natuurlijk niet ingezet worden. Maar gelukkig was er wél een Nederlandse arts aanwezig die daar toevallig ook op vakantie was. Die constateerde dat het wel eens ernstig zou kunnen zijn en adviseerde tóch maar even naar het ziekenhuis te gaan. Daar aangekomen bleek haar rechter onderarmspier bleek flink gescheurd te zijn! Ook maar in het gips dus en vooral niet bewegen. Ze kregen wél een mooi souvenir mee naar huis: een vrolijk doosje met Tiroler tafereel erop met daarin een DVD’tje met schitterende röntgenfoto's er op!
  
  Waarschijnlijk zijn zij slechts een van de weinige slachtoffers van deze winter. Ik wens dan ook een ieder die vanwege de gladheid enigerlei kommer, kwel, pijn, schade of leed heeft geleden heel veel sterkte toe en ik geef één advies: doe gewoon waar je zin in hebt, want als je iets moét overkomen gebeurt dat toch wel! Biertje?
  
                                       

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 328 keer bekeken

• Op controle.

  January 7, 2011

   Hier zit hij dan. Comfortabel op een oubollige, maar prima zittende 70' er jaren bruine luie kunstlederen stoel. Hij krijgt straks een VER* onderzoek. De laborante schuurt, na zijn schedel zorgvuldig opgemeten te hebben, met een wattenstaafje plekjes de op de exacte plaats uitgerekende plekjes goed schoon, zodat ze er straks elektroden op kan plakken. Ze komen op de achterzijde van zijn hoofd te zitten omdat daar het hersengedeelte zit wat zijn gezichtsvermogen aanstuurt. Voor hem hangt een tv scherm. Er staat als Merknaam Ultra Brite op. Dat is toch een tandpasta merk? Het ruikt hier trouwens absoluut niet naar tandpasta. En niet zo fris eerlijk gezegd. Meer naar een koeienstal. Zal hij er een opmerking over maken? Nee, toch maar niet. De laborante is tenslotte erg vriendelijk en legt hem alles nauwkeurig uit. Ze vraagt belangstellend waarom hij hier is en wat zijn klachten zijn. Aha! Dus u bent vanmorgen op neurologie geweest? En u kon nu al hier terecht? Dat is even geluk hebben. Dan is er vast en zeker iemand uitgevallen. (In zo'n geval vraagt hij zich dan meestal af waarom er iemand uit is gevallen. Zou de patiënt overleden zijn? Of zou er een wonderbaarlijke, spontane genezing zijn geweest waardoor deze plek vrijgevallen is? Of zou zijn eigen toestand zo ernstig kunnen zijn dat ze hem met spoed willen nakijken?) Ha, hij lijkt wel een hypochonder! De MRI* onderzoeken van zijn schedel en ruggenwervel zijn tenslotte pas voor volgende week en die week erop gepland. Alhoewel dat eigenlijk ook best wel snel is.
  
  Vanmorgen is hij naar de neurologe geweest. Al jaren heeft hij reuma. En daarnaast heeft hij al meer dan tien jaar regelmatig spasmen (stuiptrekkingen). Ook heeft hij regelmatig last van duizeligheid, en ziet hij zo nu en dan bij vlagen heel slecht. En het laatste jaar is dat nogal verslechterd. Daarom is hij de laatste tijd weer eens flink door de reumatologische molen geweest, en heeft naar aanleiding daarvan nieuwe medicatie gekregen, maar dat gaf totaal geen verbetering. Integendeel, het gaf hem enkel een flinke gewichtstoename. Plus: voor zijn gevoel, heftiger klachten. En aangezien de reumatoloog erkende niet zo heel veel meer voor hem te kunnen betekenen, is hij maar weer terug naar zijn huisarts geweest. En in samenspraak met hem hebben ze besloten voor verder onderzoek maar weer eens een neuroloog te consulteren.
  
  Hij en zijn echtgenote, welke moet rijden, omdat hij dat zelf zo goed als niet meer kan, komen ‘s morgens aan op de afdeling neurologie en krijgen vrijwel direkt na zich gemeld te hebben een kopje koffie aangeboden. Ze kijken elkaar aan en vragen zich af of we wel in een ziekenhuis zitten. Dit zijn ze namelijk niet gewend! Ze mogen zelfs keurig op tijd naar binnen! De neurologe blijkt een vriendelijke jonge vrouw met een vrolijk gezicht en een volle bos zwart halflang haar met daarin reeds enkele grijze sprietjes. Na het eerste kennismakingsgesprek moet hij zichzelf in een ander kamertje uitkleden zodat de dokter hem kan onderzoeken. Brrrr, wat is het koud daar. De arts verontschuldigt zich daarvoor (de ketels zijn net pas weer opgestart na de feestdagen) en begint met het onderzoeken. Na diverse reflextestjes vraagt ze hem zijn armen voor zich uit steken en zijn ogen dicht te doen doen. Na dat hij zijn ogen weer mag openen blijken zijn armen zo'n twintig centimeter gezakt te zijn zonder dat hij er erg in heeft. De arts kijkt zijn echtgenote even vreemd aan en vraagt of hij dat zelf soms ook gemerkt heeft. hij schud ontkennend zijn hoofd. Even later krijgt hij nog tijdens het onderzoek spontaan een spasmen aanval. Eigenlijk komt dit nu wel eens goed uit, dan kan de arts tenslotte ook eens zien hoe dit er uit ziet. Een geluk bij een ongeluk dus! De neurologe schrikt er zodanig van, dat ze er spontaan een collega bij roept die eigenlijk nog bezig is met lopen van zijn ronde. Vrij snel komt de collega erbij. Ook hij schrikt. De patiënt roept iets van : komt dat zien, komt dat zien! Aanschouw deze unieke attractie! De nieuw aangekomen arts constateert dat dit toch wel érg invaliderend is, wenst hem veel sterkte en na enig overleg met de behandelende arts vertrekt de collega weer. De neurologe schrijft de patiënt een pilletje tegen de spasmen voor en moet hem verlaten voor een volgende patiënt. Echter voor ze gaat geeft ze hem een bemoedigend schouderklopje en verzekert ze hem dat hij voorlopig nog niet van haar af is. En dat ze alles zal doen wat in haar macht ligt om hem te helpen. Daarna regelt ze nog een kopje koffie voor hem en zijn vrouw en zegt dat ze gerust nog even mogen blijven uitrusten in dit kamertje, en dat als ze klaar zijn, ze zichzelf maar bij de balie moeten melden voor verdere afspraken aangaande een VER - onderzoek, MRI 's en dergelijke. Ook maken ze vast een afspraak voor een vervolgconsult.
  
  De elektroden zitten goed en op de juiste plaats vastgeplakt met een laagje boterachtige substantie. Nu wordt het linkeroog afgesloten met een wattenschijfje en wat pleisters. Zit het goed dicht vraagt de laborante? Kunt u met links écht niets meer zien? Nee hoor, alles zit stevig vast! Oké! Dan mag u nu voorzichtig uw bril weer opzetten en naar het rode puntje op het scherm kijken. Vooral niet naar het soort van schaakbord eromheen kijken. U moet zich vooral concentreren op de rode middenpunt. De zwart-witte valkjes gaan om en om flitsen en verspringen. Best lastig om je te blijven concentreren, maar na enige minuten is het alweer over. Hij mag even uitrusten, krijgt een bemoedigend praatje en de vraag of het meevalt. Hij antwoord van ja en het begint opnieuw. Na enige minuten is het alweer voorbij en hij mag zijn ogen sluiten om ze te laten rusten. Dan wordt de pleister links verwijderd en wordt er rechts een vers exemplaar aangebracht. Het begint opnieuw. Met zijn linkeroog heeft hij beduidend meer moeite om zich op de rode stip te concentreren. De rode stip neemt de vorm aan van een rode onderbroek met pijpjes die aan het dansen is. Hoppetee! Eerst het ene been, dan het andere omhoog. Verhip! Hij krijg zelfs weer enkele spasmen. Gelukkig, het onderzoek is afgelopen. Nadat de laborante tijdens een bemoedigend gesprekje de elektroden en een gedeelte van de boter verwijderd heeft mag hij weer gaan.
  
  ‘s Avonds voor het naar bed gaan heeft hij zo’n anti-spasme pilletje ingenomen. En de dag erna ook. Ze helpen geen zier tegen de spasmen, maar hij slaapt er wél heerlijk op. Verrukkelijk! Hij heeft er dit keer eigenlijk eens goede hoop op dat het misschien wel eens goed zou kunnen gaan komen. Plus: hij heeft het idee dat hij dit keer bij de juiste arts terecht is gekomen. Er wordt nu in ieder geval weer eens goed naar gekeken en aan gewerkt! Een goed begin voor het nieuwe jaar dus!
  
  Wordt vervolgd.
  
  * Een MRI-scanner is de benaming van een medisch apparaat voor beeldvorming van het binnenste van het lichaam, zonder dat dit daarvoor hoeft te worden geopend. Het fotografeert als het ware plakje voor plakje het lichaam. De afkorting komt van Magnetic Resonance Imaging; beeldvorming met magnetische resonantie.
  
  * Een VER onderzoek. Het Visual Evoked Response onderzoek wijst uit of de zenuwverbinding tussen oog en hersenen intact is en of de verbinding schade op dreigt te lopen. Bij het onderzoek moet de patiënt naar ritmisch veranderende beelden of lichtflitsen op een tv-scherm kijken waarbij elektroden op de achterhoofdshuid worden geplakt. Deze elektroden nemen elektrische signalen op die door visuele prikkels in de hersenen ontstaan. Omdat deze signalen zeer klein zijn, duurt het even voordat er voldoende zijn geregistreerd. Daarom moet de patiënt gedurende die tijd onbeweeglijk en aandachtig naar het lichtbeeld blijven kijken.
   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 288 keer bekeken

• Een Kerstverhaal

  December 17, 2010

  Er stond een lange, knappe man op het strand.

  De avondgloed welke op zijn gezicht en lange zwarte haren en baard scheen leek hem te laten stralen. Mannen en vrouwen lagen aan zijn voeten en er kwamen steeds meer mensen op hem af. Zijn mooie bruine ogen straalden zoveel compassie uit dat je, als je ernaar keek, zijn warme liefde voelde en even geen pijn of verdriet had. Hij sprak over liefde en vergeving. Over geven en delen. Over je naasten liefhebben zoals jezelf. De mensen dromden om hem heen om zijn nabijheid te voelen. Om hem aan te raken. Deze man was niet zomaar iemand. Hij leek wel een popster; iedereen aanbad hem! De mensen wilden dichterbij komen en werden opdringeriger. Zijn vrienden probeerden voorzichtig om hem wat ruimte te geven. Maar de man zei: laat maar vrienden. Laat die mensen gerust bij me komen. Láát ze me maar aanraken. Ik heb ze lief en wil ze helpen. Als zij denken dat ze door mij aan te raken genezen zullen, moeten we ze niet wegsturen, maar omarmen en zegenen. 
  
  Op een gegeven moment kwam er iemand dwars door de menigte heen luid roepend en wild gebarend aangerend. Het was ene Jaïrus. In zijn haast om bij de man te komen struikelde hij en viel voor de voeten van de man neer. Hij smeekte hem om mee te gaan naar zijn ernstig zieke 12 jarige dochtertje dat ieder moment dood kon gaan. Kunt u me alstublieft helpen mijnheer? Sprak hij. Kunt u haar genezen? Er is me verteld dat u mensen kunt genezen. Alstublieft! Help ons! Snel!
  
  De man en zijn vrienden liepen met Jaïrus mee en alle mensen die aanwezig waren gingen ook mee. Ze wilden dichtbij hem zijn, en ook wel eens een wonder van dichtbij aanschouwen. Onderweg naar het huis van Jaïrus en zijn gezin kwamen er al mensen op hen afgelopen. Zij riepen: Jaïrus, het is al te laat. Je dochter is al gestorven. Jaïrus stortte in en zakte op de grond neer. Maar de man liep gewoon door. Hij luisterde niet naar de mensen maar sprak eenvoudig tegen Jaïrus: wees maar niet bang. Geloof alleen. Geloof in liefde. Geloof in het leven.. De man troostte Jaïrus en vroeg aan enkele van zijn vrienden om met hem mee naar binnen te gaan. Toen ze binnen kwamen in het huis was iedereen aan het huilen en treuren, ze waren op van verdriet. De man sprak tegen de mensen: waarom huilen jullie toch? Hou daar maar mee op! Het lieve meisje is niet dood, ze slaapt alleen maar! Sommige mensen werden boos. En anderen lachten hem uit, want zij wisten wel beter. Zij wisten dat het meisje dood was. Maar de man stuurde iedereen naar buiten. Alleen de vader en moeder en nog paar mensen welke bij hen hoorden mochten mee de kamer in waar het meisje lag.
  
  De man pakte de hand van het meisje vast en zei tegen haar: sta op! En weet u wat er toen gebeurde? Het meisje stond vrijwel onmiddellijk op ging lopen. Ze omhelsde vrolijk haar ouders en danste rond de tafel van plezier. Ik heb honger sprak het meisje. Allen die het zagen gebeuren waren stomverbaasd. De man zei dat ze haar eten moesten geven. Hij vroeg de aanwezigen niemand iets hierover te vertellen. Dat vond hij niet nodig. Hij riep zijn vrienden bijeen en vertrok weer. . . . . . . .
  
  Ieder jaar herdenken we de geboortedag van deze man. Van Jezus. Voor de een is hij een verlosser, voor de ander een profeet en anderen roepen dat hij niet bestaan heeft. Het is een kwestie van geloven. Een ding staat vast: deze man heeft wél echt bestaan. En alles wat hij wilde was liefde geven. Liefde verspreiden. De mensen bewust maken dat ze ook eens aan een ander moeten denken. Dat je iedereen moet helpen, zélfs als je hem of haar niet zo leuk vindt. Dat je een beetje moet delen. En dat dit echt niet alleen maar met geld en goederen hoeft. Maar dat ook een aai over een bol, of iemand een complimentje geven óók al wonderen doet! Alleen daarom al moeten we hem elk jaar eren. Of je nu wel of niet in een God, Allah, Shiva, Buddah, Moeder Natuur of wie of wat dan ook gelooft. Want liefde willen we allemaal. En alles wat een gezond denkend mens verlangd is vrede, liefde en gezondheid. En dat is waar deze Jezus van Nazareth voor staat. Dus herdenken en eren wij hem. Als symbool voor allen die liefde gaven, geven en nog gáán geven. Ik wens u allen een liefdevolle Kerst!
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 293 keer bekeken

• Wat brengen de sterren ons in 2011?

  December 12, 2010

  Zo tegen het einde van het jaar worden we ineens massaal ontzettend nieuwsgierig over wat het nieuwe jaar
  
  ons zal kunnen gaan brengen. En vooral hoe we zelf worden bekeken en beschreven aan de hand van ons
  
  sterrenbeeld. Zijn we werkelijk zo neurotisch als we denken? En komt dit dan door de stand der sterren, of
  
  door onze genen? Gaan we dit jaar dan nu eindelijk eens die grote prijs in de postcodeloterij winnen? Kom
  
  ik komend jaar wellicht die prins of prinses op het witte paard tegen? Moet ik dit jaar oppassen met mijn
  
  gezondheid of kan ik er lustig op los feesten en beesten? Op al deze vragen en nog meer zal ik hieronder
  
  trachten antwoord te geven in deze altijd kloppende jaar-horo(r)-scoop!
  
  Ram.
  
  We beginnen meteen goed dit jaar Rammetje! De eerste maand is dit keer januari en je weet dus zeker dat
  
  het koud kan zijn in de winter. Zorg daarom dat je in goede conditie blijft en je warm aankleed als je naar
  
  buiten gaat. Voor je het weet heb je een verkoudheid opgelopen. Blijf dit jaar vooral jezelf, zelfs als die
  
  collega op je werk je probeert te veranderen. In het begin, het midden of aan het einde van dit jaar hangt er
  
  verandering in de lucht. Het zou dus dit jaar zo maar kunnen dat je promotie maakt op je werk. Echter: voor
  
  hetzelfde geld staat er een reorganisatie aan te komen en sta je zo maar op straat. Voor wat betreft de sex
  
  komt het helemaal goed dit jaar. Helpt een ander je daar niet bij, dan doe je het zelf wel sterke Ram!
  
  Stier.
  
  Wow! Dit wordt voor jou echt een fantastisch jaar Stier! Wat er precies gaat komen houden de sterren nog
  
  even geheim. Maar met jouw decadente en flamboyante levensstijl zal het vast helemaal goed komen in
  
  2011! Seksueel gezien ben je net een ouderwetse stoomtrein. Het duurt altijd even voor je op gang bent,
  
  maar als de vaart er eenmaal inzit ben je niet meer te remmen. Gebruik wel condooms als je het met
  
  iemand anders doet dan met je eigen partner, want als je zwanger zou raken (of een ander zwanger zou
  
  maken) zal je eigen partner daar vast niet zo blij mee zijn. Als je kinderen hebt: wees niet te bemoederend
  
  of te bezitterig! . Geef ze de ruimte om hun eigen ding te laten doen!
  
  Tweelingen.
  
  Een tweeling kan er gevoeglijk van uit gaan dat hij of zij zelden of nooit alleen is. En als dat wel het geval is
  
  kun je het beste naar een cursus of leuke workshop gaan. Daar leer je tenslotte andere mensen kennen dan
  
  dat je in een kroeg zou doen. Je bent een enthousiast type die met veel mensen goed op kan schieten. En
  
  zijn er eens mensen waarmee het niet klikt? Geen nood! Ga lekker naar huis, pak een boek en ga bij de
  
  openhaard zitten. Een tweeling is bij uitstek het soort mens dat er platonische liefdes op na kan houden.
  
  Maar jij als tweeling bent ook iemand die de ware liefde vol vuur kan omarmen. Als je jezelf tenminste niet
  
  al te koud en afstandelijk opstelt. Je hebt vaak genoeg aan jezelf. Je bent tenslotte altijd met z’n tweeën als
  
  tweeling.
  
  Kreeft.
  
  Familiemensen zoals de Kreeft zijn heel bijzonder in de dierenriem. Met hun moederlijke gevoelens
  
  kunnen ze mensen naar zich toehalen of juist afstoten. Over het algemeen is een kreeft tevreden en straalt
  
  een soort innerlijke rust uit. Op feestjes waar je jezelf niet zo op je gemak voelt kun je óf een muurtje om
  
  je heen bouwen, óf de pias uit gaan hangen, óf juist jezelf als een kameleon aan de omstandigheden
  
  aanpassen. Je kunt natuurlijk ook nog gewoon weggaan, maar daar staat verder niets over in de sterren. Let
  
  dit jaar goed op je gezondheid. Mocht je je niet lekker voelen, zou het goed kunnen dat je ziek gaat
  
  worden. En mocht je tijdens het van de trap vallen iets horen kraken, dan is het heel goed mogelijk dat je
  
  iets gebroken hebt. Bel in dat geval voor de zekerheid even een arts of eerste hulppost.
  
  Leeuw.
  
  Dé heerser over alle andere dierenriem tekens. Koning leeuw! Dat komt vooral omdat je met jouw
  
  uitstraling respect afdwingt bij anderen. Je krijgt alle aandacht en erkenning die je wilt zonder daar maar
  
  ook iets voor te hoeven doen. Daar door groeit je zelfvertrouwen enorm dit komende jaar. Zoniet, dan
  
  komt dat later waarschijnlijk wel. Een vrouwelijk leeuw laat zichzelf graag verwennen in een beauty-spa,
  
  maar vind het net zo leuk om met vriendinnen te gaan shoppen. Of een avondje lui languit naar sex in the
  
  city kijken met chocolade en chips. Een leeuw maakt niet snel ruzie. Hij of zij sluit liever compromissen,
  
  maar heeft er moeite mee gecommandeerd te worden. Komend jaar zal een bijzonder jaar worden voor de
  
  leeuw. Er staat van alles te gebeuren. Je zou zelfs kunnen gaan verhuizen! Of je kamer behangen? Of vaker
  
  naar het toilet? Het blijft hoe dan ook een verrassing.
  
  Maagd.
  
  De maagd heeft van alle dierenriemtekens de grootste kans om echt een maagd te blijven. Dit komt omdat
  
  initiatieven nemen niet zijn of haar sterkste kant is. Maar ben je eenmaal zover, dan gaan ook werkelijk alle
  
  remmen los! Spetter Pieter pater! Overal; zelfs in het water! Hoppa! Vooral daardoor kunnen er met Vissen
  
  flink de vonken vanaf springen. Blijf echter wél uit de buurt van schorpioenen. Dan blijft de maagdelijkheid
  
  gegarandeerd omdat je elkaar verveelt met oeverloos gezwets en over-analyseren. Je bent wél een van de
  
  meest milieubewuste dierenriemtekens; voor lekker broodbeleg ga jij als een van de weinigen gerust met
  
  de auto een dorp verderop bij die leuke Biologische slager een onsje zure zult halen.
  
  Weegschaal.
  
  De meest besluiteloze onder de dierenriemtekens. En de meest stemmingsgevoelige. Op je werk kun je
  
  dikwijls enorm moederlijk overkomen, of juist helemaal niet. Uitgaan doe je met vrienden en vriendinnen
  
  die je in je waarde laten en je als gelijke zien, maar door jouw uitstraling krijg je altijd nét dat beetje meer
  
  aandacht dan de anderen. Als er mensen zijn die daar niet tegen kunnen zouden dat best wel eens andere
  
  weegschalen kunnen zijn, want die zijn tenslotte precies hetzelfde als jij nietwaar? Houd daar dus komend
  
  jaar rekening mee. Een advies voor 2011: avontuurtje met een collega? Pas op! Voor je het weet is heel het
  
  bedrijf op de hoogte en dan gaan de poppen voor je neus aan het dansen.
  
  Schorpioen.
  
  Dit is bij uitstek hét teken dat werkelijk overal mee doordraaft. Een schorpioen weet namelijk nooit waar
  
  het rempedaal zit. Dit dierenriemteken is dan ook degene die er niet gewoon, net als u en ik, één affaire op
  
  na houd, maar meestal meerdere tegelijk. Die zijn dan weliswaar oppervlakkig, en vaak puur uit lust, maar
  
  toch. Pas dus op dat ze je niet betrappen schorpioen! Je bent een enorm gedreven mens en daardoor
  
  continue onderweg om hogerop te komen. Maar je bent óók een rots in de branding voor je collega’s en zal
  
  niet nalaten hun werk af te maken als zij allang naar huis zijn gegaan om van die huiselijke gezelligheid te
  
  gaan genieten waar jij zo van houdt.
  
  Boogschutter.
  
  De eeuwige optimist, soms zelfs tegen beter weten in. De grote filosoof in de dierenriem. Weet het vaak
  
  nét iets beter dan de anderen. En is vaak net té . . . . Dat geld dan vaak niet alleen voor het optimisme, maar
  
  ook voor eigenwijsheid. Bescheidenheid is ook iets waarvan een boogschutter niet echt weet dat het
  
  bestaat, maar als hij het wel weet dan kan hij of zij de bescheidenheid zelve zijn. Je bent als boogschutter
  
  een echt familiemens die sfeer en gezelligheid hoog in het vaandel heeft staan, maar kunt het in je eentje
  
  ook goed rooien. Van alle dierenriemtekens is de boogschutter over het algemeen het meest viriel en heeft
  
  vaak de meeste kinderen. Stel je grenzen boogschutter! Anders wordt je onder de voet gelopen door je
  
  enorme kinderschare. Advies voor 2011: vrij eens vaker met goede voorbehoedsmiddelen.
  
  Steenbok
  
  De steenbok staat dit jaar een grote verandering te wachten. Welke weten we nog niet, maar het is zeker dat
  
  de streber die jij bent dat niet af gaat zitten wachten. Jij zorgt zélf wel voor de veranderingen en
  
  verrassingen in je leven. De vrouwelijks steenbokken zullen dit jaar vooral extra bezig zijn met hun lijn en
  
  gezondheid. Omdat ze de laatste jaren enorm zijn gegroeid, niet alleen als mens, maar ook in de omvang,
  
  zullen ze flink moeten ontgiften en de ene na de andere sapkuur moeten gaan volgen. Ook zal de
  
  vrouwelijke steenbok, als ze daar het geld voor heeft, regelmatig bij de schoonheidsspecialiste langs gaan.
  
  Maar zo nu en dan moet al dat gelijn en geklooi beloond worden met delicate spijzen en rijkelijk vloeiende
  
  wijnen. Maar alles is bij de steenbok weloverwogen. Als je het één doet, laat je het andere. Zo ben je nu
  
  eenmaal!
  
  Waterman.
  
  De waterman heeft een groot hart. En is een enorm liefhebber van de nieuwste gadgets. Hij of zij zal je niet
  
  snel lastig vallen met zijn of haar besognes. Ze gaan meestal hun eigen gang. Beste waterman: dit wordt een
  
  wisselvallig jaar. De ene keer kun je rood staan, en een dag later als je salaris gestort is kan er weer geld op
  
  je rekening staan. Maar dat hoeft niet. Voor hetzelfde geld heb je zo veel opgemaakt dat je een lening af
  
  moet sluiten. Of even tijdelijk terug moet naar je ouders om orde op zaken te stellen. Dat is helemaal niet
  
  erg, want jij bent toch niet echt van de wisselende contacten, zodat op dat gebied geen wrijving zal ontstaan
  
  tussen jou en je ouders. Vertrouw gewoon op je heldere verstand en je ontzettend goede ideeën waterman,
  
  dan komt alles op een gegeven moment vast wel weer eens goed. Advies voor 2011: gebruik je intuïtie!
  
  Vissen.
  
  Vissen zijn hulpvaardige mensen, die niet zelden onder hun eigen compassie doorgaan. Ze trekken zich
  
  alles veel te veel aan en laten té vaak over zich lopen. Let daarop vis! Je zult het trouwens uitstekend doen
  
  in een zieken- of bejaardentehuis! Kijk wel uit dat je jezelf niet al té onmisbaar maakt; het kerkhof ligt
  
  tenslotte vol met onmisbare mensen. Voor wat betreft de sex mag jij jezelf wel eens wat meer profileren!
  
  Ook jij hebt recht op een orgasme Vis; en niet alleen je partner! Wat er het komend jaar voor jou gaat
  
  veranderen weten we nog niet, maar daar zul je mettertijd vanzelf wel achter komen. Een ding staat vast:
  
  degenen waar je mee omgaat ontvangen meer van je dan wat ze jou ooit terug zullen geven. Houd daar
  
  rekening mee!
  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 340 keer bekeken

• Russische toestanden

  December 3, 2010

  Een ijzige koude terroriseert al enige tijd ons land. Het grijs en wit domineren en de gevoelstemperaturen zijn Siberisch. Als het zo doorgaat kunnen we de komende jaren steeds vaker met de Trojka* over de immense sneeuwvlakten (snelwegen) van de lage landen glijden. Diep verstopt onder warme dekens en geruite plaids of quilts onder het genot van warme koffie met Wodka, Gluhwein of chocolademelk kijken naar de konten van een paar stevige Friese of Belgische paarden. Ting, ting, ting doen de belletjes. Iedereen lacht en begroet elkaar vriendelijk en/of...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 314 keer bekeken

• Prettige feestdagen!

  November 26, 2010

   De dagen zijn onderhand al weer korter dan kort geworden en het donkert weer flink in ons land. Langzaam kleurt het seizoen van vrolijk en kleurrijk naar somber en grauw. Zelfs overdag heerst de schemer. De vrolijk geel, oranje en rood gekleurde bladeren verschrompelen en vervagen voor je het weet tot een onbestendig bruine massa. Een zwaarmoedige, vochtige en koude mist versluiert ons onlangs nog heerlijk lichte land. Niet echt het weer waar ik van droom. 

   
  Voor sommigen echter is dit de heerlijkste tijd van het jaar. Ze laten de lampen uit en steken voor de "gezelligheid" een paar kaarsjes aan. Gezellig dicht opeen gepakt rond de gel-, gas-, elektrische of houtgestookte open haard. ‘Of een nét echt openhaard DVD’tje in de TV. Of ze warmen zich sfeervol bij de CV of convectorput. Of genoeglijk met zijn allen onder een maritiem dekentje, met bijpassende maritieme kussentjes op de bank "cocoonen" of hip "loungen". Lekker knus noemen ze dat! 
   
  Voor hen is deze periode dé ultieme mogelijkheid om even  terug te gaan in de tijd. Toen de winters volgens hen nog écht gezellig waren. Toen men nog niet moest jachten en jagen. En nog niet met z’n tweeën overuren moesten draaien om die veel te dure nieuwe wintersportoutfit  aan te kunnen schaffen.  Toen men nog met warme chocolademelk en pelpinda’s aan de eettafel ganzenbord zat te spelen. Dit is dan ook bij uitstek dé tijd om onbeschaamd te genieten van vals sentiment. Net doen alsof het vroeger mooier was. Natuurlijk, diep in zijn of haar hart weet iedereen weet dat dit niet zo is. Dat er vroeger alleen maar nederigheid, armoede en honger heerste.  Dat onze ouders en grootouders geen geld hadden om hun kinderen fatsoenlijk te voeden en aan te kleden. Dat kinderen, als ze geluk hadden, maar twee cadeautjes per jaar kregen. Één met de verjaardag en één met Sint Nicolaas. Maar dat vergeten we gemakshalve maar even. Nu genieten we eendrachtig van dat heerlijk sentimentele gevoel.  We genieten van dat überheerlijke Sinterklaas gevoel. Dat de kleintjes  strontvervelend zijn omdat ze door de onderhuids opgekropte spanning niet kunnen slapen vergeten ze voor het gemak maar. Nee, want wat is er nu leuker dan die verwachtingsvolle kinderblikken als ze al die pakjes zien?  
   
  En er zijn tegenwoordig niet  alleen kado’s met  Sinterklaas. Want we hebben Kerst ook nog. Ook dan moeten er natuurlijk zoveel mogelijk  pakjes onder de boom liggen. Want dat staat zó gezellig! De feestvreugde begint tegenwoordig al met Haloween. Veel gezinnen duiken tegenwoordig vol passie in dit Amerikaanse verzinsel en pimpen hun huis op met besneden en verlichte pompoenen. De kinderen gaan verkleed langs de deuren en halen vrachten snoep op. Enkele weken later heb je dan weer Sint Maarten. Oorspronkelijk werd dat alleen in Noord Holland gevierd. Echter: het is zó leuk om die kindertjes met verlichte lampionnetjes in weer en wind  te zien verkleumen! Zó enig! Zó uniek! Dus daar gaan we nu ook maar gezellig met zijn allen aan meedoen! Dat levert de kinderen dan weer een flinke voorraad snoep op! Gezellig! Vooral als ze onvermoed allergisch voor suiker blijken te zijn. En daarna dus door al die zoetigheden rond gaan lopen stuiteren en gillen. Maakt niet uit! Het zal wel weer volksziekte nummer één ADHD zijn. Is helemaal niet erg. We geven ze wel een Ritalinnetje, dan kunnen we 's avonds tenminste weer "gezellig" rustig naar de TV kijken. Weet je wat ook zo leuk is? Thanksgiving! Dat hadden we nog niet! Énig! Laten wij dat hier ook maar snel in gaan voeren. Knus en gezellig met de ganse familie, nét zo als met kerst, met uitgestrekte gezichten rond een feestelijk gevulde dis blij zitten wezen. En dan nét doen of we het zo leuk hebben met elkaar. Dat we de rest van het jaar niet meer naar elkaar omkijken? Dat interesseert ons nu even geen zier. Nú zijn we tenslotte even een hechte club. Oh, wat is het toch gezellig! 
   
  Maar we zijn er nog niet! Straks hebben we Oud en Nieuw weer. En daarna Carnaval, dat moet heden ten dage ook door iedereen in het land uitgebreid gevierd worden. En dan het liefst daarvoor of daarna ook nog even met wintersportvakantie. Daarna is Palmpasen weer aan de beurt, met alwéér een optocht met snoep en kindervreugd. En dan natuurlijk Pasen weer.  Vrijwel direkt hierna is er dan weer de meivakantie. Dan moeten we zéker nog even op vakantie; want de winter duurde toch zo lang! We zijn echt wel aan wat rust toe. Dus drommen we maar weer met zijn allen samen op vliegvelden en attractieparken. Wat gezellig!! Leuk hè? 
   
  En eindelijk is er dan de langverwachte zomervakantie. Niet gewoon even lekker een paar weken uitrusten aan het strand of iets dergelijks, maar gezellig met zijn allen actief doen. Raften, Paragliden en Wakeboarden! Yes!!! Dan moet er helaas weer een paar weken gewerkt worden voor we weer met herfstvakantie kunnen. Dan kunnen we mooi die stedentrip doen die de buren vorig jaar ook gemaakt hebben. Die hadden het daar toch zó gezellig gevonden! In die stad was er toen in september al een Kerstmarkt! Leuk joh! Wat is er tenslotte nu gezelliger dan samen Kerstshoppen met een glaasje glühwein in de hand! Oh jee! Het is alweer bijna Haloween! Snel naar het tuincentrum om een voorraad pompoenen in te slaan . . . .  .
   
  Weet u? Van mij mag het eigenlijk best weer een beetje minder.  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 258 keer bekeken

• Oud papier.

  November 19, 2010

  Van de week heb ik even een brandmelder opgehangen bij mijn schoonmoeder. Ze had even op onze mannen gepast en ik was er nu toch. Sinds mijn schoonvader overleden is doe ik die kleine klusjes. Nu eens een lampje vervangen, dan een paar extra sloten op de buitenraampjes omdat er bij haar naaste buurman ingebroken is. Leuk om te doen. En dankbaar werk! Ze is er altijd reuze blij mee. Nu had ze op zolder nog een paar dozen met boeken staan. Of ik die even na wilde kijken. Dat kwam toevallig mooi uit, want het oud papier wordt bij ons komende zaterdag toch opgehaald. Ik deed het meteen maar even.
  
  Alles stond al keurig klaar; netjes opgestapeld met erbovenop een grote stapel videobanden. Die konden meteen in de vuilnisbak. Die wil toch geen hond meer hebben. We keken de boeken na. In één doos zat een stapel mooie plaatjesboeken van de in de vorige eeuw in Nederland wereldberoemde tekenaar/schilder...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 264 keer bekeken

• Een 'er is nog hoop' rap!

  November 18, 2010

  Op deze goedertieren aarde, waar mijn moeder mij vol liefde baarde, voel ik me een bezwaarde.
  Waar ik woon, waar ik leef, waar ik al mijn krachten geef.
  is een kentering aan de gang, opportunisme is in zwang, iedereen is bang.
  Leef, leef leef je leven. Vraag niet, maar geef om het leven. Dat is mijn streven.
  Roep niet om wraak, moord of brand, maar gebruik toch je verstand. Hou het in de hand.
  Voor volk en vaderland.
  
  Al die wereldvreemden met rare ideeën, met redeloos gezaag, lullen even vaag.
  ‘T is de nieuwe beweging, voor ontuchtplegers een verademing. Voor bedriegers een Godszegening.
  En maar kreten gooien, spugen naar de minderheid. Om hun eigen minderwaardigheid. Straks vallen er weer dooien.
  Leef, leef, leef je leven. Schop niet, maar luister even. Want zo vergal je ieders leven.
  Ook jij hebt een taak, een doel en een toekomst. Vecht voor je recht en voor de goede zaak.
  Voor volk en vriendelijkheid.
  
  Verdraagzaamheid vervuilen. je vrijheid inruilen, ‘t is toch om te huilen.
  Die enge intriganten, geef ze geen kans, breng ze tot rede. Ontspring deze dans.
  Omarm je naaste, je buurman en je buurvrouw. Maar blijf ook jezelf trouw.
  Leef, leef leef je leven. Verschillen zijn een zegen. door de eeuwen heen verkregen.
  Iedereen heeft kleur. De Hollander bestaat niet. Dus hou op met dat gezeur en hou open die deur!
  Voor vrijheid en vaderland.
  
  Gejat hebben wij. Eeuwenlang. Geprofiteerd, gemoord en gestolen, wat hebben wij geleerd?
  Alles wat eng is en wat nét even anders is. Moet weg. zo naar de verdoemenis.
  Moet de geschiedenis herhalen. Moeten mensen en boeken weer vermalen. ‘t is de goden verzoeken.
  Dom, dom dom. Hoe dom kun je wezen. kun je soms niet lezen.
  Iedereen heeft schuld en iedereen is slachtoffer. Wordt het niet eens tijd. Voor een zoenoffer?
  Voor vrede en verdraagzaamheid.
  
  Geen muziek, geen cultuur. Geen openbare media. Is het niet zuur? Is het te duur.
  Een ramp voor je achtergrond. Je eigen geschiedenis. Je eigen stront, alles waar je achterstond.
  Of ben je daar juist bang voor. Bang voor je zelf. of heb je het nog steeds niet door.
  Dom, dom dom. Hoe dom kun je zijn. Met je eigen venijn. Ben je zelf wel zo rein?
  Wees toch verdraagzaam. Onzelfgenoegzaam. In Allah’s, Buddah’s of Godsnaam!
  Voor vreugde en godsdienstvrijheid.
  
  Want je weet er komt een tijd, dan zijn we allen lijk. Allemaal gelijk, niet meer arm of rijk.
  Wie weet kom je dan terug. Als varken of als jood. Met poederpruik of hoofddoek. Misschien is het al vlug.
  Heb jij het voor het zeggen? Kun jij het uitleggen. We zijn toch allen een. en een voor allen.
  Dom, dom dom. Hoe dom kun je zijn. Als het jij niet kunt zien. Dat we allen gelijk zijn.
  Ondanks de verschillen. Is alles wat we willen. Vrede, voedsel, liefde en welzijn.
  Voor volk, vaderland, vriendelijkheid, vrijheid, vrede, verdraagzaamheid, vreugde en godsdienstvrijheid.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 279 keer bekeken

• Mannenpraat.

  November 12, 2010

  In feite moet je altijd een aantekeningenboekje bij je hebben als je kleine kinderen hebt. Het is zo jammer dat als je niet al die mooie opmerkingen en vreemde woordverbuigingen van je nageslacht opschrijft, ze voor eeuwig verloren gaan. Ik zelf vergeet betreurenswaardig genoeg meer dan de helft van wat ze vertellen en beleven. Onze jongste is nu nog op zo'n mooie "woordspelleeftijd". En dus dacht ik: laat ik voor ik óók alles vergeet maar eens het een en ander optekenen. Dat is leuk voor later. Máár: ook voor nú! Lees maar!
  
  Onlangs zat ik samen met onze jongste in de auto. Hij kan zo nu en dan flink in diep gepeins verzonken zijn en dan ineens een opmerking maken als: pappa, het is eigenlijk best lastig als je zo schattig bent als ik. Oh ja? Zei ik. Waarom dan? Nou, al die meisjes bij mij uit de klas en op school die over mijn hoofd willen aaien en zo. Én hun moeders ook. En dan al die ouwe omaatjes in de supermarkt, én de caissières; die praten altijd zo raar tegen me. Wat ben jij een mooie grote jongen! Jouw pappa is vast erg trots op je! Maar dat is toch leuk? Sprak ik. Ik vond het vroeger wel prettig dat mijn buurvrouwen mij schattig vonden. Dan ging ik iedere dag alle deuren af en kreeg overal iets lekkers. Waarop onze jongste reageert met: jullie kregen vroeger niet zoveel snoepjes thuis hè pappa? Nou dan! Ik krijg thuis toch wel snoep genoeg? Dan hoef ik voor mijn vitaminen toch niet naar de buurvrouw te gaan?
  
  Ons mannetje is redelijk bijdehand en laat zich niet snel van zijn stuk brengen. Enige tijd geleden was hij ons aan het uitleggen hoe een baby'tje gemaakt wordt. Eerst ga je zoenen met je vrouw en dan wordt je piemel stijf. Dan plas je in de plasser van het meisje en dan krijg je na een poosje een baby. Waarop mijn vrouw zegt: nee, nee. Dat kan niet. Als je piemel stijf is kun je niet plassen. Wel waar zegt onze man dapper. Nietes! Zegt mijn vrouw weer. Wel waar! Daar snap jij toch niets van mamma? Jij bent een meisje en ik een man, dan weet ik het toch zeker beter? Dom zeg!
  
  Een paar jaar geleden. We stapten de auto uit. Hij had nogal moeite met het uit zijn kinderzitje en uit de auto komen; zodat ik zei: schiet eens even op, ik sta met mijn handen vol boodschappen! Die zijn zwaar hoor! Waarop meneer antwoordt: vlug, vlug . . .ik moet altijd alles vlug doen van jou. Ik ben toch geen vluchteling? Hahahaha. Nee joh! Gekkie! Een vluchteling is iemand die zijn land uit is moeten vluchten omdat hij anders in de gevangenis komt. Dat is ook zielig hè pappa? Maar waar moet hij dan heen? Dan gaan ze naar een ander land en dan vragen ze of ze daar mogen wonen. Dat noemen ze asiel zoeken. Hij lijkt het te snappen, dus we stappen naar binnen en laden de tassen met boodschappen uit. Tot hij opeens zegt: pappa? Ja schatteventje van me. Wat is er? Als ik nou een hondje wil, moet ik dan ook een vluchteling worden? Nee rare, hoe kom je daar nu bij? Nou, als ik een hondje wil moet ik toch ook eerst een asiel opzoeken?
  
  Gisteren was ook leuk. Zaten we weer samen in de auto. Hij zit nu in groep vier en leert onderhand best aardig te lezen. Als hij dan ook een bord ziet zoals Mac Donalds of verboden in te rijden, dan leest hij dat altijd voor. Nu reden we langs het park in ons dorp en hij zegt opeens: pas op! Een den! Een den, vraag ik me af? Een den? OH! hahaha, je bedoelt: Pas op éénden!
  
  Of deze: zijn beide opa's en één oma zijn al overleden en dat zit hem zo nu en dan wel eens dwars. Zo vertelde hij laatst dat de opa van een meisje bij hem in de klas onlangs was overleden. Het meisje had in de klas verteld dat haar opa nu een sterretje geworden was. En dat ze elke avond voor het slapen gaan naar hem zwaaide. Maar dat is niet waar hè pappa. Als je dood bent wordt je geen sterretje hè? Oh nee? Vroeg ik. Nee hoor, dan ga je eerst slapen en dan ga je daarna gewoon over naar een ander level. Enige tijd later. Pappa, als jij dood gaat, zie jij opa dan gewoon weer of is die dan al weer over naar een volgend level? Lang leve het computerspelletjestijdperk!
  
  De komende weken zullen, in afwachting van de Sint, wel weer een bron van inspiratie voor hem zijn. Kan hij weer fijn naar het Sinterklaasjournaal kijken dat volgens hem gepresenteerd wordt door “Biebeltje Brok”. Ik kan hem nu al horen zingen: “sinterklaasje kom maar binnen met je KNEX“. Of: “Hoe hard waaien de rimpels al heen en al weer“. Het is waarschijnlijk de laatste keer dat hij nog in de sint geloofd. Nog één keer genieten dus!
  
                                 

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 261 keer bekeken

• Eekhoorns en vleermuizen

  November 5, 2010

  Vanmorgen zat ik voor het raam heerlijk te genieten van mijn cappucino toen ik een echte Hollandse rode eekhoorn door onze tuin zag lopen. Met zijn prachtig gestileerde gracieuze lijfje en zijn schitterend rode pluimstaart sprong hij bijna huppelend van vreugde door onze tuin. Voor ik het wist was hij alweer onder de struiken verdwenen. Onze tuin is over het algemeen nogal een rommeltje. We hebben nogal veel grote bomen, heggen en planten, dus hebben we ook veel bladeren, takken en ander tuinafval. En zeker rond deze tijd van het jaar. Bladeren ruimen doe ik slechts zelden. Onze hooglijk geliefde, maar aartsluie kinderen verrekken het gewoonweg om in de tuin of ergens anders klusjes te doen! En mijn hobby is het eerlijk gezegd ook niet, dus ruimen we de bladeren alleen op als we écht niet meer door de tuin kunnen met onze fietsen. En dat schijnen dieren nu juist erg prettig te vinden. Regelmatig zien we dan ook naast de vliegende brigade zoals o.a. merels, roodborstjes, eksters en duiven ook kruipspul als egeltjes, kikkers en spitsmuisjes voorbij scharrelen. En onlangs zag ik nog een Vlaamse Gaai in gevecht met een ekster. De Vlaamse gaai won. De ekster vloog zo te zien vooral in zijn eer gekrenkt weg.

   

  
  
  
  ‘s Winters genieten we dagelijks van de dartelende kool- en pimpelmeesjes die vechten om een nootje in één van de netjes die dan aan de boomtakken hangen. En hoe prachtig is het niet om het vrolijke en dappere roodborstje af te zien steken tegen de verse witte sneeuw. De katten uit de buurt hebben echter de laatste tijd ook ons miniparadijsje ontdekt. En dat is minder. Vooral ‘s avonds zie je die dikke volgevreten huis, tuin en keuken tijgers door ons domein sluipen. Je hoort ze bijna spinnen van genot bij al die voor hen natuurlijk verrukkelijke maaltijdgeuren. Ik hoop dat ze niet te veel vangen, maar eigenlijk denk ik dat dát wel mee zal vallen. Ze zien er vrijwel allemaal weldoorvoed en glanzend uit gelukkig. Één van hen; een enorm dik exemplaar met een onbestendig gekleurde vacht ligt overdag het liefste op het dak van de mooie klassieke Volkswagen Kever Cabriolet van de buurman van drie huizen verderop te slapen. En als hij of zij daar niet is moeten we, voor we wegrijden eerst onder onze auto’s kijken, want daar schijnt het ook érg prettig toeven te zijn. ‘s Avonds scharrelt hij voornamelijk door onze tuin. Zijn jachtterritorium.
  
  Onder ons boeiboard zitten enkele vleermuizen. Hier zijn we ooit achter gekomen toen we, tijdens een verbouwing ook het dak gingen vernieuwen. De bouwvakkers sloopten het oude boeiboard eraf en de prachtige zwartlederen vleermuisjes kwamen tevoorschijn. Gelukkig zijn ze na de verbouwing gewoon weer gezellig terug gekomen. Later hebben we er eens één op de slaapkamer van onze jongste aangetroffen. En dat is niet écht gezellig kan ik u mededelen. Om zo’n beestje weg te krijgen moet je écht al je fantasie uit de kast trekken. Voorzichtig vangen met een laken of iets dergelijks lukt namelijk niet. Dit komt omdat vleermuizen zo’n geweldig radarsysteem hebben ontwikkeld dat ervoor zorgt dat ze nét nergens tegenaan vliegen. In onze onwetendheid van de aanwezigheid van het diertje stonden natuurlijk alle deuren op de eerste etage open. Volledig in paniek vloog het diertje na onze ontdekking van kamer naar kamer. Op een gegeven moment was het dier op de ouderlijke slaapkamer aangeland. We deden de deur dicht en probeerden eerst het dier tot rust te laten komen. Echter: Graaf Dracula in miniatuuruitvoering bleef als een bezetene om onze hoofden fladderen en bezorgde ons daarmee vanzelfsprekend de koude rillingen. Na enige tijd opjagen was het arme beestje natuurlijk helemaal in paniek. Net als wij ondertussen; want hoe krijg je in ‘s hemelsnaam zo’n semi-vampier je huis uit? Met knoflook? Ik denk van niet, want er hing al een kruis met Ons Lief Jezuske himself aan de muur en dat bleek dus geen snars te helpen.
  
  Op een gegeven moment is het ons toch gelukt het beestje het raam uit te krijgen. Buiten was het reeds donker en we hadden op de slaapkamer alle lampen aangedaan en het raam wagenwijd open gezet. En nog liet hij zich niet wegjagen. Op een gegeven moment heb ik uit onmacht maar een bus deodorantspray gepakt om het monster te desoriënteren. En toen lukte het. We konden hem nu na een tijdje met wapperende lakens naar buiten krijgen. Hoe hij binnen heeft kunnen komen is ons nog steeds een raadsel, en we hopen dat het ook nooit meer gebeurt! Ieks!!! We hebben die nacht bijna niet kunnen slapen. Door de doordringende deodorantlucht. Bah!
  
  Ik kan me nu alweer verheugen op het komend voorjaar. Hou me ten goede, de herfst is schitterend met al haar kleuren en geuren, en de winter is prachtig met zijn sneeuw en ijs, maar als de bomen hun frisse jonge groen weer gaan tonen, en de jonge kuikens weer uit hun nestjes gevlogen of gevallen komen en aan het stuntelen gaan in onze tuin, voel ik me op mijn best. Dan kan ik ‘s morgens vroeg, luisterend naar het gekweel en gekwetter van de vogeltjes, weer heerlijk genieten van het warme voorjaarszonnetje. En weer zalig buiten gaan zitten met mijn cappucino. En dát is driedubbel genieten!
  
  
  
   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 349 keer bekeken

• Bindingsangst. (kort verhaal)

  October 29, 2010

  Eigenlijk had ik het al eerder moeten weten. Moeten voelen.
  
  Marcia. Mijn te gekke stapvriendinnetje. Ze was een collega van me. Het strenge en ondoordringbare hoofd research en development. Overdag ongenaakbaar in haar strenge mantelpakjes. Alle mannelijke collega's keken met bewondering en ontzag naar haar. Maar ze leek ongrijpbaar. Althans op het werk dan. In haar vrije tijd was ze anders; totaal onherkenbaar. Dan was ze als een vlinder en fladderde vrolijk van man naar man en was op de dansvloer niet te stoppen.
  
  Haar dubbelleven maakte haar leven waardevoller, zei ze; spannender en rijker. Ze bleek er meerdere minnaars op na te houden; zo ongeveer voor elke dag in de week wel één. Ik maakte er wel eens grapjes over. En vroeg dan wie ik dan eigenlijk was: de ma-di-wo-do lover of vri-za-zo vrijer? Of hoorde ik er eigenlijk niet bij? Of juist weer wel? Tenslotte was ik de stabiele factor. Dan gaf ze me een knipoog en vertelde dat ik me niet aan moest stellen. Ik was tenslotte haar platonische liefje vertelde ze me dan. Haar maatje. Degene bij wie ze, als ze gezeur had op het werk, of als ze eenzaam was of andersoortig verdriet had, uit kon huilen. Degene waar ze lol mee kon maken en mee kon lachen. Waarmee ze gezellig en knus samen op de bank, met haar afgrijselijke geitenwollensokken aan, ongegeneerd chips kon eten. De belangrijkste. Degene waarmee ze, bij wijze van spreken, bij haar familie kerstfeest kon vieren.
  
  We hebben het wel eens geprobeerd hoor! Natuurlijk! Maar halverwege kwamen we er lachend achter dat we dit dus absoluut niet moesten doen. Ze is namelijk stapelgek op van dat bondage-achtige ondergoed van Marlies Dekkers. En op een avond; jawel! We hadden heerlijk gegeten en gedronken en zaten nog lekker wat na te keuvelen en lachen op haar immense bank. Het leek er dan eindelijk van te gaan komen. We begonnen elkaar wat te kietelen en frunnikten wat aan elkaars lichaam. Op een gegeven moment probeerde ik haar BH uit te doen. Ik weet nog steeds niet wat voor een soort sluiting het was, maar het is me niet gelukt dat ingewikkelde ding los te krijgen. En wij maar lachen en lachen. Het werd dus niets meer die avond. En we hebben het daarna ook nooit meer geprobeerd. Nee; eten, kletsen, drinken, roddelen en bij elkaar uithuilen mocht, maar meer niet. We hebben er zelfs ooit, tijdens een dronken bui, een contract over opgemaakt. Wie als eerste zou proberen de ander het bed in te krijgen zou publiekelijk te kakken gezet worden in het personeelsblad.
  
  Af en toe was ze net een vent. Ze had duidelijk bindingsangst. Natuurlijk heeft ze wel langere periodes gehad dat ze wat langer bij één man bleef. Maar zodra het er maar even op ging lijken dat hij te dicht bij kwam vluchtte ze. Op naar de volgende affaire, en nog eens, en nog eens . . . Altijd op zoek naar de ware dacht ik. Ik heb wel vaker meegemaakt dat, terwijl ik met haar in haar appartement was, er één van haar vrijers beneden in de centrale hal stond te bellen, omdat ze eigenlijk met hem had afgesproken. Dan liet ze hem mooi staan en deed net of er niemand thuis was. En wij lachen natuurlijk. Tot de laatste keer. Haar nieuwste vlam, een knappe vent maar een nogal saai type. We hadden hem aan de deur laten staan en waren uit eten geweest. Toen we later gezellig gearmd een kroeg binnen stapten stond die vrijer bij toeval aan de bar. Bóós dat hij was toen hij ontdekte dat wij samen binnen waren! Ik heb geloof ik nog nooit eerder iemand zo rood zien worden. Ik was bang dat hij ter plekke zou ontploffen en zag dat in gedachten dan ook in geuren en kleuren gebeuren. Ik schoot dan ook in de lach. Plotseling stond hij voor me. Wie ik wel niet was en of ik niet wist dat Marcia iets met hem had? Jawel zei ik lachend; en wat dan nog? Ze is toch niet jouw eigendom, of wel soms?
  
  Pats . . . het licht ging uit. Ik ontwaakte uit een vreemde droom en hoorde duidelijk sirenes . . .zou er ergens brand zijn? Er stond er een man met een fluorescerend pak over me heen gebogen. Hij scheen met een lampje in mijn ogen. Marcia zat er bezorgd kijkend naast en sprak me bemoedigend toe: “die eikel heeft je een enorme kaakslag verkocht! Waarschijnlijk is het gebroken, we zijn nu op weg naar het ziekenhuis. Maak je maar geen zorgen!” In het ziekenhuis aangekomen bleek de schade gelukkig mee te vallen. Maar ik zou er voorlopig nog wel flink last van houden. Marcia belde een taxi en bracht me thuis. Ze ging mee naar binnen en stopte me in. Haar ogen waren vochtig. Dit bedoel ik nu sprak ze. Als ik me aan iemand hecht gebeurt er altijd iets verschrikkelijks. Zie maar: ik hou van je, en daar ben jij nu de dupe van . . . Mijn kaak was ondertussen flink dik geworden en ik kon nauwelijks iets zeggen. En dat hoefde ook niet. Ze kuste me voorzichtig en vertelde me nog nooit zoveel van iemand gehouden te hebben als van mij. Die nacht bedreven we voor het eerst voorzichtig de liefde.
  
  
  En het was meteen voor het laatst. Sindsdien heb ik haar niet meer gezien en heb nooit meer iets van haar gehoord. Ze heeft haar baan opgezegd en is met de noorderzon vertrokken. Soms als ik door de stad loop denk ik haar te zien . . . . maar het is altijd een ander.
  
   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 165 keer bekeken

• Vrede, Vrijheid en Democratie.

  October 22, 2010

  Wat is het toch een voorrecht om in ons kleine, maar vrije vaderland te mogen wonen. Een land waar je je mening mag uiten. Een land waar je je kunt beroepen op je zwijgrecht. Een land waar verschillende culturen kunnen en mogen samenvloeien, al duurt het soms enige generaties. Een land dat zingt dat het “den koning van Hispanje” geëerd heeft, en zich daarbij afvraagt: “ben ik van Duytschen bloet?“ Een land dat door de eeuwen heen al maar rijker en rijker geworden is omdat we leerden van andermans kunnen en culturen. Omdat we kennis en ambachtslieden binnen haalden vanuit andere, soms verre oorden. Een land waar de tolerantie en democratie gemeengoed is. Goed dan, op het moment is er misschien een rechtse regering aan de macht met gedoogsteun van een bange, gefrustreerde man, die spoken ziet waar ze niet zijn. Maar ze zijn nog maar net begonnen en we moeten eerst nog maar eens gaan zien hoe zich de zaken gaan ontwikkelen. Hoe en óf deze regering gaat proberen te snijden in de begrotingen. Maar hier in Nederland, in tegenstelling tot veel andere landen, mogen we gewoon protesteren als we het ergens niet mee eens zijn! En de eerste protesten zijn reeds opgedoken. Zelfs grootmeesterdirigent Bernard Haitink heeft zich in het NRC met het snoeien in de cultuursector bemoeid. Als het kabinet het Muziekcentrum van de Omroep afschaft, is dat volgens hem een " flagrante* schanddaad". Met zijn brief mengt de eredirigent van het Concertgebouworkest zich in de aanzwellende discussie over de bezuinigingen op kunst en cultuur." De morele staat van een maatschappij kan worden afgelezen aan het culturele leven" , aldus Haitink. Het voornemen om de omroeporkesten en het Groot Omroepkoor op te heffen, is een veeg teken van hoe het met het land is gesteld, zegt hij. Hij doet een beroep op het kabinet om de plannen niet uit te voeren en het Muziekcentrum van de Omroep te laten bestaan.

  
  
  Wat een rijkdom is het toch dat we hier, in ons geliefde land, onze mening zo mogen uiten. Als je bijvoorbeeld de verhalen uit de Tweede Wereldoorlog hoort of leest zie je dat het nog niet eens zo lang geleden is dat onze ouders en grootouders onderdrukt werden. Dat Nederlanders in hun eigen land niet voor hun mening uit mochten komen, en dat ze vervolgd en verdelgd konden worden vanwege huidskleur, afkomst, geloof, seksuele geaardheid of geestelijke handicap. Mensen die daartegen in opstand kwamen (het verzet) werden eenvoudig opgepakt en veelal vermoord.

  
  
  Ik heb ook gelezen over de Chinese culturele revolutie. Hoe daar de geleerde "elite" in werkkampen werd gezet, of zelfs vermoord werden omdat ze de grote leider Mao Zedong angst inboezemden. Ze zouden tenslotte wel eens in kunnen gaan zien dat de grote leider misschien toch niet zo groot en slim was als hij leek. We hebben gezien wat daarvan kwam. Er heeft jarenlang hongersnood en armoede geheerst in China omdat er o.a. geen goed landbouwbeleid was. Mensen die betrapt werden terwijl ze naar “anti revolutionaire” westerse muziek luisterden, of omdat ze hun kinderen een snoepje gaven als dat de rode garde niet beviel, werden mishandeld, verkracht, vermoord of in werkkampen gezet. Alle kunst werd als decadent bestempeld en vernietigd. Iedereen was bang, je kon geen mens meer vertrouwen, zelfs je eigen familie niet. Een man als Haitink was daar destijds allang gemarteld, monddood gemaakt, in een werkkamp gezet of gewoonweg vermoord.
  
  Andere voorbeelden zijn er natuurlijk te over. Denk maar aan de oude Sovjet Unie, of Iran en Irak. Of Afghanistan: daar worden nog steeds mensen vermoord om hun mening of afkomst. Onze militairen hebben samen met hun buitenlandse collega's ontzettend veel goed gedaan bij de opbouw van het land. Er is veel bereikt met scholing en vrouwenrechten. Maar er heerst nog steeds geen democratie. De mensen zijn nog steeds niet vrij. En dan worden nu al onze militairen teruggetrokken terwijl het werk nog lang niet af is. Hoelang zal het nog gaan duren voordat daar de rust en vrede écht wederkeert? Je moet er toch niet aan denken dat de Geallieerden in de Tweede Wereldoorlog halverwege hadden gezegd: "we stoppen ermee hoor, het kost bakken met geld en we verliezen te veel mensen daar! Laten ze het daar verder maar lekker zelf uitzoeken!”
  
  We hebben geluk. Geluk dat we in vrede leven. En dat we goede scholing kunnen krijgen. Dat we goede gezondheidszorg hebben. We hebben geluk dat we onze monden open mogen doen en bezwaar mogen aantekenen tegen in onze ogen verkeerde bezuinigingen. Laten we dat dan, als dat nodig is, ook doen. We moeten er tenslotte toch niet aan denken dat we straks geen fatsoenlijke zieken- en/of bejaardenzorg meer hebben? Dat we niet meer naar het theater kunnen omdat het te duur is? Dat alle musea moeten sluiten? Dat kinderen niet meer kunnen studeren omdat ze er geen geld voor hebben? Of dat de zwakkeren in de samenleving nog minder te besteden krijgen?
  
  
  
  *flagrant = nadrukkelijk, duidelijk, onloochenbaar, opvallend, schromelijk, zonneklaar. Gevonden op: http://www.woorden-boek.nl
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 273 keer bekeken

• Ons nieuwe grijze mannen kabinet.

  October 14, 2010

  De formatie is rond, de ministers en staatssecretarissen zijn bekend en het hele stel is gezellig bij Hare Majesteit op de koffie geweest om het een en ander te beklinken. Proost kerel, dat hebben we toch maar weer mooi voor elkaar, is het niet m'n waarde? Een lekker ouderwets kabinetje met hoofdzakelijk oude wijze mannen aan het roer. Nou ja vooruit, omdat het anders wel erg ongezellig voor majesteit zou zijn hebben we er maar drie meiden bij gezet, hahaha . . .Oh ja, vooruit dan maar; ook nog een dametje als staatssecretaris.Teveel meisjes zou onze positie anders teveel ondermijnen nietwaar? En wie moeten er anders de thee, whisky en sigaren presenteren? Ambtenaren hebben we straks tenslotte niet meer!
  
  De statiefoto doet me een beetje denken aan Lenie 't Hart omringd door haar geliefde zielige en verzwakte zeehonden. Allemaal zielige oude en al bijna kwijlende zeehondjes die aan het eind van hun leven nog even in de watten gelegd willen worden. Tussen de troep zeehondjes zie ik ook nog enkele vrijwilligsters waaronder warempel een echte verpleeghuisarts! Da's natuurlijk ontzettend handig met al die ouwe mastodonten die tenslotte heel hun werkzame leven diverse volvette diners en alcoholhoudende drankjes genuttigd hebben in de diverse achterkamertjes. Dit alles vanzelfsprekend buiten het blikveld van die altijd waakzame, verrekt linkse pers!
  
  
  Oh! Tussen al die zeehondjes zie ik warempel ook nog een originele zeeolifant zitten. Waarschijnlijk is hij als enige in zijn soort overgebleven omdat hij op een dieet van hete aardappels heeft weten te overleven. Toch lijkt hij nog aardig vief! Eerst dacht ik dat hij op krukken steunde, maar bij nader inzien zie ik dat hij "Op-stelten" staat. En wie is toch die gene met dat ietwat pafferige en gelukzalige meneer pastoor gezicht? Aha! Is dat onze nieuwe premier? Hoe het die ook alweer? Frank Frutten, Frotten of iets dergelijks toch? Oh ja, Mark Rutte!
  
  Weet u wat? Ik zal samen met u het nieuwe rollatorkabinet eens doornemen. Leuk!
  
  Numero een is natuurlijk onze Mark Rutte (premier, Algemene Zaken) van de VVD. Het braafste jongetje van de klas die ervan droomde premier te worden. Is sinds 28 juni 2006 lid van de VVD-fractie in de Tweede Kamer. Hij was van 29 juni 2006 tot 8 oktober 2010 fractievoorzitter. Bij de verkiezingen van 9 juni was hij, net als in 2006, lijsttrekker. De heer Rutte was van 17 juni 2004 tot 28 juni 2006 staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap belast met wetenschapsbeleid, beroepsonderwijs en studiefinanciering. Daarvoor was hij bijna twee jaar staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid belast met onder andere volksverzekeringen, bijstand en arbeidsomstandigheden. De heer Rutte was eerder voorzitter van de JOVD en personeelsmanager bij een werkmaatschappij van Unilever. Geeft ook nog les economie op een middelbare school. Zal in ieder geval zijn best doen dit kabinet te laten slagen. Sexloos type, wel lief voor zijn ouders.
  
  En dan nummer twee: Maxime Verhagen (vice-premier, Economische Zaken en Landbouw) CDA. Een beetje een meeloper, een rasecht politiek dier, was zelf ook graag premier geweest. Bereid tot iedere concessie. Is sinds 17 juni 2010 lid van de Tweede Kamerfractie van het CDA en sinds 10 juni fractievoorzitter van het CDA in de Tweede Kamer. Bovendien is hij sinds 22 februari 2007 minister van Buitenlandse Zaken. Sinds 23 februari 2010 behartigt hij tegelijk het beleid ontwikkelingssamenwerking. Hij was eerder fractievoorzitter en maakte tussen 17 mei 1994 en 22 februari 2007 deel uit van de CDA-Tweede Kamerfractie. Hij was in de periode 1989-1994 lid van het Europees Parlement. Hiervoor was hij beleidsmedewerker van de CDA-Tweede Kamerfractie. In zijn eerste periode in de Kamer hield hij zich vooral bezig met buitenlandse zaken, Europese zaken en defensie.
  
  Verder hebben we:
  
  Marja van Bijsterveld (Onderwijs) CDA. Van wethouder, burgemeester naar staatssecretaris op onderwijs en nu dus minister. Genoeg ervaring lijkt me. (Was ooit voorzitster van het CDA vrouwenberaad) Bracht o.a. in 2007 een wet tot wijziging van de Leerplichtwet en de Wet inburgering tot stand waarmee werd beoogd schooluitval van minderjarige jongeren tegen te gaan door invoering van een kwalificatieplicht tot het 18e jaar. Dit wetsvoorstel was in 2006 ingediend door minister Van der Hoeven. Ze was met op 33 jarige leeftijd de jongste burgemeester van het land en was de eerste CDA-voorzitter die door de leden werd gekozen
  
  Piet Hein Donner (Binnenlandse Zaken) CDA mastodont. Het serieuze schoolhoofd compleet met zuur gezicht, opafiets en aktetas. zat al in de politiek toen ik nog in luiers rondkroop. Heeft een waslijst aan successen op zijn naam staan. En heeft veel politiek bloed door de aderen vloeien. hij was de zoon van A.M. Donner, lid Europees Hof van Justitie, en de kleinzoon van J. Donner, minister en president van de Hoge Raad.
  
  Hans Hillen (Defensie) CDA. Is oud verslaggever voor de NOS, ruime tweede kamerervaring. zal veel moeten leren om militairen te-vrede(n) te houden. Weinig zitvlees. Heeft ontelbaar veel commissariaten en (bij)baantjes gehad
  
  Jan Kees de Jager (Financiën) CDA. Een geboren centen-neuker! Reeds ervaring opgedaan als demissionair minister van financiën en als penningmeester van het CDA.. Een bekwaam man. Verving in november 2008 minister-president Balkenende op de G20-top over de financiële wereldcrisis, omdat de premier moest terugkeren naar Nederland vanwege het overlijden van zijn vader.
  
  Henk Kamp (Sociale Zaken) VVD. Politiek zwaargewicht. Was als Tweede Kamerlid een rechtlijnige woordvoerder asielbeleid. Oud minister van Volkshuisvesting en later minister van Defensie. Mag nu de uitkeringen verzorgen van wegbezuinigd defensiepersoneel.
  
  Gerd Leers (Immigratie en Asiel) CDA. Reeds beroemd door zijn ongeëvenaarde en zeer gewaardeerde burgervaderschap van Maastricht. Deze aimabele man is hoofdzakelijk gekozen om het Rooms-katholieke zuiden weer wat aan den Haag te binden.
  
  Ivo Opstelten (Justitie en Veiligheid) VVD. Superzwaargewicht. Oud burgemeester van Rotjeknor. Verdere omschrijving zie boven.
  
  Uri Rosenthal (Buitenlands Zaken) VVD. Fractielid van de Eerste Kamer. Tot op heden fractievoorzitter. Was hoogleraar bestuurskunde aan de Universiteit Leiden en is voorzitter van COT Instituut voor Veiligheids- en Crisismanagement BV. Wellicht vanwege zijn ervaring als adviseur Aon Global Risk Services gekozen.
  
  Edith Schippers (Volksgezondheid, Welzijn en Sport) VVD. Een goed uitziende, vlotte dame. Zij was o.a. secretaris gezondheidszorg en arbeidsmarkt en secretaris ruimtelijke ordening van VNO-NCW. In de Kamer was zij woordvoerster ontwikkelingssamenwerking, defensie en volksgezondheid. Van maart 2006 tot oktober 2010 was mevrouw Schippers vicefractievoorzitter. Zij was bovendien lid van de parlementaire onderzoekscommissie financieel stelsel. Weet van toeten en blazen.
  
  Melanie Schultz van Haegen (Infrastructuur en Milieu) VVD. Leuke, vlotte meid. Een verademing tussen de oudjes.Voerde in de Kamer met het gemak zelfstandig het woord en gold als een politiek talent. Bracht met Zalm de wet tot privatisering van Schiphol tot stand. Kreeg in 2003 de verantwoordelijkheid voor het vervoer per spoor en drong bij de NS aan op verbetering van de prestaties. Lag fors onder vuur van de oppositie omdat zij had ingestemd met een nieuwe dienstregeling die nog slechter was dan de vorige.
  
  Een illuster gezelschap dus! ik ben benieuwd wat ze ervan terecht zullen gaan brengen en of de hete adem in hun nek van die pedante poederpruik hen parten zal gaan spelen. ik wens ze in ieder geval veel wijsheid toe en het hele Nederlandse vol veel succes en sterkte!
  
  
  Voor de volledigheid stel ik u ook nog even de Staatssecretarissen voor:
  
  Joop Atsma (Infrastructuur en Milieu) CDA. Was eigenaar van een pers- en publiciteitsbureau en was voorzitter van de KNWU (Koninklijke Nederlandse Wielrenunie). Daarnaast was hij lid van Provinciale Staten van Friesland. In de Kamer houdt hij zich bezig met sport, landbouw, voedselkwaliteit, media en de Waddenzee. Hij is voorzitter van de vaste commissie voor Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Een betrokken man.
  
  Henk Bleker (Economische zaken en Landbouw). Een bruggenbouwer. Hij is sinds juli 2010 interimvoorzitter van het CDA.. Was secretaris van het bestuur van het CDA. Hij was tien jaar lid van Gedeputeerde Staten van Groningen en drie keer lijsttrekker van zijn partij bij de Statenverkiezingen. Eerder werkte hij als ambtenaar op Binnenlandse Zaken en als onderzoeker en was hij zelfstandig organisatie-adviseur. Na zijn vertrek als gedeputeerde werd hij directeur van de regionale omroep RTV Noord. Meer een economisch- dan een landbouw-type.
  
  Ben Knapen (Buitenlandse Zaken) CDA. Lid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid en bijzonder hoogleraar media en kwaliteit aan de Radboud Universiteit. Hij was eerder onder meer buitenland-correspondent, adjunct-hoofdredacteur en hoofdredacteur van NRC Handelsblad, directeur voorlichting bij Philips en bestuurder van uitgeverij PCM. Is in ieder geval al vaak in het buitenland geweest.
  
  Paul de Krom (Sociale Zaken) Lid van de Tweede Kamerfractie van de VVD. Was vicepresident Human Resources (personeelszaken) Shell International Renewables (vernieuwingen) te Londen. De heer De Krom hield zich tot eind 2008 vooral bezig met verkeer en waterstaat en openbaar vervoer en is nu woordvoerder integratie- en immigratiebeleid.. Zal hij het Wilders beleid gaan uitvoeren?
  
  Fred Teeven (Justitie en Veiligheid) Ontzettende zwaargewicht. Is lid van de Tweede Kamerfractie van de VVD. Eerder was hij van 23 mei 2002 tot 30 januari 2003 Tweede Kamerlid en fractievoorzitter van Leefbaar Nederland. De heer Teeven was officier van justitie en was laatstelijk belast met de leiding van het parket-Schiphol. Als Kamerlid houdt hij zich bezig met het justitiebeleid (strafrecht) en het kansspelenbeleid. Een man om bang van te worden.
  
  Marlies Veldhuijzen van Zanten (Volksgezondheid, Welzijn en Sport) CDA. Arts. Zij is deskundige op het gebied van ouderengeneeskunde en was onder meer docent aan de VU en voorzitter van de beroepsvereniging van verpleeghuisartsen. voormalig verpleeghuisarts. Die kennis zal haar nog van pas komen in dit volgens Jort Kelder "rollatorkabinet"
  
  Frans Weekers (Financiën) Is lid van de Tweede Kamerfractie van de VVD. De heer Weekers is advocaat en procureur en was in 1994-2003 gemeenteraadslid (fractievoorzitter) in Weert en is dat opnieuw sinds 2008. Hij is financieel woordvoerder van de VVD-fractie. Ook een cententeller dus!
  
  Halbe Zijlstra (Onderwijs) Sinds 2006 lid van de Tweede Kamerfractie van de VVD. Hij was directeur/projectmanager...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 280 keer bekeken

• Kus, kussen, kussens, gekust.

  September 30, 2010

  Het is niet zo verwonderlijk dat die knuffelzachte zak met veren of schuimrubber waarop je iedere nacht je hoofd te rusten vleit een kussen heet. Want: als het een goed en lekker kussen betreft omsluit het je hoofd als twee warme, tedere en zachte lippen. Een goed kussen geeft je steun en geborgenheid. Een beetje zoals vroeger, toen je mamma je een kusje gaf als je gevallen was en je pijn had gedaan. Een goed kussen moet dan ook aanvoelen als die zachte en warme moederborsten, waar je jezelf als kind tegenaan vleide als je troost en warmte zocht. Ikzelf vind ze het prettigste als ze wat ouder, zachter en slapper zijn geworden. En dan het liefst verpakt in weelderig en kostbaar satijn. Vanzelfsprekend zijn er ook mensen die ze liever jong, fris en stevig hebben. Echter als ik daar zo nu en dan een nacht in een hotel mee doorbreng, wordt ik de volgende dag gegarandeerd gebroken wakker. Bij de NH Hotelketen heb je trouwens tegenwoordig in veel gevallen een kussenkeuzepakket; zodat je zelf kunt kiezen wat voor kussen het beste bij je past. Zouden ze bij meer hotels moeten doen!
  
  Maar ik kan dus, net als velen met mij, niet zonder kussen. Als ik me 's avonds na een lange, vermoeiende dag op één van onze banken nestel beklop ik eerst vol overgave dat heerlijk ondersteunende kussen voor ik me ertegenaan vlei. Zachtjes draai ik er met lichte druk met mijn onderrug tegenaan tot het kussen de juiste positie bereikt heeft. Eenmaal in de juiste positie aangekomen hoeft er verder niets meer te gebeuren. Als er niet iemand stiekem mijn plaatsje ingenomen heeft in de tijd dat ik even opgestaan ben om koffie te maken of een drankje in te schenken, blijft het kussen de gehele avond in de juiste positie.

   

  
  
  Heel Nederland is momenteel in de ban van het loungen en bankhangen; zowel binnen alswel buiten, en daar horen natuurlijk diverse binnen- en buitenkussens, ligkussens, zitzakken en wat al dies meer zij bij. De Fatboy's, Lazyboy's en aanverwante artikelen zijn niet aan te slepen. Was ikzelf maar op het lumineuze idee gekomen de aloude zitzak nieuw leven in te blazen. Over blazen gesproken: er zijn natuurlijk ook opblaasbare kussens voor aan het strand of op het water. Lekker dobberen op de golven en je al dromend mee laten voeren naar exotische bestemmingen . . . . Heerlijk! Niets is fijner dan je over te geven aan de heerlijke zachtheid van een kussen. Alhoewel? Het kussen van een geliefde is natuurlijk nóg prettiger! Jezelf helemaal verliezen in die warme, vochtige lippen . . . . . Sorry, ik dwaal af.
  
  Het enige nadeel van de wat oudere, zachte kussens is dat er hele volksstammen huismijten in kunnen huizen. Deze kleine, met het blote oog niet waarneembare rotbeestjes kunnen voor veel problemen zorgen. Ze voelen zich het prettigste te midden van stof waarbij de vochtigheidsgraad zo laag mogelijk is. Het is misschien een beetje vies praatje, maar ze voeden zich met de huidschilfers van mensen en dieren (getver) en leven in grote kolonies. Om een beeld te geven hoeveel huismijten we om ons heen hebben; in één gram stof trippelen gemiddeld zo’n 15.000 van die beesten! Ze scholen het liefst samen op de plaatsen waar veel stof zich verzamelt.

  
  
  
  Vaak komt na allerlei allergietesten bij volwassenen en kinderen naar voren dat ze allergisch zijn voor deze huismijt. Naast het aanpassen van je interieur, zoals a la Jan des Bouvrie alles zo kaal mogelijk maken, moet je huis dan natuurlijk zoveel mogelijk stofvrij blijven. Het beste schijnt een stoomapparaat te werken. Door de hete stoom van zo'n 120 graden worden de kleine monsters dan op gruwelijke wijze levend gekookt alsof het kreeften zijn. Of ze ook zo rood worden weet ik eerlijk gezegd niet. Wat zou hierin eigenlijk het standpunt van de dierenbescherming zijn? Zij werpen zich tenslotte op als bestrijders van dierenleed en zulke slachtingen zijn niet voor de poes!
  
  Meer horrorverhalen over de huismijt kun je hier vinden: http://nl.wikipedia.org/wiki/Huisstofmijt . Wil je meer smeuïge details over de eventuele overdracht van schadelijke beestjes door kussen in het algemeen of in de zakelijke omgang, dan verwijs ik je door naar deze site: http://www.lichaamstaal.nl/manager/kussen.html . En heb je na dit alles wellicht zin in informatie over een nog veel smeriger soort oprukkend ongedierte; genaamd de bedwantsen? Ga dan hierheen: http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=6755 . Veel griezelplezier!
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 1193 keer bekeken

• Rotzooi!

  September 24, 2010

  Soms heb je van die weken dat je het zo druk hebt dat je niet aan de dingen toekomt waarvan je weet dat ze wél gebeuren moeten. Van die weken dat je jezelf in allerlei bochten moet wringen om alles voor elkaar te krijgen. En dat is nu dus het geval. Druk, druk, druk en nog eens druk! Ten eerste moet de bovenverdieping heringericht worden omdat de kinderen van kamer willen wisselen. Onze oudste wil graag naar zolder omdat ze dan meer privacy heeft om alleen en in alle rust te MSN’en of samen met haar vriendinnen dingen te doen waar haar “kleine” broertjes niets mee van doen hebben. En dat is in principe niet zo erg, ware het niet dat onze lieve schatjes de afgelopen jaren zo ontiegelijk veel troep verzameld hebben. En dan hebben ze natuurlijk niet altijd, zoals het hoort, alles netjes opgeborgen. Nee, alles ligt door elkaar, over elkaar en op elkaar. Dus meteen maar even alles sorteren! Gelukkig kan er ook veel kapotte rommel weggegooid worden. Maar we houden toch nog drie kratten met Lego over. Maar ook twee met knuffelbeesten, een met Bratzz en Barbie poppen, twee met Duplo en ook nog drie met Playmobil. En dan nog diverse kratten met andere “troep”. Waar moet ik het in Godsnaam allemaal kwijt?
  
  Hieruit blijkt dus dat we zo onderhand voor een weeshuis aan Playmobil, Lego, Duplo, knuffelbeesten en ander speelgoed hebben. Die kinderen van ons krijgen écht iedere keer met zon, feest en verjaardagen en daartussendoor veel te veel. De verwende nesten! Het is echt niet normaal meer! We hebben, onder luid protest natuurlijk, besloten dat we de eerstkomende jaren niet meer van dergelijke speelartikelen aan zullen schaffen, maar alleen nog boeken, CD’s, kleren en andere dingen die ze kunnen gebruiken.
  Op zoek naar wat inspiratie voor mijn wekelijkse column kruip ik regelmatig achter mijn lekkere oude Dell om op deze oude dame even wat te gaan Googelen. Maar deze week had ik inspiratie genoeg. Alleen geen tijd! Er is nog zo veel te doen.
  
  Straks eerst maar eens het prinsessenbed van onze oudste uit elkaar halen en dan op zolder weer in elkaar zetten. Want vanavond gaat onze 14 jarige jongedame uit! En als ze dan terugkomt wil ze graag dat er een vriendinnetje blijft slapen. Maar dat kan natuurlijk niet op een kamer waar ze nu tijdelijk met haar broertje slaapt! Nee toch? Dus zit er niets anders op dan straks als ik dit stukje klaar heb als de wiedeweerga naar boven te rennen en alles zo goed en zo kwaad als dat kan op te ruimen en te instaleren. Ook moet de grote glazen vitrinekast met miniatuur Ferrari’s en Suske en Wiske prullaria van onze middelste leeggehaald, gedemonteerd, en daarna een verdieping lager weer opgebouwd en gesopt worden. Best leuk werk als je voldoende tijd hebt. Maar deze week???? Pffffffffff!!!!
  
  Tussen de bedrijven door moet ik natuurlijk ook schilderen, want voor de expositie in januari moet ik natuurlijk wel wat vers werk hebben. En dan moet ik ook nog de rest van het huis in redelijk ordentelijke staat proberen te houden. Helpen bij het huiswerk, bandenplakken, de schoenen van onze jongste feestelijk pimpen voor de autovrije schooldag, meehelpen op school bij de techniek lessen, Bh's kopen bij de Liddl voor mijn schoonmoeder omdat ze zelf niet al zo vroeg haar bed uit kan (wil). Of ik zo lief wil zijn ze te gaan halen omdat ze anders op een later tijdstip natuurlijk al uitverkocht zijn.En ze dragen zó fijn! Doe maar een zwarte en een witte! Maat 85B! Daarna even naar de slijter voor die wijnaanbieding. Dan naar een andere super voor de wasmiddelen die daar weer in de aanbieding zijn. Onderwijl nog even snel naar de Action, want we hebben een cadeautje nodig omdat we ook naar de verjaardag van het zoontje van een vriendin mogen enz. enz. Én natuurlijk alle maaltijden verzorgen. Daar tussendoor moet ik ook nog mijn sociale contacten zien te onderhouden! Hellup!!!
  
  Maar onze jongste heeft mooi wél de eerste prijs gewonnen met zijn vrolijk opgepimpte schoenen. Dat dan weer wél!
  
   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 205 keer bekeken

• Vraag het aan Marietje! De maandelijkse perikelen

  September 18, 2010

  Lieve lezeressen!
  
  Ons vrouwelijk brein blijkt volgens een vers onderzoek van wetenschappers (uit Oostenrijk* nota bene) enorm te groeien tijdens de maandelijkse vruchtbare periode! De grootte van ons brein is namelijk aan verandering onderhevig door de menstruatiecyclus. 
  
  Sommige delen van je brein groeien zelfs tot wel twee procent in de dagen voor de eisprong. Die grijze massa neemt tijdens die vruchtbare periode vooral toe in hersendeeltjes die worden geassocieerd met het gevoel voor ruimte en gezichtsherkenning. Deze tijdelijke groei van de hersenen heeft waarschijnlijk tot gevolg dat je vlak voor de eisprong beter in staat bent om gezichten, lichaamsvormen en landschappen te herkennen. Volgens de hoofdonderzoeker zorgt dat effect er namelijk voor dat vrouwen in hun vruchtbare periode gemakkelijker een goede partner kunnen vinden. Misschien helpt het ook wel bij andere dingen zoals examens en dergelijke. Doe er je voordeel mee!
  
  Die extra hersencapaciteit verdwijnt (zullen de heren blij mee zijn) snel weer. Vrijwel direkt na de eisprong nemen alle hersendelen in jouw, normaal al hooglijk ontwikkelde, vrouwelijk brein hun oude, vertrouwde formaat weer aan dankzij het hormoon progesteron. Als we nu eens met z''n allen anti-progesteronpillen zouden gaan slikken? Zouden we dan die hersenvergroting behouden?
  
  De (waarschijnlijk mannelijke) wetenschappers kwamen tot deze voor hen uiterst belangrijke conclusies door hersenscans te maken van vrouwelijke proefpersonen op verschillende momenten in hun menstruatiecyclus. De groei van de hersenen was alleen waarneembaar* bij vrouwen die geen anticonceptiepil slikten! Op deze manier kunnen wetenschappers mannen die op jacht zijn naar vrouwelijk schoon precies leren hoe en wanneer en hoe zij hun prooi kunnen besluipen en veroveren!
  
  Nu ben ik er dus ook eindelijk achter waar die nare hoofdpijn zo rond deze tijd vandaan komt! Dat komt natuurlijk door die uitpuilende hersencellen die tegen je schedel aandrukken.
  
  
  Nog een waarschuwing!
  
  Vrouwen blijken dus meer geld uit te geven tijdens het winkelen als ze in de laatste tien dagen van hun menstruatiecyclus zijn. Dat is, werkelijk waar, aangetoond door serieuze Britse wetenschappers. (Dat wisten wij meisjes natuurlijk allang!)
  
  Wetenschappelijke onderzoekers* ondervroegen ruim vierhonderd vrouwen over hun recente winkel mis- en ge-dragingen. Ze vonden daarbij een significant verband tussen het uitgavenpatroon van deze vriendelijke dames én de fase van hun menstruatiecyclus. Vrouwen die in de laatste tien dagen voor hun menstruatie een winkel hadden bezocht, bleken veel meer te hebben gekocht dan andere proefpersonen. Ruim twee derde gaf toe één of meerdere impulsaankopen te hebben gedaan!!! Mannelijke onderzoekers raden dan ook met klem al hun soortgenoten aan de gezamenlijke pinpas die laatste tien dagen goed te verstoppen! Belachelijk natuurlijk; wij geven tenslotte de rest van de maand bijna niets uit!
  
  Gemiddeld spendeerden de vrouwen die het einde van hun menstruatiecyclus doormaakten zo ongeveer 25 tot 250 euro meer dan ze van tevoren hadden gepland. Voetbal eega’s (ego''s) zoals bijvoorbeeld Jolanthe van Vis- tot Voetbalvrouw geven natuurlijk beduidend meer uit, maar dit terzijde. Volgens de hoofdonderzoeker blijkt dat vrouwen winkelen vaak gebruiken om de vele sterke emoties te verwerken die vlak voor de menstruatie kunnen optreden. Hoe verder de vrouwen waren gevorderd in hun menstruatiecyclus, hoe meer ze hun budget overschreden. Ach, dat koopgedrag is een doodnormale reactie op onze intense emoties. Als we gestrest, gefrustreerd of depressief zijn gaan we gewoon even lekker winkelen om zichzelf wat op te vrolijken. Ook hier dus niets nieuws onder de zon. Dat wisten wij zelf tenslotte al veel langer, en het spaart weer veel psychiaters uit!
  
  Maar: "Vrouwen met geldproblemen; let dus goed op!" Als je bezorgd bent over jouw uitgavenpatroon, dan kun je maar beter niet gaan shoppen tegen het einde van uw menstruatiecyclus. Op dat moment is het wellicht verstandiger om iets ander leuks is te gaan zoeken om te doen. Al moet je mij niet vragen wat er nu eigenlijk leuker is dan shoppen. Dit onderzoek is trouwens door een vrouw gedaan; namelijk door doctor Karen Pine.
  
  Dit verklaart dan ook meteen waarom we in het dierenrijk verder geen shop-aholics tegenkomen. Alle andere vrouwelijke zoogdieren zijn tenslotte hoogstens een keer per jaar ongesteld!
  
  Hartelijke groeten,
  
  
  
   Marietje Von Eierstock bis zum Unwohlsein! 
  
  
  
  
  
  *Bronnen: universiteit van Salzburg, het tijdschrift "Brain research" en Hertfordshire University,
  
  Het grootste gedeelte van de bovenstaande tekst is de hele waarheid, de zuivere waarheid en niéts dan de waarheid. Er is echter óók een hoop onzin omheen gebouwd om de zaak een beetje boeiend en smeuïg te maken. Veel leesplezier!
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 270 keer bekeken

• Terug naar school.

  September 10, 2010

  De eerste week na de vakantie zit er weer op. De kinderen zijn weer naar school en mijn geliefde is weer naar haar werk. Het gewone leven neemt zijn gang weer. 's Morgens weer gewoon boterhammetjes smeren voor degenen die tussen de middag niet thuis kunnen eten. Elke ochtend weer het gevecht om de mannen naar beneden en aangekleed te krijgen en dan proberen ze iets gezond en voedzaams naar binnen te laten werken.
  
  Tot zover is er niets veranderd sinds vorig schooljaar. Alhoewel? Onze oudste wil nu op tijd geroepen worden; al om zeven uur! Dan heeft ze alle tijd om zich op te tutten en haar schooltas in te pakken. Ze zit niet meer uren achter haar beschuitje te treuzelen voor ze een hapje neemt, maar vliegt als ze wakker wordt naar beneden. Dan smeert ze als de bliksem een beschuitje of twee, stopt dat in haar mond, spoelt het weg met een glas sap en vliegt dan snel weer naar boven alwaar ze zich dan uitgebreid gaat staan oppoetsen. Daarna staat ze keurig op tijd weer beneden om op de fiets te stappen als haar klasgenootje haar op komt halen om mee te fietsen naar school. Ze gaat zelfs zonder morren op tijd naar bed! Waar zit het addertje onder het gras zult u denken? Ik heb het nog niet gevonden. Gelukkig!
  
  Maar er is nog iets veranderd: ik hoef niemand meer naar school te brengen! Onze jongste is nu groot genoeg om zelf naar school te kunnen fietsen. Hij heeft zijn A en B zwemdiploma's vorig jaar al gehaald (hij moet langs een vijver en over een bruggetje) en op zijn nieuwe fiets kan hij nu makkelijk zelf naar school. Alweer een hoofdstuk afgesloten! Die nieuwe fiets is trouwens op zich zelf ook een verhaal apart! Afgelopen zomer logeerden we bij familie ergens boven in het land. Op een gegeven moment zaten we lekker koffie te leuten en te kletsen en de kinderen waren ergens in de buurt aan het spelen op een industrieterrein. Plotseling komen ze enthousiast aanrennen en roepen: "we hebben een fiets gevonden!" Bleken ze in een container met oud ijzer naast een oude bedrijfsloods een zo goed als nieuwe fiets te hebben gevonden. Er was iets mis met de ketting of iets dergelijks, waardoor de trappers het niet deden. Maar voor de rest was hij nog puntgaaf! Zelfs de verlichting deed het nog! Toen we weggingen hebben we de fiets in de auto geladen en hem daarna bij onze eigen fietsenmaker gebracht. Na het afrekenen van € 35, - aan reparatiekosten hadden we nu een zo goed als gloednieuwe fiets! Belachelijk dat sommigen zulke dingen zomaar weggooien! Lang leve de consumptiemaatschappij! Maar wij waren er deze keer goed mee!
  
  Onze middelste zien we niet zoveel meer. Ook hij is groot geworden en is nu bijna constant met zijn vriendjes op stap. Hutten bouwen, fietsen, stoeien, voetballen en zo nu en dan door het dorpscentrum sjouwen. Hartstikke leuk! Hij is nog niet thuis uit school of hij gaat er al weer vandoor. Of er staat alweer een vriendje aan de deur. Vaak gunt hij zich de tijd niet eens voor een glas limonade. (Maar een snoepje vergeet hij niet) Zelfs op zondagmorgen wordt er al vroeg aan de deur gebeld door mannetjes die komen vragen of hij buiten komt spelen. Dan schiet hij snel zijn kleren aan en sjeest er op zijn fiets vandoor. Flits, doei! En weg is hij!
  
  Er is nu dus weer alle tijd voor andere dingen. Nu kan ik me heerlijk op mijn gemak voorbereiden op de komende duo-expositie met mijn Sneker collega Gerrit Cnossen in “Galerie Galhant” te Leens in Groningen, van 23 januari tot 4 maart. Weer lekker aan de slag met schilderen en fotograferen dus! En natúúrlijk blijf ik trouw elke week een stukje voor jullie schrijven, want dat blijft nu eenmaal erg leuk om te doen! Prettig wekeinde!

   

  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 211 keer bekeken

• Kabbelende bergbeekjes en salami.

  September 3, 2010

  We lopen voor het eerst sinds lange tijd weer eens met ons tweetjes te wandelen. De kinderen worden beziggehouden door een “animatieteam” van het hotel. Dit is wel een héél andere vakantie dan we tot nu toe gewend zijn. We hebben voor de verandering eens een weekje semi all-in halfpension geboekt in hotel Königsleiten te Königsleiten in Oostenrijk. Dus lopen we nu samen te genieten. Pink aan pink, gezellig keuvelend boven op een berg ergens in Oostenrijk. Ondanks dat ik me een tikje schuldig voel over het feit dat we de kinderen bij het hotel achtergelaten hebben, moet ik me inhouden niet spontaan te gaan huppelen en keihard het " Edelweiss, edelweiss" uit de “Sound of Music” te gaan zingen. Het is hier schitterend. Wat een weidsheid! Wat een rust! We kijken uit op weelderig groene én besneeuwde bergtoppen welke we bijna aan kunnen raken.

  

  
   

  
  In tegenstelling tot de rest van Europa, waar de ene na de andere regenbui de landen teistert en er hier en daar diverse overstromingen blijken te zijn, schijnt het zonnetje hier weelderig. Het is tijdens het lopen ondanks de grote hoogte zelfs flink warm, zodat we blij zijn zo nu en dan uit een koel kabbelend bergbeekje het heerlijk verfrissende, zachte water te kunnen drinken. Ik wist niet dat water zo lekker kon zijn! Zojuist zijn we met een heuse kabelbaan naar de Ski Arena Wildkogel gebracht. Wij, die beiden eerlijk gezegd altijd enigszins beverig waren voor bungelende kabelbanen c.q. skiliften. Maar deze keer hebben we onze angsten overwonnen toen we, na een door onze vrolijke Tomtom aangewezen spannende rit langs zeer hoge en ook ontzettend smalle bergweggetjes zonder vangrails, bij toeval in het plaatsje Neukirchen am Grossvenediger aankwamen. En daar dus dit idyllische kabelbaantje zagen lopen. En het viel eerlijk gezegd na die nogal enerverende bergrit reuze mee. Het bleek een schitterend “reisje” van zo’n twintig minuten te zijn van onder in het dal tot boven op de berg. (2100 m.) We hadden geen wandelschoenen aan, maar op mijn Jezus-sandalen kon ik goed uit de voeten op de mooi aangelegde bergpaden, welke zo nu en dan flink daalden. We bleken op deze enorme hoogte trouwens gewoon te kunnen sms-en! We zagen rechts van ons de zendmast staan! Na een flinke wandeling langs de kabbelende bergbeekjes, vrolijk bloeiende bloempjes en lieve koedames; die voorzien waren van mooie billen, schalkse blikken en schitterend klinkende bellen, bereikten we een biologische boeren berghut genaamd Gänzenhof. (Vanwege het kippenveluitzicht wellicht? In het Duits is kippenvel namelijk gänzenhaut) Alwaar we voor een zeer redelijke prijs lekker wat konden eten en drinken. Met een door de gemischte Jause* und brötchen mit wurst goed gevulde buik togen we terug richting skilift. Omdat de terugweg flink stijgend was bereikten we hijgend en puffend de top. Waar we met onze laatste adem nog even flink genoten van het welverdiende schitterende uitzicht op de enorme berglandschappen voor we ons met onze laatste krachten in de gondel hesen en ons naar beneden lieten varen/vliegen/rijden/zweven/vallen?
  
  Op de terugweg bleken we trouwens gebruik te kunnen maken van een schitterend brede tolweg mét vangrails, die ons ook nog eens trakteerde op schitterende vergezichten én ons verraste met enkele pleisterplaatsen van waaruit we van de schitterende Krimmler watervallen konden genieten. De afstand, waar we op de heenweg zo'n uur en een kwartier over hadden gedaan, bleek nu in een klein half uurtje te verwezenlijken te zijn! Lang leve de vooruitgang!! Jodelahitié!!!

  
  
  Als we bij het hotel aankomen zijn de kinderen onder begeleiding heerlijk aan het voetballen. Tot ze, na een half uur eindelijk in de gaten hebben dat wij ze vanaf het terras aan het bekijken zijn. Dan roepen ze: “zijn jullie nu al terug? Mogen we een ijsje?” Ze hebben ons dus absoluut niet gemist of nodig gehad. Vroeger vond ik Oostenrijk een land voor bejaarden. Niets is minder waar. Alhoewel? We worden zo langzamerhand “oud en vervangbaar!” Vorige week werd ik al ouwetje genoemd! Snif!
  
  
  * Gemischte Jause = plankje met brood, kaas, spek, salami’s en een kleine obstlerschnaps
  
  Zin gekregen in meer? Kijk dan op: www.wildkogelbahnen.at
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 259 keer bekeken

• Vakantieliefde

  August 13, 2010

  Miljarden mensen hebben last van liefdesverdriet of hebben dat ooit gehad. Op een paar kluizenaars na bijna iedereen dus. Het is een van de ergste dingen die je kunnen gebeuren. Het doet verschrikkelijk pijn. Je kunt er zelfs fysiek onder lijden. Je kunt niet meer eten. Wilt niets meer. Kunt niets meer. Het voelt ongeveer zoals een buffel het ervaart als hij door een hyena wordt verscheurd. Waarom is er dan nog geen medicijn tegen uitgevonden? Volgens mij moet dat toch niet zo moeilijk zijn. Een paar schepjes van de juiste hormonen toevoegen aan enkele rustgevende stofjes. Dit even zorgvuldig mixen in de blender. Dan in een paar pilletjes stoppen en: “Hupsakee!” Weer wat minder ellende op de wereld! 

                      
  
  Liefdesverdriet is trouwens niet alleen erg als het jezelf betreft. Het doet weer net zoveel pijn bij je, als je eigen kleine (en ook een beetje grote) dochtertje van veertien het heeft. Voor het eerst. Een kalverliefde. Je hebt niets in de gaten tot ze opeens op je afgerend komt. Ze barst los: “hij vindt me niet lief meer pappa!” Ze snikt heftig en heeft duidelijk zwaar verdriet. Dat doet niet alleen haar pijn, maar mij ook. Ineens sta je dan machteloos. Natuurlijk, je kunt haar troosten, knuffelen en chocolade voeren, met haar praten, proberen haar op te beuren. Proberen om het haar uit te leggen. Maar toch. Ze moet er zelf doorheen. Ze moet zelf leren wat het is om afgewezen te worden. Groot worden is leren. Véél leren! Met veel vallen en opstaan. Je moet vooral nooit zeggen dat het wel weer over gaat. Daar geloven ze op dat moment namelijk niets van!
  
  Ik heb zelf natuurlijk ook wel eens liefdesverdriet gehad. En flink ook. Maar niet al op mijn veertiende. Pas op mijn twintigste of zo. Daarvoor had ik natuurlijk zo nu en dan wel vriendinnetjes, maar ik had het destijds vooral druk met feesten en plezier maken. Hevig verliefd was ik. En de door mij aanbeden jongedame voelde dat onmiskenbaar niet zo. Toen het (vlak voor sinterklaas) uitging ben ik er zeker wel een half jaar kapot van geweest. Vermoedelijk is dit niet anders dan het verdriet van mijn dochtertje nu op dit moment. Omdat je het zelf ook meegemaakt hebt kun je met haar meevoelen. Een arm om haar heen slaan. Maar dat is niet genoeg. Je wilt haar het liefste beschutten tegen de enge, boze buitenwereld. Tegen vriendjes die het nog niet zo goed snappen. Die stomme opmerkingen maken omdat ze zelf met hun gevoelens geen raad weten. Maar het kan niet. Ze moet er net als al die anderen zelf doorheen.
  
  Vroeger heb ik mezelf onbewust ook wel eens lomp gedragen tegenover meisjes. Ik herinner me nog dat ik heel lang geleden twee meisjes tegelijk heel aantrekkelijk vond. Ik sprak op een gegeven moment met hen beiden tegelijk af. Het was in een dansschool waar voorin een separaat cafégedeelte was. Het ene meisje; een politieagente, was achter in het dansgedeelte, en voor in het café zat het andere meisje. Ze was een zusje van een vriend van me. U begrijpt reeds: het ene meisje kwam erachter, liep gekwetst en boos weg en ik ging verder met het andere meisje. Tot ik er een week daarna achter kwam dat het leukste meisje er vandoor was. En ik nu dus eigenlijk met de verkeerde op de bank zat. Te laat! Eigen schuld dikke bult! Of die keer dat een meisje verkikkerd op me was en ik niet goed wist wat ik er mee aan moest. En ik dus op een nogal botte manier liet blijken dat ik haar niet zo leuk vond als zij mij . . . Shit! Ik herken het nu! Het is een bijna identiek verhaal als nu bij mijn dochtertje. Misschien doet het daarom zo'n pijn. Het is dus eigenlijk een soort van verplaatst schuldgevoel dat nu naar boven komt. Ik weet ten slotte hoe jonge jongetjes doen. Welke fouten ze maken. Hoe ik was. En wil het nu waarschijnlijk een beetje vergoeden.
  
  Liefde is mooi als het beantwoord wordt. Maar het doet verrekte pijn als dat niet zo is. En we moeten er allemaal een keer doorheen. Door een diep dal gaan en weer met veel pijn naar boven klauteren. Bij de een lukt het beter dan bij de ander. Maar de meesten van ons komen er gelukkig wel weer overheen. Sommigen maken het soms zelfs meerdere keren mee. Maar nooit zo hartstochtelijk als die allereerste keer. Liefdesverdriet. Het hoort gewoon bij het volwassen worden. Gelukkig hebben we de ervaringen van anderen om ons er doorheen te slepen. Vaak luisteren we ter vertroosting naar liedjes die geschreven zijn door mensen die zo’n zelfde ervaring hebben meegemaakt.
  
  Één van de mooiste liefdesliedjes vind ik nog steeds deze: I just don't know what to do with myself van Dusty Sprinfield. Daarom hieronder de songtekst. Deze tekst geeft volgens mij feilloos aan wat je voelt als je eerste liefde voorbij is.
  
  I just don't know what to do with myself
  Don't know just what to do with myself
  I'm so used to doing everything with you
  Planning everything for two
  And now that we're through
  
  I just don't know what to do with my time
  I'm so lonesome for you, it's a crime
  Going to a movie only makes me sad
  Parties make me feel as bad
  When I'm not with you, I just don't know what to do
  
  Like a summer rose needs the sun and rain
  I need your sweet love to beat all the pain
  
  I just don't know what to do with myself
  I just don't know what to do with myself
  Baby, if your new love ever turns you down
  Come back, I will be around
  Just waiting for you, I just know what else to do
  
  
  Song: © Burt Bacharach & Hal David.
  
  
  
  
  
    
  
   

  Lees meer >> | 4 Reacties | Comment | 323 keer bekeken

• Nachtmerrie

  August 7, 2010

  Het was stil in Amsterdam. Vakantietijd. De man stond wat voor zich uit te staren. Op zijn kaken lag een grauwe gloed. Hij zag er bleek en ongezond uit. Moegestreden. Eigenlijk zou hij de nieuwe Messias van zijn partij moeten zijn, de belofte van democratisch Nederland, maar hij was nu publiekelijk zo goed als gestorven. Het was voorbij. Was hij maar burgemeester gebleven. Nu had hij te hoog gegrepen . . . en te diep gevallen. Dit had hij toch niet verdiend? Maar nu was het hoogstwaarschijnlijk te laat. Hij had niet op tijd ingegrepen. Had niemand hem dan gewaarschuwd? Natuurlijk, de partij was in rouw. Ze hadden zo ontzettend op hun donder gehad tijdens de laatste verkiezingen, dat nu iedereen wel murw geslagen leek. Maar het CDA toch ook? Maar die waren wél op tijd opgekropen en in het ontstane gat gedoken.
  
  Het miezerde wat zodat hij zijn paraplu opstak. Hij keek vooruit maar zijn roodomrande ogen zagen niets. Hij zag enkel de leegte van de stad. Zijn stad. Tenminste, tot voor kort. Nu had hij niets meer. Hij was enige jaren terug nog de gedoodverfde premier! En nu? Nu was hij boos. Boos op Ruud Lubbers. Boos op het CDA en de VVD! Boos op zichzelf. Had hij nu maar eerder gereageerd in plaats van een beetje apathisch voor zich uit te staren. Hij was moe. Te moe om te vechten.
  
  Maar nu moest hij wel! Zijn oude vlam begon weer ietwat op te laaien. Eerlijk gezegd had hij nooit verwacht dat het zover zou komen. Hij had verwacht dat de heren elkaar al lang de tent uitgevochten hadden. Dat Maxime de samenwerking nooit aan zou gaan. Zouden nu de boze dromen uitkomen? Zou zijn land, dat hij zo lief had nu dan écht naar de knoppen gaan? Zouden onder regie van Ivo Uit den Hooghte, de Grootinquisiteurs Gerard den Geniepighe en Maximus den Farizeeër écht gaan samenwerken met Markus den Gladde? Dat zou toch niet écht waar zijn? Nee! Het leek hem een boze droom die uitkwam. Nu zouden de middeleeuwen weer herbeginnen. In Nederland zouden weer kruisridders opstaan die tegen de islam ten strijde zouden trekken. De wereld zou weer gaan brandden. Het kruis zou weer te vuur en te zwaard verdedigd moeten worden. En dat alleen maar omdat hij gefaald had. Alles zou op zijn schouders rusten. Maar hij was niet alleen de schuldige. Zijn partij had hem te vroeg naar voren geschoven. Hadden niet in de gaten gehad dat hij, hoewel een uitmuntend bestuurder, een verbaal niet zo sterke en snelle politicus was. En daar hadden zijn opponenten dankbaar gebruik van gemaakt. Terecht natuurlijk. Zo hoort het ook.
  
  Maar dat het hier op uit zou draaien? Nederland moet bezuinigen. En flink ook. Dus het zou op zich misschien niet eens verkeerd zijn als de VVD en het CDA eens een poosje aan de macht kwamen. Dan zou de VVD mooi zelf weer eens mogen ondervinden hoe het is om te regeren. Hoe het is om een scherpe oppositie tegenover je te hebben staan. En er dan zo achter komen dat je toch niet alles voor elkaar kunt krijgen zoals je het wilde. Maar dit: die verkapte gedoogsamenwerking met het CDA en de PVV? Een coalitie van VVD met het CDA en D66 had hij stiekem ook prima gevonden. Dan had zijn partij even tot rust kunnen komen. En zich sterk kunnen maken voor de volgende verkiezingen. Maar nu? Hij was dom geweest. Had alles verkeerd ingeschat. Had hij tóch maar duidelijker en vooral eerder samen gaan werken met die partijen welken ontzettend graag met hem hadden willen regeren. Met mensen die aan zijn kant stonden. Misschien had hij zelf met het CDA in zee moeten gaan. Als hij nu eens? . . . . . Als? . . . . Als?
  
                                  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 245 keer bekeken

• Saskia en Jeroen versus Jip en Janneke deel drie

  August 1, 2010

  Janneke liep door het centrum. Ze was op zoek naar een leuke jurk. Vanavond had ze haar eerste officiële afspraakje met Jeroen. Ze zouden gaan eten in de Waag. Een bovengemiddeld restaurant in het dorp waar ze woonde, maar de prijzen waren ook bovengemiddeld helaas. Samen met Jip was ze er al enkele keren geweest. Niet te vaak natuurlijk, een dominee verdiende tenslotte niet echt veel, zeker niet in het katholieke zuiden waar slechts twee op de honderd mensen protestant waren. Voor het eerst zou ze, in het openbaar met een andere man uit eten gaan. En dan nog wel een blanke! Wat zou de restaurant eigenaar wel niet denken? Van zijn vrouw hoefden ze niets te vrezen, dat was echt zo'n type dat het altijd alleen maar over zichzelf had en verder weinig aandacht voor andermans sores had. Hoe zou die man het bij haar uithouden? Hij, een leuke vent om te zien zou toch ook wel eens wat aandacht willen? Waarschijnlijk zit hij vreselijk onder de plak bij haar, de sul. Nee, het was geen sul. Hij was zelfs heel charmant. Nee, niet aan denken. Vanavond ging ze gezellig uit eten met Jeroen.
  
  Jeroen had ondanks zijn drukke baan als art-director bij een groot reclamebureau de hele dag aan Janneke moeten denken. Hij leek warempel wel stapelverliefd! Dat had hij al jaren niet meer meegemaakt. Maar Janneke was dan ook een bijzonder exemplaar van het vrouwelijk geslacht. Vanmorgen tijdens die saaie vergadering had hij alleen maar aan haar kunnen denken en waren de laatste dagen weer helemaal door zijn hoofd gegaan. Op een geheven moment had hij in de gaten gekregen dat die kleine jonge stagiaire met dat hippe brilletje nogal verschrikt naar zijn kruis zat te staren. Shit, hij had een volvette stijve! En iedereen kon het zien! Hij ging snel verzitten en probeerde zijn gedachten te verzetten. Hij hoopte maar dat er verder niemand was die het gemerkt had. Stel je voor! Tussen de middag had hij na het squashen nog even met zijn vriend Henk gesproken. En hem verteld van Janneke. Henk had enthousiast gereageerd en hem verteld dat hij ooit eens een date met het jongere zusje van Janneke, Merel had gehad. En dat was me er eentje! Als ze maar een beetje op haar zus lijkt! Bofkont dat je er bent!
  
  Ze parkeerden hun auto op de parkeerplaats en wandelden gearmd richting het restaurant. Dag mevrouw Maduro! Wat heeft u een leuke jurk aan! Voor haar stonden de dirigent van het kerkkoor en zijn voluptueuze echtgenote. Bent u eens een keer met een andere man op stap? Heeft de dominee andere afspraken? Het liefst wilde Janneke hen toeschreeuwen dat die smerige vreemdganger waarschijnlijk bij zijn hoer zat, maar dat kon ze natuurlijk niet maken. Ze ging tenslotte vanavond heerlijk uit eten met die overheerlijke broer van die sloerie! Goedenavond meneer en mevrouw Looyen! Leuk dat ik u hier tegenkom! Heeft u een leuke vakantie gehad? Vroeg Janneke dus maar met een gemaakte glimlach. Oh kind, heerlijk riep mevrouw Looyen met haar piepstemmetje. Hoe dat mens aan zo’n piepstem kwam was haar nog steeds een raadsel. Met zo’n enorm overgewicht en die gigantische boezem moest dat mens toch eigenlijk een stem als een klok hebben. Mevrouw Looyen bleef maar ratelen tot Jeroen zei: sorry mevrouw en meneer, maar we hebben gereserveerd. Wilt u ons excuseren? Een prettige avond verder!
  
  Ze stapten het restaurant binnen en werden naar hun plaats gebracht. Ze bestelden verse oesters vooraf met een lekker glaasje prik. Janneke pakte de hand van Jeroen en streelde die, terwijl ze hem verliefd aankeek. Ze voelde ineens een koude rilling op haar rug. Halo lieverd, ben jij hier ook? Er kwam een mooie, hoogblonde slanke dame op Jeroen afgelopen. Jeroen stond op en knuffelde haar enthousiast. Janneke zei hij, mag ik je voorstellen, dit is nou mijnkleine zusje Saskia! Janneke schrok en verslikte zich in de oester die ze net naar binnen wilde slobberen. Ze liep rood aan en werd steeds paarser en benauwder. Gelukkig had een ober in de gaten wat er gebeurde. Hij greep haar van achteren beet, en sloeg haar op de rug, Janneke hoestte en proestte, waardoor de oester pardoes door de lucht vloog en in het decolleté van Saskia terechtkwam. Heel het restaurant was in rep en roer. Van alle kanten kwamen mensen aangesneld. Alles is oké zei Janneke en nam een slok water. Er is niets aan de hand, dank u wel.
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 204 keer bekeken

• Saskia en Jeroen versus Jip en Janneke deel twee.

  August 1, 2010

  Janneke stond in de badkamer. Ze bracht zorgvuldig een felgroen streepje eyeliner aan. Daar hield ze nu eenmaal van. Het stond altijd zo vrolijk op haar bruine velletje. Ze keek door de deur naar het bed waar die Jeroen nog lekker in lag te slapen. Vreemd hoe mannen toch op kleine jongetjes leken als ze lagen te slapen. Het leek wel of alle zorgen verdwenen zodra ze hun ogen sloten. Was dat bij vrouwen ook maar zo. Zij lag altijd en eeuwig te piekeren, lag nachten lang wakker als haar iets dwars zat. Terwijl Jip altijd vast sliep. Gek hoor om aan hem te denken terwijl er zo een goddelijke man in haar bed lag. Maar ja, ze had tenslotte zo goed als heel haar leven met Jip gedeeld, en dat vergeet je natuurlijk niet zo maar. Zou hij dat ook hebben? Of dacht hij nu alleen nog maar aan dat bleke lichaam van die Saskia?
  
  Saskia stond in de badkamer. Ze maakte zich klaar om te gaan werken. Zorgvuldig streek ze een kreukje uit haar mantelpakje van Claudia Sträter. Ze was gek op dat merk. Nonchalante chique noemde zij het. Saai en truttig vond Jeroen het altijd. Mens, koop toch eens iets vrolijkers! Zo kom je nooit aan de man. Je lijkt wel een oude vrijster! Lachend keek ze door de badkamerdeur naar de mooie man die nu in haar bed lag. Haha, Jeroen moest eens weten. Wat men altijd over gekleurde mannen zei was waar. Wat een man die Jip! En wat zag hij er lief uit zo, met zijn mooie, zachte bruine lijf en zijn nog slappe piemel. Mannen bleven toch altijd kleine jongetjes dacht ze vertederd. Wat zou haar broertje zeggen als hij deze mooie man hier naast haar in bed had zien liggen? Hij was altijd degene die verlekkerd naar gekleurde vrouwen keek. Zij had donkere mannen altijd een beetje eng gevonden. Weliswaar leuk eng, maar toch.
  
  Er kwam beweging in het luie lichaam van Jeroen. Met zijn ene oog half open en het ander nog dicht zag hij in het scherpe ochtendlicht Janneke voor de wastafel staan. De zon speelde met haar glanzende krulletjes terwijl ze haar haar borstelde. Tjeezes! Wat was ze mooi! Hij kreeg direkt weer een harde en trok beschaamd de lakens over zich heen. Goedemorgen lekkertje! Riep Janneke vanuit de badkamer. Word je ook nog een keer wakker! Het is al tien uur! Moet jij niet werken? Janneke liep de kamer in en trok het laken van Jeroen af. Zozo, dat begint al goed vandaag! Was gisteravond nog niet genoeg voor meneer? Ze pakte zijn lid en speelde er zachtjes mee. Gisteravond was heerlijk geweest. Niet eens zo heel veel anders als anders, maar wel lekker, en váák! . En het was haar eerste keer met een andere man geweest, dat was ook best spannend. En Jeroen was wit! Witter dan wit zelfs! Hij had blond, bijna rossig haar en was bezaaid met kleine bruine sproetjes. Best schattig voor een man dacht ze en ze kroop weer lekker naast hem.
  
  Saskia boog zich voorover en gaf een kus op het nog slapende hoofd van Jip. Dag lekkertje, tot vanavond sprak ze zachtjes en liep de slaapkamer uit naar de keuken. Ze maakte een bordje Brinta klaar en las vluchtig de koppen van de Telegraaf die voor haar lag. Een lachende Wouter Bos gaf een hand aan de een of andere buitenlandse gast. Er was nog steeds geen rust in Afganistan en de aarde was nog immer aan het opwarmen. Niks nieuws aan de horizon dus. Opeens stond Jip voor haar. Hij had een handdoek rond zijn middel geknoopt. “Sexy! “Dacht Saskia. Eet jij pap ‘s morgens vroeg Jip. Dat doe je toch niet! Heb je geen fruit in huis? Of verse broodjes? Wacht, laat me een lekkere cappucino voor je maken. Bah! Pap! Hoe verzin je het. Ik zal morgen wel eens een lekker ontbijtje voor je maken. Jip bukte zich en gaf Saskia een lange warme ochtendkus. Gelukkig! Hij had zijn tanden al gepoetst. Als er iets was dat ze vies vond, dan was het wel een kus van iemand die zijn tanden niet goed verzorgde. Ze beantwoorde zij kus hartstochtelijk maar duwde hem toch van zich af. Wegwezen jij, ik moet gaan. Ik heb een belangrijke rechtszaak straks en zelfs jij kunt me daar niet van weerhouden. Oh nee? Vroeg Jip en hij liet zijn handdoekvallen. Zijn lid stond al weer fier vooruit. Saskia lachte. Oh, wat jammer, maar helaas, haha. Ze pakte lachend de handdoek van de grond en hing hem over de stijve piemel van Jip. Bewaar maar tot vanavond schat! En ze glipte langs hem heen naar de achterdeur. Opende die en sprong giechelend op de fiets.
  
  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 222 keer bekeken

• Jeugdzonden. (kort verhaal)

  August 1, 2010

  Tegenwoordig leid ik een comfortabel en rustig leven, ben een redelijk succesvol acteur, schrijf wat columns en verdien daar redelijk mijn brood mee. Voor kleine tripjes en restaurantbezoekjes wordt ik zelfs betaald, als ik maar wil schrijven over mijn ervaringen. Regelmatig krijg ik uitnodigingen voor exposities en exclusieve party’s. Over de rode loper loop ik tegenwoordig vaker dan me lief is en bij premières schijn ik een graag geziene gast te zijn. Maar toch bekruipt me af en toe een raar gevoel……….alsof ik iemand anders ben dan ik in werkelijkheid ben…….alsof ik in het lichaam van iemand anders zit.
  
  Als ik foto’s van mezelf zie denk ik wel eens: Ben ìk dat wel? Is het echt waar dat ik die man ben, welke op die foto zo ongedwongen en bijna comfortabel met de groten der aarde sta te converseren? Ben ik werkelijk die man, die in zijn designeroverhemden en dito schitterende pakken alleen al omwille van zijn aanwezigheid op ieder feest wordt uitgenodigd? Als ik mezelf in een spiegel gadesla zie ik een heel ander mens, weliswaar een best leuke middelbare man, met een redelijk leuke kop en een heerlijk gezin, leuke, lieve vrienden en een goed sociaal leven. Maar toch………….soms verlang ik wel eens terug naar vroeger. Ik ben namelijk niet helemaal degene die u denkt dat ik ben…………..
  
  
  Ik denk dat ik zo’n eenentwintig jaar oud was toen ik als eenvoudig en jong militairtje bij toeval in aanraking kwam met een mooie vrouw. Ze kwam in een oude, gebroken witte Mercedes cabriolet met rood lederen bekleding aanrijden toen ik samen met een collega, nog in mijn uniform, na werktijd lekker in de zon op een terrasje van een biertje zat te genieten. Ze stapte uit en ging toevallig aan het tafeltje naast ons zitten. Ze ging zo dicht naast me zitten dat ik haar, zonder dat het teveel opviel, niet goed kon zien,en zocht dus naar een goede openingszin. In die tijd was dat nogal moeilijk omdat ik eigenlijk nogal verlegen van aard ben tegenover het vrouwelijk geslacht en soms moeilijk uit mijn woorden kon komen bij het zien van zoveel schoonheid. Maar ik had geen openingszin nodig. Ze liet, terwijl ze haar tasje opende, haar lippenstift vallen, die ik net voordat deze op de grond zou vallen opving. Ze glimlachte me dankbaar toe terwijl ik haar het kleinood zonder plichtplegingen overhandigde.
  
  We raakten aan de praat en bestelden een drankje………ik geloof dat ze Bitter Lemon bestelde. Zeker weten doe ik dat niet meer, wel weet ik dat ik vanaf dat moment al mijn aandacht op haar prachtige gezichtje gevestigd had. Ze heette Sandra van de Vreedevoorde en vertelde dat ze in Antwerpen woonde. Haar vader had een rederij en zij deed voor hem de verkoop en inkoop. Ik vroeg haar wat ze dan hier, in dit nogal verlaten dorpje deed. Ze vertelde dat ze hier in de buurt bij een toeleverancier geweest was en nu even uit wilde blazen van dat bezoekje De toeleverancier had haar nogal direkt en vrijpostig benaderd, zodat ze eigenlijk gevlucht was voor deze man. Omdat ik deze man regelmatig in het uitgaansleven tegenkwam vertelde ik haar hoe hij, inherent aan zijn status, gewend was dat alle vrouwen voor hem vielen, en haar waarschijnlijk als zijn volgende slachtoffer had gezien. Aldus raakten we in gesprek en het leek goed te klikken tussen ons. We bleken toevallig de zelfde soorten interesses te hebben, hadden beiden nog twee broers en een zusje, een nakomelingetje……….als dat geen toeval was?
  
  Na een gezellige middag werd het voor haar tijd om weer terug te gaan naar Antwerpen. Ik stelde voor nog wat te gaan eten bij de plaatselijke Chinees, waar ik bovenwoonde, en dus de eenvoudigste keuze was, omdat ik destijds nog niet zo culinair onderlegd als tegenwoordig was. We namen afscheid van mijn collega en togen richting het restaurant. Daar aangekomen bleek ze een geweldig gezellige, plezante disgenote. Ze bleek vloeiend Chinees te spreken en verraste mijn vriend en huisbaas de restauranteigenaar volledig, in zijn eigen moedertaal, met lovende woorden en complimentjes. Eigenlijk had er toen bij mij al een belletje moeten rinkelen, maar ik was te zeer gefascineerd door haar doen en laten én natuurlijk door haar fantastische uiterlijk, dat ik niets doorhad……….Toen nog niet!
  
  De avond duurde veel te kort en we namen afscheid van elkaar met de belofte nog eens iets af te spreken. Ik raakte haar visitekaartje echter kwijt en ze verdween na enige tijd uit mijn gedachten, ze zou toch wel buiten mijn bereik zijn dacht ik toen nog……..Totdat ik haar een half jaar later bij een demonstratie tegen kernwapens weer tegenkwam. Zij stond er tussen de demonstranten buiten het hek wat verloren bij , en ik stond natuurlijk aan de andere kant…….We keken elkaar aan en weer was er even dat magnetisme, die klik. Maar in de drukte verloor ik haar uit het oog.
  
  Toen ik ’s avonds echter na werktijd nog even een pilsje ging pakken in mijn vertrouwde kroeg zat ze me reeds op te wachten. Je hoort wel eens zeggen: “Ze was nog mooier dan de eerste keer” maar dat was in dit geval een understatement; Ze zag er geweldig uit, had schitterende kleren aan en vloog op me af. Ik kreeg een vette knuffel en een lange, warme zoen op mijn mond, Wow!!!! Ze rook heerlijk en vertelde dat ze me gemist had en mij daarom speciaal opgezocht had en niet voor de demonstratie hier gekomen was, maar daar per ongeluk in terecht gekomen was op zoek naar mij. Ik stelde voor om even wat te drinken en dan naar mijn appartement te gaan zodat ik me even om kon kleden en douchen, voor we ergens zouden gaan eten. Ik rook mezelf na de lange vermoeiende dag waarbij we van hot naar haar waren gerend om alle pogingen van de vredesactivisten om naar binnen proberen te komen te verijdelen. In mijn appartement aangekomen wees ik haar de woonkamer en glipte snel onder de douche. Nadat ik me opgefrist had ging ik de slaapkamer in om me aan te kleden. Maar dat was niet meer nodig…..Ze lag reeds in mijn bed op me te wachten en had een ontzettend sexy gevalletje aan, dat de naam ondergoed niet mocht dragen, zo dun was het. Het werd de mooiste en heerlijkste ervaring ooit! Sandra ontdekte plekjes bij me waarvan ik het bestaan nog niet eens vermoed had, laat staan dat ik wist waar ze zaten! We deden een wedstrijdje wie het eerst klaar kwam en deden het daarna rustiger nog eens over……en over………tot we uitgeput in slaap vielen.
  
  We werden allebei rond half drie ’s nachts wakker met een knorrend gevoel in onze magen. Omdat we zo in elkaar opgegaan waren, waren we vergeten iets te eten. Giegelend als kleine kinderen renden we naar de keuken, waar we van restjes uit de koelkast iets eetbaars in elkaar flansten, dronken er een flesje goedkope bocht bij en hadden de grootste lol. Na de maaltijd stelde ze me voor naar haar woning even buiten Antwerpen te gaan, we hadden tenslotte lang genoeg geslapen en het leven duurde te kort om langer te slapen dan nodig was. Het werd een snel en angstig ritje naar Vlaanderen. Hier in Nederland viel haar rijstijl nog wel mee, ze reed wel hard, maar hield zich nog redelijk aan de regels. Maar eenmaal voorbij de grens gaf ze pas goed gas. Ze bleek in haar vrije tijd auto te racen en dat was te merken ook! Ondertussen snelde ze, vrolijk babbelend door naar huis, waar we dus binnen de kortste keren waren.
  
  We kwamen aan bij een groot hek dat automatisch openging zodra wij het naderden. In het schemerige licht kon ik de contouren van een gigantisch landgoed ontwaren. Het bleek het huis van haar ouders te zijn waarin zij, zoals ze vertelde, de kelder bewoonde. Ze had van te voren, net voor we vertrokken een telefoontje gepleegd zodat we verwelkomd werden door een heuse butler, die ons gemoedelijk in zijn kamerjas, vrolijk kletsend een gigantisch ontbijt voorzette. Ik kon bijna niet geloven dat we een uur hiervoor gegeten hadden, Sandra bleek over een gigantische eetlust te beschikken en begon het een en ander naar binnen te werken. Ik volgde haar voorbeeld en merkte dat het me toch ook wel smaakte. Daarna gingen we haar appartement binnen, waar bleek dat ze niet alleen haar eetlust groot was. Zodat ik uren later pas de tijd had om eens om me heen te kijken.
  
  Het bleek een schitterende kelder te zijn; één en al open ruimte met grote ramen en het was strak modern, bijna mannelijk ingericht. Ze noemde het haar loft en vertelde dat ze er zelden verbleef, omdat ze meestal in het buitenland verkeerde. Daarom had ze ook niet eerder contact kunnen zoeken vertelde ze, ze had er gewoonweg de tijd niet voor gehad. Ze bleek meestal in China te wonen, waar ze ook een eenvoudige woning zei te hebben. Ja ja dacht ik…….eenvoudig, dat zal wel! In China deed ze vooral zaken met de toen nog Maoistische regering , waar haar vader enorm grote schepen voor bouwde, die bestemd waren voor de toekomstige grote handelseconomie die China zou gaan worden. Ik stelde me daar weinig bij voor. Het land was toch niet kapitalistisch? En de mensen waren toch alleen maar lui en met het rode boekje van Mao bezig? Ze lachte en vertelde dat ze me wel eens het een en ander zou laten zien. Ben je vrij van de week? Dan vliegen we er wel even met ons privé vliegtuig heen. Waarop ik vertelde dat ik helaas als Nederlands militair niet zonder toestemming naar een Oostblokland mocht reizen én, ook niet geheel onbelangrijk, ik niet eens een paspoort had. Ze lachte nog eens en vertelde dat mijn baas niet alles hoefde te weten, en dat ten eerste we zonder problemen naar elk land konden vliegen waar we heen wilden en, ten tweede: dat ze zo, zonder probleem een paspoort voor me kon regelen. Ik werd compleet meegezogen in haar enthousiasme, liet dezelfde dag nog pasfoto’s maken en we spraken af het komend weekeinde al naar China te reizen.
  
  Vrijdagsmiddags om vier uur arriveerde ik in mijn oude 2CV6 op vliegveld Zaventem, alwaar ik opgewacht werd door dezelfde butler, nu in een perfect zittend grijs pak gekleed, die me terwijl hij mij een paspoort overhandigde, vertelde waar ik mijn auto neer kon zetten. Ik plaatste mijn auto op een privé-parkeerplaats ergens achteraf, waar reeds een bestelbusje met chauffeur op me stond te wachten dat me naar de douane zou brengen. Onderwijl keek ik eens nieuwsgierig naar het paspoort. Het bleek Belgisch exemplaar te zijn en toen ik het opensloeg zag ik tot mijn grote verbazing dat ik ineens Bert Bomans heette, een andere geboortedatum had gekregen en een inwoner van Aarschot bleek te zijn…….ik knipperde even verbaasd met mijn ogen en begreep er niets van, maar vond het wel spannend. Sowieso zou ik vandaag voor het eerst in mijn leven gaan vliegen, met een meisje waarop ik al aardig verliefd begon te worden, en dan kwam er zo’n vreemd paspoort bij…….Ik besloot maar af te wachten en zou wel zien wat er aan zat te komen. We reden naar de douanepost, waar we zonder problemen door mochten rijden en gingen verder tot we bij een enorm groot vliegtuig aankwamen, een toestel zonder vliegtuigmaatschappijnaam of andere duidelijke kentekens erop. Onder aan de trap stond Sandra me reeds vrolijk lachend op te wachten en verwelkomde me weer allerliefst. Op mijn vraag waarom ik dat vreemde paspoort had gekregen antwoordde ze me knipogend, dat ik op deze manier nooit problemen zou krijgen met mijn baas, omdat ik dan nooit officieel in China zou komen. Tegen zoveel logica kon ik niet op en na een innige zoen liepen we de trap van het toestel op.
  
  In het toestel aangekomen viel ik bijna om van verbazing. Het leek de Airforce One van de President van Amerika wel. We werden verwelkomd door een mooie stewardess die ons al vertellend door het vliegtuig leidde. Het eerste gedeelte was een soort vergaderruimte met comfortabele stoelen met daaraan vast inlapbare tafeltjes. Er hingen verscheidene grote TV schermen, zodat je vanuit iedere hoek comfortabel het beeld kon zien. Daarachter zat de keuken en daarachter zat nog een privékantoortje met daar weer achter een grote slaapkamer, compleet met riant bed, ingebouwde koelkast en een koelemmer met daarin een heerlijke fles echte Champagne.We werden weer naar de vergaderzaal gebracht waar we voor het opstijgen plaats moesten nemen in een van die heerlijke zetels. Ik herinner me dat ze me nog een ouderwets Rang zuurtje, je weet wel, zo’n vierkant ananas snoepje, gaf om op te zuigen tijdens het opstijgen.
  
  Ik werd wakker in een operatiekamer. Boven me hing een felle lamp, maar verder kon ik niets zien. er lagen allemaal lappen en lakens over me heen. Ik voelde een stekend gevoel in mijn zij en hoorde iemand in gebroken Engels iets zeggen.....Nice, healthy kidney! Thank you! en ik viel weer weg.
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 233 keer bekeken

• Pappa

  August 1, 2010

  Hoi pappa,
  
  Hoe is het daarboven? Hebben jij en mamma het goed naar jullie zin daar in jullie eigen zonnige doorzon-hemel-woning? Zo zonder al die lichamelijke kwalen en ziektes die jullie de laatste levensjaren kwelden? Zijn de opa's en oma's ook bij jullie in de buurt? En je zusje en broers? Ik ben eigenlijk best benieuwd naar hoe jullie het daar hebben. Heeft iedereen bijvoorbeeld zijn eigen hemeltje, is het druk daar met al die overgegane zielen of reïncarneren jullie eens in de zoveel tijd om de boel daar een beetje leefbaar te houden.

  Zit jouw God daar lekker samen met zijn collega's over ons allen te waken of regelen jullie soms alles? Is die hemel nu hier op aarde, of ergens anders? Of zitten jullie misschien wel gewoon in ons en besturen jullie ons bewustzijn, ons geweten? Ik heb zoveel vragen. Zijn er daar misschien ook zielen welke afkomstig zijn van andere planeten? Is er überhaupt wel leven op andere planeten? Lijkt me wel leuk eigenlijk. Ik kan me nog steeds niet voorstellen dat de aarde hier in het universum ronddraait als enige bewoonde planeet.
  
  Hier gaat trouwens nog steeds alles goed. Jullie hebben ons met de goede bagage achtergelaten. Zo nu en dan missen we jullie nog, maar het slijt langzaam aan. Regelmatig droom ik dromen waarin jij voorbij komt, zodat ik weet dat je ons in de gaten houdt. Je zult van daarboven uit wel in de smiezen (dat woord gebruikte jij altijd) hebben dat er in die jaren dat je hier niet meer bent veel veranderd is. Gek dat ik nu jij tegen je zeg. Vroeger was het altijd U. Zal wel komen omdat ik nu, als vader meer op gelijke voet met je sta. Ik weet nu wat jij voelde als een van ons iets overkwam en hoe trots je was als we iets bereikt hadden. Wel; je kunt nog steeds trots zijn. We hebben allemaal zo'n beetje bereikt wat we wilden, en zijn zover als ik het kan zien allemaal best wel gelukkig met ons bestaan hier. We zijn zelfs allemaal nog steeds met dezelfde partner, en dat is tegenwoordig best uniek te noemen.
  
  We hebben nu al twee jaar achtereen weer echte winters gehad, dit jaar zelfs één met veel sneeuw en ijs. De kinderen vonden het heerlijk, maar ikzelf ben blij dat we weer aan het lentevieren zijn. Je weet dat ik nooit zoveel van koude hield. We hebben het goed hier. Beter dan jullie het ooit gehad hebben. Dank je wel nog voor alles wat jullie voor ons gelaten hebben, zodat wij het goed hadden. Vergeleken met jullie zijn wij nu schatrijk. We hoeven niet, net zoals jullie toen wel deden, iets in te leveren om het onze kinderen naar de zin te maken.

  De mensen hier beneden beginnen nu eindelijk een beetje milieubewuster te worden en er komen steeds meer groene energieleveranciers. We scheiden tegenwoordig meer afval en op al veel daken zie je zonnepanelen of een klein windmolentje. Ik weet nog dat jij een voorstander van kernenergie was. Wel, er gaan stemmen op dat er wellicht een nieuwe kerncentrale gebouwd gaat worden. Eerlijk gezegd ben ik daar zelf niet zo blij mee; voor mij blijven dat enge dingen. Liever heb ik dat ze de Noordzee flink volplanten met windmolens, óf, nog veel liever, dat ze gebruik gaan maken van getijdenenergie, dat zou helemaal mooi zijn, want daar zie je niets van en het kan veel opleveren.
  
  Ik weet nog dat je het geweldig vond dat de computers zo ingenieus werden, en steeds meer konden. Het gaat nog steeds verder; onvoorstelbaar! Je snapt niet dat ze steeds maar weer nieuwe dingen uit blijven vinden. Alle computers worden steeds kleiner. Je kunt vandaag de dag met je telefoon gewoon het internet op! Na de pc's kwamen de laptops en die worden ook al de helft kleiner. Maar de tendens lijkt te keren; Apple heeft al weer een iets groter apparaat ontwikkeld. Het is zo groot als een boek en je kunt er van alles mee, zelfs boeken lezen! Maar zelf blijf ik toch liever gewoon een papieren boek lezen, dat houd tóch lekkerder vast! Onze oudste heeft trouwens ook al twee jaar haar eigen laptop. Waren die er trouwens al toen jij nog hier was? Voor kinderen is het internet geweldig. Als je eens wist wat zij allemaal doen met die apparaten! Niet alles is trouwens goed aan die dingen hoor, het is namelijk best lastig om ze achter die krengen vandaan te krijgen als ze zitten te msn'en of gamen. Oh ja, jij weet natuurlijk niet wat dat is. Msn is een soort van internet vrienden clubje, waarmee ze dag en nacht contact met elkaar kunnen onderhouden, ze hebben zelfs een eigen msn-taal ontwikkeld! Soms moet je ze werkelijk naar buiten jagen. Hahaha........Ach ja, het blijven immers gewoon kinderen, al lijken ze wél een stuk slimmer en volwassener dan wij destijds waren.
  
  Zo, nu ben je weer een klein beetje op de hoogte van wat er zich hier allemaal afspeelt. Het zal nog wel even duren voor we elkaar weer in het echt tegenkomen dus geef ik je in gedachten wel een dikke knuffel.
  
  Liefs, je zoon
  
  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 189 keer bekeken

• Strakke billen

  August 1, 2010

  Ik weet niet of jullie het al gemerkt hebben, maar na de Aerobics, Fitness en Zumba wordt Nederland op het ogenblik overspoeld door " Start to Run" achtige initiatieven. Waar je ook kijkt op straat, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat worden onze blikken gegrepen door vrolijk zwetende hardlopende dames. Veelal gehuld in strakke, speciaal daarvoor duur aangeschafte strakke broekjes en dito shirtjes maken zij zich klaar voor de zomer. Het lijkt wel een epidemie!
  
  Werd er eerder slechts op sportscholen, ver uit het zich van mannen gesport tot men zich weer met een strakkere bips in een bikini durfde vertonen, nu echter lopen de dames heerlijk in al hun glorie te paraderen en laten ons mannen meegenieten van hun sportieve inborst. De tijden zijn ten goede veranderd. Zag men vroeger slechts mondjesmaat vrouwen buiten zwoegen, tegenwoordig worstelen zij zich zwetend door de hen zichzelf opgelegde kilometers en toveren het straatbeeld hiermee om tot een waar genot voor het oog. Lopend op speciaal voor dit doel aangemeten dure merkschoenen verfraaien zij het straatbeeld en maken de lente nog mooier dan dat die al is.
  
  Vorig jaar begon het eigenlijk al. De commercie zag plotseling het licht, en zette daarop direkt een landelijke campagne op van heb ik jou daar! Kosten nog moeite werden gespaard om de dames massaal aan het rennen te krijgen. Er was zelfs een TV programma, gesponsord door onder anderen het runningmerk Asics, waarin duidelijk werd gemaakt dat vrouwen die niet hardliepen eigenlijk geheel en al buiten de werkelijkheid leefden en dus vooral ook moesten gaan hardlopen. Verzekeringsmaatschappijen zoals Achmea roken ook geld en starten op hun eigen sportscholen snel met hardloopprogramma's. Honderden mensen kregen weer werk omdat de sportzaken en sportscholen nieuw personeel aan moesten nemen. Gewoon omdat men de groei niet met het eigen personeel aankon! Dus: Hooggeachte Meneer de Demissionaire Minister van Economische zaken: " zo doet men dat in tijden van recessie en werkeloosheid: ontplooi een initiatief dat vrouwen aanspreekt en de economie floreert binnen de kortste keren weer als vanouds!"
  
  Hebben jullie trouwens wel eens op die enorme, absoluut "non-sexy" running schoenen gelet? Het lijkt wel of al die heerlijk gestroomlijnde damesbenen schoenmaat 48 hebben! Kunnen ze dan echt niets anders verzinnen dan van die witter dan witte opengewerkte plastic Crocs, met achter die openingen grootmoeders edele haakwerk? Zouden er in India, Turkije en China nu allemaal kleine kindertjes, naast dat ze schoenveters moeten punniken ook vlijtig kantwerk zitten haken voor de rest van die schoenen? Schoenfabrikanten: "Schaam u!" Verzin alstublieft zo snel mogelijk een kind- en oogvriendelijker model hardloopschoen en u zou Nederland én de rest van de wereld weer een stukje mooier kunnen maken! Één tip: begin maar vast met de kleuren, ik denk dat een zwart exemplaar een regelrechte verkoophit zou kunnen worden. Want u weet als geen ander dat zodra er iets nieuws op de markt komt de meeste vrouwen dat willen hebben. En dat is na al die verkoopsuccessen van het afgelopen jaar , die anders door natuurlijk verloop enigszins zouden stagneren, natuurlijk wél weer erg prettig! Veel succes!
  
  Maar ik moet het eerlijk bekennen; van mij mag deze rage nog wel een tijdje doorgaan. Ten eerste omdat je er vrouwen in diverse uitvoeringen, kleuren én in bijna alle voorkomende maten aantreft. En dat je dus niet meer alleen naar van die hyperslanke rennende Neanderthaler vrouwen hoeft te kijken. Maar ook omdat dit op zich, mits goed begeleid, een gezonde sport is die men tot op hoge leeftijd vol kan houden. Maar het allermooiste aan deze sport is toch nog steeds dit: de lustopwekkende, oogstrelende souplesse van die weelderig deinende, prachtige en goddelijke vrouwenlichamen, én die gelukzalige blik waar mee ze thuiskomen als ze zichzelf weer eens overtroffen hebben! Dames: Ik ben trots op jullie!
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 208 keer bekeken

• Volksmuziek

  August 1, 2010

  Hoe ouder ik word, hoe meer ik luister naar muziek die je niet elke dag op de radio hoort. Of misschien heb ik dat al m'n hele leven gehad. Natuurlijk, ook ik heb overdag gewoon de radio aan, ik ben tenslotte opgegroeid met Radio Veronica en later Hilversum 3 (radio 3). Op de TV keek ik net als iedere ander kind destijds naar TOP POP. Heerlijke tv was dat. Één keer in de week kon je zien wat je anders alleen op de radio hoorde. Als driejarige blèrde ik al mee met de Beatles; She loves you, jeah, jeah jeah. Brak mijn tong over namen van groepen als: Dave, Dee, Dozy, Bicky, Mick and Tich, met hun legend of Xanadu. En ik kreeg iedere keer weer tranen in mijn achtjarige oogjes als Keith West samen met een kinderkoortje over Grocer Jack zong in zijn legendarische "Excerpt from a teenage opera" . Ik kweelde mee met "Let's go to San Francisco" van de Flowerpot men. Ook Wally Tax , de Motions, the Sandy Coast en The Golden Earings waren helden.
  
  In mijn pubertijd begon mijn muzieksmaak reeds te veranderen en luisterde ik naast de Top 40, ook naar "rare" muziek zoals Bob Dylan, Roy Orbison en Elvis, en via mijn broer kwam ik in aanraking met andere muziekculturen. Hij speelde in zijn oude 2CV besteleend cassettebandjes af van onder anderen Ry Cooder met zijn Mexicaanse, Hawaiaanse en Texaanse invloeden (de LP Chickenskin Music) en Paul Simon, die op zijn beurt Latijns Amerikaanse en Zuid Amerikaanse invloeden gebruikte. Mijn muzieksmaak was veranderd, al wist ik dat zelf nog niet. Jarenlang kwamen er muzikanten en bands voorbij die mij op zijn minst weinig, of zelfs helemaal niets deden.
  
  Af en toe kwam er wel weer eens iets leuks voorbij zoals bijvoorbeeld Kid Creole and the Coconuts. Deze band bracht een mix van oude "Betty Boop" achtige Jazz-dance muziek met daarin duidelijk Latijns Amerikaanse invloeden. Een andere held van me, Paul Simon kwam met het Afrikaans beïnvloedde album “Graceland“, waarbij hij hulp kreeg van Afrikaanse coryfeeën als Ladysmith Black Mambazo en The Gaza Sisters. Hij combineerde Afrikaanse muziek met Tex Mex en Zydeco invloeden en leverde daarmee een van mijn meest geliefde LP’s aller tijden af.
  
  Totdat ik wat ouder werd, en veel te laat grootheden als Flaco Giminez met zijn Tex Mex muziek ontdekte. En Trafassi en Juan Luis Guerra, met hun heerlijk zwoele en tegelijk opzwepende muziek. Ook leerde ik via de klassieke muziek de Italiaanse Belcanto zangers zoals Enrico Caruso en later Luciano Pavarotti kennen. Maar ook de puur Mexicaanse klanken van Maria de Lourdes, of de Portugese hartverscheurende Fado’s van Amalia Rodriquez, maar ook van latere fadozangeressen als Mariza konden mij zeer boeien.
  
  Ik ontdekte dat ik dus eigenlijk gek was op volksmuziek. En dan geen originele Hoempapa muziek uit Beieren, of de jodelklanken van Olga Lowina, maar originele klanken uit de diverse werelddelen. Ik genoot van de Buena Vista Social Club, de oude knarren die naar voren werden geduwd door Ry Cooder. Ook herontdekte ik de Cajun (uit de buurt van Louisiana) muziek van Clifton Chenier met zijn fabelachtige en superswingende accordeon. Ook genoot ik van de Gypsyklanken van het Rosenberg Trio. Of de aanstekelijke RAI muziek van bijvoorbeeld Cheb Hasni. Vorig jaar nog ontdekte ik bij toeval iets bijzonders: NO Blues. Dit is een “Nederlands/Arabisch”...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 201 keer bekeken

• Van Afrika tot Uden

  July 30, 2010

  Heeft ooit iemand van u wel eens zijn stamboom na laten pluizen? Ik niet. Maar toen ik gisteren in verband met deze wekelijkse column op zoek was naar een onderwerp kwam ik al surfend over het net bij toeval mijn grootouders van vaderskant tegen. 

  
  
  " Cornelia (Keetje) Spee, geboren op zondag 7 januari 1894 in Ouddorp. Keetje is overleden op vrijdag 8 september 1978 in Middelharnis, 84 jaar oud. Zij is begraven op woensdag 13 september 1978 te Stellendam. Keetje trouwde, 26 jaar oud, op zondag 29 februari 1920 in Ouddorp met Hendrik Jacobus (Kobus) de Goede, 28 jaar oud. Kobus is geboren op zaterdag 4 juli 1891 in Zwartsluis, zoon van Lourens de Goede en Hendrikje Appelo. Kobus is overleden op zaterdag 31 maart 1962 in Stellendam, 70 jaar oud. Hij is begraven op woensdag 4 april 1962 te Stellendam."
  
  Opa en oma de Goede/Spee dus. Raar om ineens een foto tegen te komen van deze mensen die er mede verantwoordelijk voor zijn dat ik ben zoals ik ben. Maar zij niet alleen natuurlijk. Ook zij hadden weer ouders en grootouders. Allemaal afkomstig uit verschillende plaatsen in Nederland. Mijn opa kwam uit Zwartsluis in Overijssel en mijn oma uit Ouddorp op de Zuid-Hollandse eilanden. Raar. Je gaat meteen weer even terugdenken aan hoe ze waren. Opa Kobus heb ik nooit gekend. Ik wist niet eens dat hij Kobus genoemd werd. Hij was smid en hij en oma hadden een winkel in huishoudelijke artikelen. Ik was drie toen hij overleed. Het enige verhaal dat ik me van hem kan herinneren is dit. Zijn zwager Dimmen (de broer van mijn oma) plaagde hem regelmatig omdat hij nooit de tijd nam om naar de kapper te gaan. Op een gegeven moment werd hij zo boos dat hij naar de keuken is gelopen, zijn scheermes heeft gepakt en zijn kop helemaal kaal heeft geschoren. Hij heeft het uit "eigenwijzigheid" nooit meer aan laten groeien.
  
  Oma heb ik wel redelijk goed gekend. Althans, voor zover je je een oma uit die tijd kunt herinneren dan. Ze heette dus Keetje en was dochter van een huisschilder en een vrouw met een winkel in kruidenierswaren en verf in Ouddorp op Goeree-Overflakkee. Ik heb nog een antiek borstbollen blik uit die winkel in de woonkamer staan. Lieve oma Keetje was een statige, oude weduwe in het zwart uit Stellendam waar we zo nu en dan gingen logeren. Gesteven lakens en slopen. Krentenbrood met saffraan. Bolussen. Flessen met vieze gesteriliseerde melk. Wat oma overdag eigenlijk deed weet ik niet meer. Wel dat ze een harmonium in de kamer had staan waar we op mochten spelen. Als kind zat ik eens met haar aan tafel en onderwijl ze met mijn moeder aan het praten was, pakte ze mijn handen. "Mooie grote, slanke handen en fijne vingers" sprak ze. Jij wordt vast geen ambachtsman zoals je vader en opa. Eerder een muzikant of kunstenaar. Misschien was ze wel ietwat helderziend. Dat zit tenslotte een beetje in de familie. Maar dat zou ze nooit toegegeven hebben, want dat mocht natuurlijk niet. Ze was immers zwaar gelovig.
  
  Ik herinner me haar lange, bijna tot op de grond hangende ontzettend dunne, witte haarvlecht welke ze 's morgens altijd in een knotje draaide. En haar lange witte nachthemd. Haar zwarte omajurken met daaroverheen de grijs gebloemde schorten. Het trappenhuis met de "ik-schilder-per-nummer" schilderijen met de elanden en watervallen uit Canada, welke mijn neefjes die daar woonden gemaakt en aan haar opgestuurd hadden. Als ze bij ons logeerde moesten we 's zondags twee keer naar de kerk. ’s Morgens en ‘s middags. Op zondag zelf mochten we van haar nooit reizen, zondag was tenslotte "de dag des Heeren", zodat we haar veel te weinig zagen. Zondag was toen nog de enige vrije dag die mijn ouders hadden in de week.
  
  Als we in Stellendam waren gingen we ook steevast naar Ome Adrie en tante Jopie die in de ouderlijke winkel getrokken waren. Ome Adrie was (ongewenst) kinderloos en had ter compensatie daarvan al zijn geld omgezet in treintjes. Boven op de enorme overloop was zijn domein. Daar was een enorme treinbaan opgezet met gigantisch veel rails, wissels, huisjes, auto's en kasten vol met van alles wat daar verder bij hoorde. Je moest er onderdoorkruipen, zodat je hem vanuit het midden kon bedienen. Het was een waar kinderspelparadijs voor mij en mijn broertjes. We mochten er dan ook naar hartelust spelen. Als er eens per ongeluk iets kapot ging was er niets aan de hand en we kregen veel snoep. Heerlijk! Het meest curieuze aan ome Adrie was misschien wel dat hij altijd zijn billen afveegde met krantenpapier. Naast de normale toiletrol van Tante Jopie hingen de netjes op maat gesneden vellen krantenpapier keurig geperforeerd. Aan een spijker!
  
  Maar zij zijn slechts een klein stukje van mijn geschiedenis. Er zijn er veel meer die mij “genetisch” gemaakt hebben tot wie ik nu ben.. Van mijn moeders kant is er, hoewel ik dacht dat daar niets meer van te vinden was, gelukkig toch ook wel het een en ander overgebleven.. Ik zal er eens in duiken. Maar ook andere mensen die ik in mijn leven tegengekomen ben, zoals vrienden, leraren, collega's enzovoorts, hebben mij gevormd. Er is een hoop gebeurd sinds de visjes miljoenen jaren gelden het land opkwamen en tot mens evolueerden. Boeiend. Van de eerste oermens uit Afrika tot Gert de Goede in Uden. Als je het zo opschrijft stelt het niet veel voor.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 209 keer bekeken

• Oma is jarig (kort verhaal)

  July 27, 2010

  Vandaag wordt oma vijfentachtig. Ze woont al een poosje niet meer thuis, maar sinds ze in het bejaardenhuis zit lijkt het redelijk met haar te gaan. Het ging eigenlijk al een tijd niet meer. Als haar kinderen en kleinkinderen wel eens langs kwamen troffen zij de vreemdste dingen aan. Een bos bloemen in de prullenbak. En de rommel keurig geschikt in een vaas op de oude, doorleefde tafel met het door haar zelf gehaakte kleedje. Of ze zat chocoladekoekjes te soppen in de tomatensoep. Eigenlijk wel leuk dus, ze leek er zelf geen last van te hebben en ze maakte er zelf ook nog grapjes over. Tot die dag dat de thuishulp nog maar nét op tijd kwam. Omdat ze het gas aan had laten staan. Oma vond het al zo raar ruiken in huis; naar kattenpis of zo. Maar ze had toch helemaal geen kat? Of wel? Ze wist het niet meer. De familie regelde een plaatsing in het regionale bejaardenhuis en nu zit ze daar dus. Te zitten.
  
  Hoi Oma! Hartstikke gefeliciteerd, dat we u nog maar lang in ons midden mogen houden!
  Dank je wel! Ze klinkt somber. Haar kleinzoon geeft haar een hand en een voorzichtige kus. Wat zijn haar vingers dun geworden. Zou ze wel genoeg eten in dat bejaardenhuis? Ze heeft het warm. Het is ook veel te warm de laatste tijd. Daar kunnen oude mensen zoals zij niet tegen. Ze zweet in haar vrolijk gebloemde nylon omajurk. De druppels vallen van haar neus in het koffiekopje. Oma! Kijk eens wat ik voor u meegebracht heb? Alstublieft, een kado! Zal ik even helpen met het uitpakken? Pff, wat is het heet! Hebben ze hier geen airconditioning? Da's toch belachelijk oma! Ze beknibbelen tegenwoordig ook overal op! Ze maakt het kado open. Het is een ventilator. Oma doet net alsof ze er blij mee is. Zo'n domme jongen, snapt hij nu werkelijk niet dat ze van die dingen altijd een stijve nek krijgt? Dank je wel lieverd! Wat attent, daar ben ik blij mee mompelt ze.
  
  Oma smult van haar gebakje, al is de slagroom door de warmte een beetje uitgelopen. Ze geniet van alle aandacht en zuigt het op. Morgen zijn ze er niet meer. Dan zit ze weer alleen. Eenzaam. Ze snapt het wel. Iedereen heeft het druk tegenwoordig. Ze hebben allemaal hun eigen gezinnetje, hun eigen sores. Maar toch? Ze zouden best wel eens vaker langs mogen komen. Of wat meer opbellen, hoewel ze daar eigenlijk een hekel aan heeft. Nee! Zo mag ze niet denken. Ze moet zelf dankbaar zijn dat ze er nu allemaal zijn. Nou ja, allemaal. Die twee jongens van Margje zijn er niet bij, die zijn bij hun vriendinnetjes. Ja, en die kleine van Piet die is er ook niet. Waar is die kleine van jou eigenlijk Piet? Piet lacht. Ha ha mamma. Die kleine Suzan is toch al drieëntwintig en zit toch in Brazilië! Dat weet u toch? Voor haar afstudeerproject is ze een half jaar aan het werk in dat weeshuis in die sloppenwijk. Ze is toch nog gedag komen zeggen vorige maand? Oh ja. Nu weet ze het weer. Lieve kleine Suzan. Naar haar vernoemd. Haar oogappeltje. Afwezig staart ze naar de muur en denkt aan kleine Suzan die vroeger ieder weekend bij haar kwam logeren sinds opa overleden was. Mijn goede man. Wat was ie lief; met zijn witte, tot op het einde wilde haren! Maar op het laatst kon hij soms zomaar boos zijn, onredelijk. Nou, nou. Het was me er eentje! Maar oma wil niet zo worden. Oma wil lief gevonden worden. Lief blijven, lief zijn!
  
  Oma! Wilt u een kopje soep? Lekker Jaap! Oma, ik ben Jaap toch niet? Ik ben Kees! Kent u me niet meer? Ja wel! Oma grapt: "mag oma zich niet eens een keertje vergissen op haar verjaardag?" Het is ook zo druk. Té druk. Ze is moe. Ze wil naar haar kamer. Ze wil naar bed. Ze is doodmoe. Ze wil eigenlijk niets meer. Ze wil eigenlijk liever dood zijn. Bij haar man zijn. Maar haar kinderen hebben haar nog nodig zeggen ze. Ze willen haar nog lang niet kwijt zeggen ze. Maar stiekem heeft ze eigenlijk genoeg van haar leven. Ze heeft het goed gehad; niet rijk, maar gelukkig tot redelijk gelukkig. Tot voor kort dan. Nu ze in dit tehuis zit, ver weg van haar huis, de buren, haar overgebleven vrienden. Of dat leuke vrouwtje van een paar huizen verderop die haar zo nu een dan een bloemetje of pannetje soep kwam brengen. Ze mist haar tuintje, haar vertrouwde spulletjes. De kleine dingen die ze nog in haar eigen huisje op kon ruimen. Maar nu? Nu zit ze in die gevangenis; het “be-jaar-den-te-huis!“. Bah! Ze kwijnt er weg. Vindt geen aansluiting meer. Is eenzaam. Eigenlijk is oma al dood. Ze moet alleen nog sterven. Maar nu moet ze helder zijn. Fris, lief en vrolijk. Meedoen met de meute en een goede indruk achterlaten. Morgen gaat ze. Tijdens het middagslaapje. Niemand zal iets merken, ze is tenslotte toch al oud. Ze zullen zeggen: “gelukkig heeft ze haar verjaardag nog meegemaakt”. De pillen liggen al klaar. Onder de foto’s van de kinderen en kleinkinderen in het oude sigarenkistje van opa. Drie maanden slaappillen opgespaard. Ze is niet dement; alleen zo nu en dan wat vergeetachtig. En moe, erg moe.
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 233 keer bekeken

• Bananenkoninkrijkje Nederland

  July 13, 2010

   Wat een schitterende zomer hebben we wederom! En dit is niet voor het eerst, vorig jaar was het idem dito! Eigenlijk hoeft er dit jaar dan dus helemaal niemand naar het buitenland voor een warme zonvakantie. Hier hebben we tenslotte alles . . . Van de zon, zee en het strand aan onze schitterende kust, tot de bossen en meren in het hele land, en onze bergen in het mooie Limburgse land. Nog even en alle zonvakantieminnende vakantiegangers uit alle werelddelen komen hier in ons eigen kleine banannenkoninkrijkje hun vrije dagen doorbrengen! Ik ruik werkgelegenheid voor velen! Dan heeft de klimaatsverandering door de opwarming der aarde voor ons tóch een voordeel!
  
  Ik denk dat ik dan maar een camping ga beginnen. Gewoon hier in Brabant! Ja, ik zie het al helemaal voor me; overdag heerlijk op m'n schommelstoeltje op de veranda voor de receptie, een beetje voor me uit staren in het zonnetje, en dan zo nu en dan in gebroken Engels een praatje maken met de buitenlandse campinggasten. Dan wil ik natuurlijk wél ook een omroepinstallatie om het personeel op te roepen als er weer een gast gearriveerd is die naar zijn of haar plekje gebracht moet worden. En dan ook zo’n oud, roestig en dus pittoresk brommertje om zo nu en dan pruttelend over de camping te rijden om te zien of alles niet al te netjes en in orde is. Als er dan klachten zijn stuur ik er mijn Poolse klusjesman op af, die op zijn beurt natuurlijk niet begrijpt wat de campinggast bedoelt en daarmee dan weer precies voldoet aan het juiste camping-vakantie gevoel!
  
  De douche en toiletgebouwen laat ik dan expres een beetje verwaarlozen, en ik sla er hier en daar een tegeltje kapot omdat er in een echt en authentiek vakantieparadijsje natuurlijk niets perfect mag zijn. Ook zal ik mijn uiterlijk aan moeten passen. Ik mag dan eindelijk legaal dat lekker gezellige bierbuikje laten groeien, koop bij C&A een paar aftandse tweedehands lijkende korte broeken en dito overhemden. Stop mijn voeten in een paar afgetrapte Jezus-sandalen en draai mijn onverzorgde grijze haar in een staartje. Mijn ongeschoren wangen en verfomfaaide strohoedje maken dan het plaatje compleet!
  
  ‘S avonds ben ik dan de gastheer in het restaurant. Dat houd dan dus in dat ik, terwijl mijn vrouw en kinderen zich in het zweet werken in de keuken, vrolijk en onverstaanbaar keuvelend de gasten onderhoud en aan elke tafel een heerlijk glas (veel te dure) wijn met ze meedrink. Ondertussen spoor ik het sterk onderbezette én onderbetaalde, niets begrijpende bedienend personeel aan tot harder werken. (Sorry heer Wilders, maar buitenlanders zijn tóch goedkoper dan autochtone medelanders, én het gebrekkig taalgebruik werkt mee aan het vakantiegevoel!!!) Rond een uur of elf trek ik me dan in onze privévertrekken terug, en laat het personeel de boel mooi opruimen en afsluiten. Als nachtwaker stel ik een oude tandenloze alcoholist aan, die dan vanzelfsprekend bij nachtelijke calamiteiten niet wakker te krijgen is. Het grote voordeel daar van is, dat alle problemen reeds in de kiem gesmoord worden omdat met zich drukker maakt om de slechte service dan om het eigenlijke probleem waarvoor men in de eerste instantie naar de receptie gekomen was.
  
  Oh ja, we moeten natuurlijk ook nog een kinder- en bejaardenanimatie team hebben. Ach, ik zoek wel een paar mooie, jonge Russische stagiaires en laat die wel een beetje met de kleintjes in het zwembad spelen en zingen. Onze oudste zoon kan dan ‘s morgens vroeg mooi gaan Aquajoggen met de oudere dames. Ook zullen we aan een mini-campingwinkel moeten, die pas ‘s middags na vieren opengaat, zodat onze jongste, die nog op de lagere school zit, deze kan gaan runnen. Dan kunnen we daar mooi al onze etenswaren die net wel of net niet over de datum zijn verkopen. Het speelgoed en de strand attributen kopen we bij ACTION in en verkopen alles lekker met vette winst aan de niet-beter-wetende buitenlandse toeristen. Enkele weken per jaar geeft mijn echtgenote dan kookworkshops met locale specialiteiten zoals boerenmoes met houwkes en varkenspootjes, gegarneerd met schijfjes kopkaas en overgoten met reuzel. En ik geef, als ik daar zin in heb, én er genoeg vraag naar is, voor de liefhebbers wat schilder, klei en/of...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 163 keer bekeken

• ROMA

  April 5, 2010

  Hoe prachtig is het te lopen waar eens Gladiatoren streden.

  
  
  Waar Keizers en senatoren orerend schreden. Waar de kiem van onze beschaving ligt. Het is indrukwekkend te zien dat men destijds zonder hijskranen en bulldozers enorme bouwwerken kon maken. De restanten van gigantische kunstschatten die open en bloot in het veld van het Forum Romanum liggen laten je mond openvallen van verbazing. Wat een Godsgeschenk dat ik dit dan nu eens in het echt mag aanschouwen. Wat hebben we hier in Europa toch een rijke cultuur en architectuurgeschiedenis. Nu pas snap ik waarom de Amerikanen jaloers zijn op ons erfgoed.
  
  U raadt het reeds; we zijn in Rome geweest. Wij, als echte Italië liefhebbers waren er nog niet eerder geweest. En dat was blijkt nu, een enorm gemis. Eigenlijk zou iedereen verplicht een studiereis naar Rome moeten maken, opdat men dan pas beseft waar onze voorouders toe in staat waren. Natuurlijk zijn wij hier in Nederland niet allemaal afstammelingen van de Romeinen, maar waarschijnlijk hebben we allemaal wel een beetje Romeins bloed in onze aderen. Net zoals Duits, Frans en Spaans bloed. We zijn tenslotte een immigratieland. Door de eeuwen heen hebben diverse volkeren ons land willen veroveren omdat het zo mooi aan zee ligt. Of omdat onze handelsgeest zo groot was. Omdat wij, als Hollanders creatief, innovatief en slim waren. Omdat onze mannen zo sterk waren en daardoor goed in de overheersende legers zouden kunnen vechten, en men graag onze rijkdommen wilde delen of stelen. Al die veroveraars hebben natuurlijk niet alleen ellende achtergelaten, maar ook hun kunst, kennis, cultuur en natuurlijk hun zaad. Op veel plaatsen in ons land vind men nog steeds resten van hun overheersing. Nijmegen bijvoorbeeld; de oudste stad van Nederland, is gesticht door de Romeinen.
  
  Maar goed. We zijn dus in Rome geweest. We hebben boven op de Sint Pieter gestaan en daar heel het prachtige, decadente Rome kunnen overzien. Ik begreep hoe Nero zich gevoeld moet hebben voordat hij zijn geliefde stad in brand stak. De gek! Grote heersers zoals hij hadden vroeger bijna allemaal een krankzinnige kant. Misschien hebben de tegenwoordige grote leiders dit ook nog wel, maar door bescherming van mensen om hen heen én alle media moeten ze zichzelf in toom houden. Gelukkig maar! Vroeger was men als keizer of koning een alleenheerser en dus almachtig. Men werd aanbeden als een God. Dan is het dus goed beschouwd niet zo vreemd dat die mannen destijds dachten dat ze alles konden maken én breken.
  
  In de Sint Pieter hebben we van alle schitterende kunstwerken en marmeren mozaïeken mogen genieten. We hebben muntjes in de Trevi fontein gegooid, twee stuks; één om een wens bij te doen en één om te zorgen dat we ooit in Rome terug mogen keren. We hebben gelachen om, en genoten ván alle Chinese of Japanse toeristen om ons heen. Als zij zichzelf, gewapend met een fototoestel voorzien van statief en zelfontspanner fotografeerden, ging ik achter ze staan, onderwijl een gek gezicht trekkend. We hebben geslenterd door de oude straten, heerlijk geshopt rondom de Spaanse trappen en genoten van de cappucino, espresso, Campari en de Italiaanse keuken. Het grote voordeel van de Romeinse keuken is namelijk dat die niet bestaat. Het is een samenraapsel van alle Italiaanse specialiteiten uit alle streken en provincies. Een hemel op aarde dus! Bij Jupiter!
  
  Natuurlijk konden we in de drie dagen dat we daar waren niet alles zien. Er is zo enorm veel te zien, dat je daar waarschijnlijk maanden, zoniet jaren voor nodig hebt. Dus naast de meest beroemde bouwwerken hebben we alleen de Santa Maria Maggiore kerk nog bezocht. Dit is de op de Sint Pieter na, de grootste kerk van Rome. Het is een schitterend geconserveerde kerk, vol kunstschatten en nog steeds in gebruik voor erediensten. Terwijl wij ons vergaapten aan alle pracht en praal, was een priester in een opvallend fel paars gewaad bezig met zijn gebedsdienst. Het allermooiste vond ik een plekje midden in de kerk. Het was de graftombe van kardinaal Cosalvo Rodrigez. Een prachtige kelder, rijk gedecoreerd met antiek marmer, met daar in een enorm beeld met de afbeelding van de kardinaal, geknield voor een tabernakel, een soort Heilige graal. Misschien is dit wel indrukwekkender dan de hele Sint Pieter bij elkaar. Bezoeken dus als je ooit in Rome bent!
  
  Volgende keer staan allerlei andere bezienswaardigheden zoals het Vaticaan met daarin onder andere de Sixtijnse kapel op het programma. We hadden onze kinderen bij ons, dus nog meer cultuur konden we hen niet aandoen. Maar dat we hier met z’n allen zullen wederkeren, daar ben ik zeker van!
  
  Arriverderci Roma, Fino al più presto! Ciao!
  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 296 keer bekeken

• Stylisten en ander modegespuis.

  April 5, 2010

   De lente komt er weer aan, en jawel hoor, de nationale modestylisten komen ook weer tevoorschijn! .
  
  Dianne Beekman met haar afschuwelijke zilverkleurige drollenvangers. De kale Barbieverzamelaar Mike de Boer met zijn extravagante bloesjes met roesjes en tule. En die nieuwe, hoe heet hij ook al weer? Oh ja, eh Bastiaan Hupeldepup of zo. Zo'n dubbeldikke Oudromeinse Nero look-a-like met poedelkrulletjes, die op iedereen wat aan te merken heeft, behalve op zichzelf. Onze oudste keek het afgelopen seizoen namelijk graag naar Hollands Next Topmodel, en af en toe hoorde ik dit personage dingen uitkramen waarvan ik dacht; moet dat nu?
   

  Dat Hollands Next Topmodel werd trouwens gepresenteerd door die leuke, blonde columniste uit de Telegraaf Weekend Bijlage: Daphne Deckers. Dit voormalig topmodel en ex Bond-girl verbaasde ons iedere week weer met haar bijzondere kapsels. De ene week droeg ze haar haar namelijk kaarsrecht naar beneden geborsteld en geplakt, alsof ze een pruik op haar hoofd had. En de andere week had ze weer met een bos vrolijke krullen. Een andere Dekkers, maar dan met dubbel K in plaats van CK, die het goed doet in glamourland en ver daarbuiten is natuurlijk de enige echte Marlies Dekkers. Met haar preudo-SM-achtige lingerie, die je boven veel te veel damestopjes uit ziet komen veroverde ze snel ons landje........Absoluut niet sexy dus! Lingerie moet verleidelijk verstopt zitten. Al mag er van mij best wel zo af en toe per ongeluk een teder kantje of roesje rond een mooi warmbloedig stukje blote borst naar buiten piepen. Dat is namelijk wel heel sexy dames!
  
  Er is nog zo'n stylist die je voorheen vaker voorbij zag komen; Leco Zadelhof. Wat een naam, prachtig! Als je zo een naam voorbij hoort komen denk je direkt: wow, die zal me een geld hebben, dat is vast een bankier of dikke vastgoedmakelaar. Maar niets van dit alles. Hij is (was?) De personal shopper en dresser/hairdresser/visagist...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 267 keer bekeken

• Toffees en contactlenzen.

  April 5, 2010

   De kinderen worden groot.
  
  Van de week is onze oudste contactlenzen wezen passen. Ze kon in de klas niet meer goed zien wat er op het schoolbord geschreven werd. Een nieuwe bril kon natuurlijk niet meer. Ja, duhu, dat is toch geen gezicht meer pappa, en zo lastig! Ze was in ieder geval ontzettend blij dat ze nu dan eindelijk aan de contactlenzen mocht. Wij togen dus afgelopen zaterdagmiddag naar de plaatselijke, vertrouwde brillenwinkel om haar ogen op te laten meten. Die waren minder scherp geworden, dus wij daarna direkt maar een afspraak gemaakt voor het aanmeten. Donderdag mocht onze oudste plaatsnemen op een oogmeet troon in een ruimte die wel iets weg had van een behandelkamer van een arts. Ze was daardoor toch wel enigszins nerveus en giechelig, kletste de oren van mijn hoofd en lachte om alles. Eerst moest er van ieder oog een infra-rood-foto gemaakt worden met een apparaat dat meer weg had van een hypnose apparaat dan van een fotocamera. Op deze foto's konden we zien hoe de oogoppervlakte was, en of de oogbolling sterk was of juist niet. Ook konden ze op deze foto zien hoeveel traanvocht elk oog produceert. Hierna werden nog normale foto's gemaakt voor verdere controle. De opticien, een vlotte jonge man die het leuk deed (hij vertelde onze oudste bijvoorbeeld dat ze mooie ogen had), vertelde geduldig over de verschillen in harde en zachte lenzen. En daarna weer over de verschillen in de diverse zachte lenzen. Naast de standaard zachte lenzen blijken er dus nog speciale varianten voor bijvoorbeeld erg droge ogen te zijn. De moderne techniek is niet te stoppen! Er werd gekozen voor een paar lenzen van het allernieuwste soort. Zo nieuw, dat ze zelfs nog niet in de computer stonden! Gisteren mocht ze een uur lang onder begeleiding van de opticien leren met deze oogdopjes om te gaan.
  
  
  
  Zelden heb ik zo gelachen als afgelopen zondagavond. We waren gezellig aan het natafelen met een kopje koffie, likeurtje en chocolaatjes en toffees. Op de vraag of mijn schoonmoeder ook een toffee wil, antwoordt ze: nee dank je, dat kan ik niet meer eten sinds ik valse tanden heb; dan heb ik strakjes m'n tanden los in mijn mond! Des te meer heb ik riep onze middelste lachend, en beet in zo’n gigantisch taaie Eclair. Enige tellen later legt hij breed lachend zijn uitgekauwde toffee op tafel. Met in het vieze bruine hoopje een kies, en daarnaast ligt nog een kies. In een klap twee stuks eruit dus, Pats, Boem, met de Eclairs van de Aldi! Ik zal het eens aan onze tandarts vertellen, wellicht is dit een nieuwe, pijnloze manier van kiezentrekken. Lachgas heb je dan ook niet nodig. Iedereen gaat bij de aanblik van een kies in een toffee vanzelf wel lachen!
  
  Wat was het de afgelopen week trouwens schitterend weer. De lente was volop losgebarsten en de lammetjes dartelden als bij toverslag van de ene op de andere dag in de wei. De zon deed merkbaar z’n best om de schade van de afgelopen koude en lange winter in te halen, want hier in de omgeving werd al 21 graden gemeten! En dat in maart! Snel naar de winkel gerept, en schepjes, knikkers en stoepkrijt ingeslagen, dan hebben onze kinderen geen enkel excuus meer om binnen te blijven. Naar buiten jullie! Het mooiste seizoen van het jaar is tenslotte weer aangebroken. Nog even en de knoppen van de planten en bomen komen weer uit en verschijnen er overal weer groene blaadjes en vrolijke bloemen. Eindelijk weer lente! Ik mocht weer een paar workshops doen op een lagere school en heb dus weer eens mogen genieten van alle ijver en aandacht van de kinderen voor het nobele schildersvak. Onvoorstelbaar hoe kinderen, als je ze verf en een doekje geeft, kunnen veranderen van vrolijk stuiterende apen in serieus geïnteresseerde werkende mensjes.
  
  De week ging weer veel te snel..........De tijd vliegt als je plezier hebt; voor je het weet is het weer kerst. Straks gaat de jongste proefzwemmen voor zijn B diploma. Wordt er volgende week weer een tijdperk afgesloten. Ze worden groot!
   

   

   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 226 keer bekeken

• De Turkse kapper

  April 5, 2010

   Het moest er toch eens van komen.
  
  Zoals jullie ondertussen wel weten ben ik nogal internationaal ingesteld. Ik ben verzot op pizza's, pasta's, Rucola, Bressaola en andere Italiaanse gerechten. Bij de Turkse supermarkt kan ik me verlustigen aan Baklava, Turks fruit, verrukkelijke olijven en allerhande heerlijke oriëntaalse kruiden en specerijen. Een broodje doner, kebab of shoarma kan altijd spontaan zijn weg naar mijn maag vinden. Het overhemd dat ik draag is in India gemaakt. Mijn Diesel spijkerbroek komt uit Italië, is ontworpen door een Nederlander, en gemaakt in Turkije. Mijn geitenwollen sokken zijn misschien wel met de hand gebreid in Noorwegen. De bril op mijn neus is van Deense komaf en mijn horloge is vanzelfsprekend van Zwitserse makelij. Mijn auto is Zweeds, net zoals onze slaapkamerkasten van IKEA. Als kind was ik doodsbang dat ik de Engelse ziekte zou krijgen. Er liep bij ons in het dorp een hele kleine man rond, Dammes genaamd, en die had die ziekte ooit had gehad, en was daardoor nooit boven een Duitse AEG Lavamat bovenlader wasmachine uit gegroeid, maar dit even terzijde. Dus moesten wij als kind uit voorzorg veel Spaanse sinaasappelen en IJslandse levertraancapsules eten. Wij aten vroeger thuis trouwens ook al vitaminerijke Hongaarse paprika's, Surinaamse kouseband en Griekse olijven voordat de rest van Nederland daar überhaupt van gehoord had.
  
  
  
  Engelse drop en Haggis uit Schotland, Belgische Chocolade, Zweeds knäckebröd, Hongaarse goulash, truffels uit Frankrijk, Ierse Whisky, Griekse ouzo, Afrikaanse rooibosthee, een Oostenrijkse vriendin; je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het wel eens geprobeerd. Maar van een ding was het nog niet gekomen: een Turkse kapper! Van mijn buurman had ik niets dan lovende woorden gehoord over deze, volgens hem, zeer bedreven haarkunstenaars. Aangezien onze eigen Udense kapster Pleun momenteel met zwangerschapsverlof is, trokken we voor deze ene keer maar eens de stoute (Italiaanse) schoenen aan.
  
  Wij, onze twee mannen en ik togen dus op een goede maandagmiddag richting Turkse hairstylist. Ik had eigenlijk verwacht dat het er net zoals vroeger als bij een ouderwetse Nederlandse kapper aan toe zou gaan, en dat het interieur gezellig oubollig zou zijn en dat er de geur van ouderwetse haarlotionnetjes en scheerzeep zou hangen. Maar niets van dat alles. Het bleek een soort van leeggeroofde knipfabriek in een namaak druipsteengrot te zijn, met drie versleten knipstoelen voor een morsige wand met drie spiegels, omringd door imitatiestenen muren, die hoogstwaarschijnlijk gepleisterd en gedecoreerd waren door een neefje van de broer van de zus van die en die. Er stonden vijf harde terrasstoelen en een tuinbankje als wachtplek, waarop de plaatselijke hangjeugd reeds plaatsgenomen had. Het rook er wel ouderwets naar sigarettenrook, dat dan weer wel.
  
  Toen wij bijna aan de beurt waren ging de opperkapper eerst nog even op zijn gemak naar een achterkamertje om onder het genot van een sigaretje en een kopje instantkoffie een praatje te maken met de zojuist gearriveerde Godfather (Allahpappa?) van de familie. Het is wel bijzonder om te zien hoe de Turken in sommige opzichten op de Italianen kunnen lijken. Gelukkig kreeg ik ook zo'n kopje koffie en we wachtten geduldig verder. Op een gegeven moment was de middelste kapper gereed en ik duwde als eerste onze jongste naar voren. Ik moet zeggen: hij werd keurig geknipt, ondanks de onwennigheid van de kapper. Onze jongste heeft namelijk nogal veel van die lange, maar dunne, witte haren, waarmee de goede man zich duidelijk geen raad wist. Achter ons werd de rij wachtenden al maar langer en langer. Weet u wat mij daarbij nog het meeste opviel? Bij Nederlandse kappers wordt er normaal heel wat afgeroddeld en gekletst. Maar hier niets van dat alles. Iedereen was stil en alle klanten wachtten in alle stilte lijdzaam hun beurt af.
  
  Uiteindelijk kwam de opperkapper weer terug van zijn pauze en mocht ik gaan zitten. Hij vroeg hoe ik mijn haar wilde. Hetzelfde graag, maar dan ietsje korter, en de uiterst vriendelijke man toog aan de arbeid. Mijn haar werd echter zienderogen korter en korter, zelfs mijn bakkebaarden werden gekortwiekt! Na iedere knip werd er gecontroleerd of alles van gelijke lengte was en aangezien dat vaker niet dan wel zo was, werd mijn haar allengs korter. Daarna werden mijn oren nog even met een fakkel uitgebrand en ik kon na betaling van 32 Euro voor drie personen weer naar huis. Voorlopig durf ik me als kunstenaar zijnde natuurlijk niet buiten te vertonen met mijn derdegraads verbrande oren en uber-beschaafde, en veel te korte burgermanskapsel. Voor mij de komende weken geen terrasjes dus. Ook al schijnt het zonnetje momenteel weelderig en is het buiten reeds een heerlijke 18 graden. Shit happens!
  
  Maar vergeleken met onze middelste ben ik er nog genadig afgekomen. Hij mocht op de meest rechtse stoel plaatsnemen waarachter een jonge (leerling?) kapper met in zijn nek een ontzettende mat stond. Onze middelste heeft nu dus ook een matje. Nu nog een mooi trainingspak en hij kan zo als gabbertje door het leven. Tja, en hoe moet je een kapper, welke je bijna niet verstaat vertellen dat je dat niet echt mooi vindt? Mooi hé meneer! Dankjewel. Tot ziens!

  Volgende keer gaan we weer gewoon naar onze eigen bovenste beste en vertrouwde Pleun!
  
   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 267 keer bekeken

• Saskia en Jeroen versus Jip en Janneke deel één

  February 15, 2010

  Janneke kon het niet geloven. Hier zat ze dan, alleen op de bank die ze samen met zoveel zorg hadden uitgekozen bij dat vrolijke en kleurrijke schilderij van Gert de Goede. Die verrekte dure rottige designbank, die eigenlijk voor geen meter zat! Ze had teveel gedronken en klotste per ongeluk een scheut rode wijn over de leuning en op het mooie winterwitte wollen tapijt. Wat kon het haar ook schelen. Als hij, die Pietje precies, er toch niet meer op was, dan maakte die vlek ook niet meer uit! Niets kon haar nog schelen!

  Sinds Jip er met die dellerige, maar goedgesitueerde Saskia Ter Haar in haar oude MG vandoor was gegaan, was haar droom, om samen oud en gelukkig te worden uiteengespat. Het huisje, boompje, beestje gevoel, de kindertjes waar ze naar verlangde, het gezinnetje dat ze wilden stichten, alles was voorbij. Voltooid verleden tijd zoals dat zo mooi gezegd wordt in liedjes. Ach, misschien was het ook maar beter zo. Ze waren al zo lang samen geweest. Te lang eigenlijk.

  Zolang ze zich kon herinneren waren ze al bij elkaar geweest, eerst als buurkindertjes, waarbij ze maar even door de heg hoefden te kruipen om bij elkaar te zijn. Later, toen ze ontdekt hadden dat doktertje spelen wel heel erg leuk was, en daarbij betrapt waren, had haar vader een stevige houten schutting geplaatst. Maar gelukkig had Jip zo'n handige noodladder op zijn kamertje om bij brand het huis te kunnen ontvluchten. En branden dat deden ze destijds! Branden van liefde en verlangen naar elkaar! Vol hartstocht bezochten ze elkaar 's nachts stiekem en later gingen ze, als vanzelfsprekend samen op kamers.

   

  Jip ging theologie studeren en Janneke werd, om in hun levensonderhoud te voorzien bibliothecaresse. Ze herinnert zich nog dat ze destijds eigenlijk altijd plezier hadden met elkaar, maar dat Jip toen zo nu en dan wel eens een ander vriendinnetje had. Je weet wel, zo'n floddertje tussendoor. Hij moest tenslotte af en toe ook wel eens iemand anders uitproberen. Janneke was niet jaloers hoor. Nooit geweest eigenlijk. Als Jip weer eens met de een of andere Fiep of Miep aan het rollebollen was verdiepte ze zich gewoon in haar boeken. Het was toch altijd maar voor even en je moet die jongens op die leeftijd ook niet te strak willen houden. En ze zo nu en dan een beetje ruimte geven. Maar nu was hij dus definitief weg. En Janneke zat alleen. Ze bedronk zich. Waarom? Ze voelde zich eenzaam. Wat moest ze? Heel haar leven had in het teken van Jip gestaan. Het was altijd Jip voor en Jip na geweest. Jip en Janneke! Nooit had ze een andere man gehad. Eigenlijk was ze nog een halve maagd, want alleen Jip had haar beroerd en bereden. Ze voelde zich net een afgedankt paard. Bah! De egoïst! Hij was wel jaloers! Als Janneke per ongeluk iets te lang stond te kletsen met een andere man dan werd hij al boos. Misschien was het daarom wel fout gegaan tussen die twee. Ze wist het niet. Ze wist niets meer. En viel op de bank in slaap.

   

  De volgende morgen werd ze tegen het middaguur met een barstende hoofdpijn wakker. De wijnvlek op het witte kleed was nog groter geworden en er lagen restanten chocolade en een kapot gevallen glas naast. Ze kroop op haar knieën naar de badkamer, leegde luidruchtig haar overvolle blaas en douchte zich lang. Ze liet het helende hete water over zich heen stromen en voelde langzaam maar zeker haar hersenen weer in vorm komen. Ze liet de shampoo vallen en toen ze zich bukte om deze op te rapen stootte ze haar hoofd tegen de glazen douchewand. Au! Ze herinnerde zich weer wat er gistermorgen gebeurd was. Jip was weg. Definitief! Het sprookje was voorbij, het boek was uit.

   

  Er werd aangebeld. Janneke wurmde haar nog natte lichaam in een badjas, liep de hal in en keek door het kijkgaatje in de deur. Niets! Niemand? Hoe kon dat nu? Ze liep terug naar de badkamer, maar voor ze die bereikt had werd er al weer aangebeld. Hè, wat vervelend nu! Zeker een stelletje van die rotjongens die belletje aan het trekken waren. Ze negeerde het en begon haar haren te borstelen. Maar weer werd er aangebeld. Ze liep naar de deur en keek weer door het kijkgaatje. Weer niets! Ze deed de veiligheidsketting om de haak aan de deur en opende deze voorzichtig. Er lag een enorme bos rozen op de mat voor de deur! Rode! Wie kon dat op zijn of haar geweten hebben. Jip misschien? Ze deed de deur open en raapte het boeket op. Ze keek voorzichtig om zich heen. Zo te zien was er niemand op straat . Janneke sloot de deur en begaf zich naar de keuken waar ze de rozen in een vaas wilde zetten. Op het moment dat ze de keuken in wil stappen schrikt ze zich rot. Er staat een wildvreemde, maar zeer aantrekkelijke man bij het aanrecht. Hij roert in een pan erwtensoep. Het ruikt erg lekker. Janneke denkt na. Wie bent u? En wat doet u in mijn keuken?

   

  Sorry! Ik wilde je niet laten schrikken, maar de achterdeur stond open. Ik ben Jeroen Ter Haar en ik dacht, laat ik je eens verrassen met een heerlijke pan erwtensoep. Ik meen me te herinneren dat jij daar nogal gek op bent! Sinds die zus van mij, Saskia, me onlangs eindelijk verlaten heeft om een eigen leven te gaan leiden, ben ik uit verveling weer eens wat gaan lezen en heb me onder anderen in jouw en Jip’s jeugd verdiept. We hebben tenslotte nogal wat overeenkomsten en waren vroeger even beroemd! Jip en Janneke versus Saskia en Jeroen! Maar je hebt de rozen al gevonden zie ik! Mooi! Jeroen liep op Janneke af en gaf haar drie stevige zoenen op haar wangen. Leuk je eindelijk eens in levenden lijve te zien! Je bent stukken mooier dan je afgebeeld stond in die boeken vroeger! Lust je een kopje soep? Janneke stond met haar mond vol tanden. Haar badjas was enigszins opengevallen en liet haar heerlijke figuur in volle glorie zien. Jeroen keek er vol bewondering naar. Ik snap niet dat die Jip er met dat monster van een zus van mij vandoor is gegaan. Jij bent stukken mooier! Ik val sowieso wel op zwarte vrouwen. Janneke krijgt een déja vue ( In de keuken. Daar staat een hele grote pan. Een heeeeele grote pan. En daarin zit soep. Het ruikt wel erg lekker. En Jip mag even helpen roeren. Pas op hoor, zegt moeder, Val er niet in Jip! Stel je voor zegt Janneke. Val er niet in, Jip. Dan ben je helemaal groen. En dan moeten wij jou aflikken. Maar Jip valt er niet in. Hij roert. Met een houten lepel ) “Soep of sex?” Vraagt Jeroen. Doe eerst die sex maar, de soep kan later wel zegt Janneke en ze werpt zich op Jeroen.

   

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 306 keer bekeken

• Autotest.

  February 1, 2010

  De enigszins gedateerde en dus enorm vervuilende, maar volgens velen, nog immer mooie Volvo 245 Estate is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een rijdend icoon van kunstenaars, schrijvers en andere artistiekelingen. Er is iets wat het rijden met een Volvo 245 aantrekkelijk maakt: een gevoel van tevredenheid, onafhankelijkheid. De redelijk hoge zit, de kolossale omvang en de vrij zware motor geven de, meestal niet zo erg gefortuneerde bezitter van deze auto ondanks zijn regelmatig terugkerende geldgebrek, tóch het gevoel de koning van de weg te zijn. Ondanks dat de bestuurder er zo nu en dan van droomt in een mooie glanzende en nieuwe auto te rijden, voelt hij zich toch wel prettig in dit rijdende, maar nog steeds roestvrije museumstuk.

  

   

  Dit vierkante automobiel is ooit ontworpen als pure en veilige gezinsauto en is daarom berekend op de zwaarste omstandigheden. De zetels zijn, na al die jaren, ook al is het schuimrubber enigszins verpulverd, nog goed te hebben, en het zicht rondom is werkelijk uitstekend te noemen, dit in tegenstelling tot veel modernere auto’s. De binnenruimte is overweldigend en alles is meer dan ruim opgezet. Je vervoert er zonder enige moeite je echtgenote, drie bloedjes van kinderen én een koelkast, wasmachine of schoonmoeder mee, en een tweezitsbank is op zich ook geen probleem. En als je de allesdragers op het dak plaatst, kun je ook nog zonder probleem een eenpersoonsbed én eettafel met vijf stoelen meenemen! Het dashboard is duidelijk en overzichtelijk en er zit geen knopje teveel op. De radio/cd-speler zit, vanwege de plaatsing net achter de versnellingspook, op een niet altijd even goed bereikbare plek, maar in zijn vijf is hij redelijk bedienbaar. Dit alles draagt er allemaal aan bij dat een rit met een Volvo 245 op de eerste plaats vooral een avontuur is. De hoofdsteunen zijn in de praktijk niet meer dan een paar keiharde neksteunen, maar komen door hun open karakter het zicht rondom zeer ten goede. En God zij dank zijn de raampjes gewoon handmatig te bedienen en is het stuurwiel niet verstelbaar, dat geeft op deze leeftijd alleen maar gerammel. De af en toe opflikkerende, of juist niet brandende lampjes geven deze auto alleen maar meer charme. Een klein nadeel is wel, dat het verklikkerlampje van de autogordel het nu, na zo'n 19 jaar, nog steeds uitmuntend doet.

   

  Rijden...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 356 keer bekeken

• Liberté, Egalité et Fraternité!

  January 27, 2010

  Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap!

  Afgelopen de week weer eens een paar uur "gezellig" met onze oudste doorgebracht omdat ze haar huiswerk niet geleerd kreeg. Eerst het Duits maar eens! Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik ook niet echt een ster was in dit vak. Als mijn vriendelijke leraar Duits dhr. Kloos nog leeft zal hij waarschijnlijk nog steeds zo af en toe een nachtmerrie hebben met mij in de hoofdrol. Maar goed, onze oudste, gezegend met goed verstand, doch enigszins lui uitgevallen, kreeg dus de Duitse zinnetjes niet in haar hoofd gestampt. De dag ervoor had ze nog een 9,1 gehaald voor een SO Duitse woordjes (School Onderzoek), maar bij deze zinnetjes kronkelt er van alles door haar hoofdje heen, behalve de juiste woordjes! Ik ben bang dat het er ook niet uitkomt, laten we hopen dat ze met de andere SO 's wél goede punten haalt, want anders zie ik de toekomst somber tegemoet! Het is gewoon een Beta kind, ze is enorm goed in de exacte vakken zoals wis- en natuurkunde.

  Het grote voordeel van het met z'n tweeën gezamenlijk de leerstof doornemen is wél dat ik nu ook weer geheel en al opgefrist wordt! Vandaar dat ik hierboven de strijdkreet uit de Franse revolutie geschreven heb. Heerlijk om die romantische, maar bloederige Franse Revolutie weer eens voor de geest te halen. Je hebt nu pas door wat dat allemaal betekend heeft voor Frankrijk, maar ook voor heel Europa, dat, toen die zagen hoe ze het in Frankrijk geregeld hadden, dachten van: "Dat willen wij ook wel!" Dus misschien is deze periode wel dé aanzet geweest tot het moderne Europa zoals wij dat nu kennen met al zijn verworvenheden.

  

  Ik zie weer helemaal die oude, romantische films zoals bijvoorbeeld die van: "Angelique, Keizerin van de onderwereld" voor me en voel bijna mijn eigen kop er af rollen door de Guillotine! Wat een tijd was dat! Er kwam eindelijk een einde aan de onderdrukking door de adel en kerken. Godsdienstvrijheid, de vrijheid van boekdrukkunst en medezeggenschap kwam voor de gegoede burgerij in zicht. Het gewone volk, de mannen dan, de vrouwen kwamen pas véél later aan de beurt, moest nog wel even wachten totdat zij stemrecht en dus kansen op een beter leven hadden. Maar het begin was gemaakt. Het zou in Nederland, door het Hollandse Calvinisme nog tot 12 december 1917 duren voor het algemeen kiesrecht voor mannen in werking trad en voor de vrouwen was dat pas op 5 juli 1922!

  Maar Nederland heeft de afgelopen week laten zien waar het wél goed in is: "Helpen!" Samen veel geld ophalen voor ondersteuning van het rampgebied Haïti. Alle geschillen en ruzies werden even aan de kant gezet en André Rouwvoet, Geert Wilders, Marc Rutte en Wouter Bos zaten gebroederlijk naast elkaar telefoontjes van gulle gevers te beantwoorden, alsof ze dagelijks zonder problemen of geschillen samenwerkten. Naast allerlei artiesten (Waaronder onder anderen de band Kane met Carice van Houten, Wow!) welken allemaal belangeloos optraden, was de politiek was trouwens goed vertegenwoordigd, zelfs onze minister president J.P. Balkenende was aanwezig.

  De altijd sympathieke minister van ontwikkelingssamenwerking Bert Koenders was van 's morgens vroeg tot 's avonds laat onderweg om bij de diverse radio en tv programma's te benadrukken hoe belangrijk het wel niet was om vooral te geven. Heel Haïti is tenslotte zo goed als vernietigd, de meeste huizen in de hoofdstad Port au Prince zijn vernietigd en het dodental is al opgelopen boven de 150.000 mensen! en het land was al zo arm! Een voorbeeldje: In Nederland is het sterftecijfer van kinderen tot vijf jaar 8 op de 1000, in Haïti is dat normaal gesproken 127 op de duizend inwoners!

   

  Tenminste 70% van de Haïtiaanse bevolking kan niet eens lezen of schrijven, slechts 38% van de bevolking heeft toegang tot betrouwbaar drinkwater en op iedere 8.200 mensen in Haïti was er tot nu toe slechts één arts. Laten we hopen dat het hierna beter gaat worden daar!

  Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap, maar ook voedsel, scholing en gezondheidszorg. Ook voor hen!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 276 keer bekeken

• Wintertenen.

  January 19, 2010

  Had ik vroeger vanwege mijn vrolijke karakter slechts zo nu en dan last van Jubeltenen, tegenwoordig word ik geterroriseerd door mijn wintertenen! Twee pijnlijke, rode en glanzend gezwollen tenen met grote donkerblauwe plekken bederven alle buitenpret. De winter duurt voor wat mij betreft dan ook veel te lang! 

  
  
    
   

  Iedereen heeft tegenwoordig de mond vol over de opwarming van de aarde, klimaatveranderingen, ecologische rampen en dergelijke, maar als ik de laatste winters bezie lijkt het wel of de aarde koeler word in plaats van warmer! Zelfs in het warme California in de Verenigde Staten vrezen de fruittelers voor hun oogst door de aanhoudende koude daar! Maar ik geef toe: De zomers zijn ook lang niet gek tegenwoordig! Als ik terugdenk aan al die keren dat we afgelopen jaar barbeknoeiden of op een terrasje zaten, mmm, heerlijk! Ik heb het idee dat de jaargetijden gewoon wat extremer zijn de laatste jaren. Ik kan me tenminste niet herinneren dat de winters in mijn kindertijd, en dat is écht lang geleden, zo lang duurden, én dat er zo vaak sneeuw lag als tegenwoordig het geval is!
   

  
  
  

   

  Het is natuurlijk wel prachtig buiten, maar ik heb onderhand wel genoeg vrolijk gloeiende sneeuwgezichtjes en wonderschone witte winterbomen gefotografeerd. Afgelopen week vroor het zelfs zo hard dat de sneeuw 's avonds schitterde in het maanlicht. Het leek wel of er miljoenen LED-lampjes over de wereld waren uitgestrooid! Gelukkig hebben we aardgas en vooral: “Erwtensoep!” In deze barre tijden is dat toch Neerlands volksvoedsel nummer één! Als je dan na een schaatstocht of een stevige wandeling door de besneeuwde bossen thuiskomt, en je neemt zo'n Goddelijke hap warme erwtensoep is het alsof er een engeltje over je tong piest. Je kunt natuurlijk ook Gluhwein nemen, maar daar word je nogal dronken van en als je dan daarna weer naar buiten durft heb je het dubbel zo koud!
  
  
  
  
  

   

  Over engeltjes gesproken: Van de week mocht ik weer eens met de klas van onze jongste mee. We gingen naar het Museum voor Religieuze Kunst in Uden. Een mooi museum met een indrukwekkende collectie en met een internationale uitstraling. Zo iets verwacht je eigenlijk eerder in steden als bijvoorbeeld Assisi en Rome, maar het bevind zich gewoon in Nederland, en zelfs in mijn eigen woonplaats! Ditmaal betrof het bezoek een project getiteld “Van ganzenveer tot muis”. Het leert de kinderen hoe er door de eeuwen heen geschreven werd. In de middeleeuwen werd er vooral geschreven met een ganzenveer, zodat de kinderen na een inleidend filmpje dat dus in dit museum ook eens mochten proberen. Ze mochten een mooie oude middeleeuwse hoofdletter overtrekken met potlood. Deze konden ze daarna overtrekken met een echte in inkt gedoopte ganzenveer. Het leuke (en veilig voor de dure kinderkleding!) was dat ze zich van te voren in een helder wit habijt mochten hijsen, zodat ze zich goed in de oude monniken konden inleven. Het was een goede en vooral leuke ervaring voor de kinderen. Ze kregen zelfs echt monnikenbier (limonade) en het geheel werd leuk begeleid door enige vrolijke vrijwilligers en aan elkaar gesproken door een man met een ontploft “Art Garfunkel“ kapsel. Waarschijnlijk stopt hij voor het juiste effect iedere ochtend zijn vingers even in het stopcontact! De kinderen mochten ook nog even in een echt oud Latijnstalig Franciscaner bijbelboek kijken en voelen hoe zwaar deze wel niet was. Na nog een filmpje over ouderwets boek binden en boek restaureren door nonnen in Arnhem konden de habijten weer in de wilgen gehangen worden en togen we weer schoolwaarts, waar ze vast en zeker nog wel op dit onderwerp terug zullen komen!
  
  
  
  
  

   

  In een later stadium gaan ze nog een keer naar de Openbare bibliotheek om daar geheel digitaal een boek te maken! Natuurlijk kon ik het zoals u kunt zien, niet laten om in deze prachtige entourage enkele echte engeltjes te fotograferen. (zie voor meer foto's het juiste hyvesmapje) Het bezoekje werd ook nog opgenomen en uitgezonden door de lokale zender Skyline TV zodat de kinderen zichzelf op de buis terug konden zien!

  
  
  
  

   

  Meer informatie over het Museum voor Religieuze Kunst vind u op: www.museumvoorreligieuzekunst.nl Werkelijk een aanrader als u eens in de buurt bent!
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 243 keer bekeken

• Verrekte Rotjong!

  January 19, 2010

  De ergste koude is nu voorbij, en de winter gelukkig ook bijna. Vorige week maandag hebben we afscheid genomen van het ijs en zijn we heerlijk met vrienden aan het spelen geweest op een mooie bevroren plas hier in de omgeving. De dames genoten van de laatste rondjes op de schaats. Een vriendin van ons verleidde de gemeentelijke baanveeg beambte, zodat zij als een dolle over de ijsvlakte mocht sjezen met een gemotoriseerde baanveger voor haar uit, en de mannen vermaakten zich vooral met sneeuwballen gooien en sleeën. Onze jongste werd op een gegeven moment door een vriend van me met sneeuw ingezeept, waarop hij zo boos werd dat hij tegen hem uitriep: "Verrekte rotjong!" En dat tegen een man van mijn leeftijd, hahaha. Hij had nog gelijk ook! Kun je wel tegen een kleintje! 
  
                                                
  
  De wegen zijn nu gelukkig weer enigszins begaanbaar en zo nu en dan breekt ons geliefde zonnetje weer door. Heerlijk, wat heb ik die gemist! Voor een zonneliefhebber zoals ik hebben ze weliswaar zonnebanken en van die speciale anti depressie-daglichtlampen uitgevonden, maar dat vind ik ietwat overdreven. Ik prefereer toch de echte zon boven een koele lichtbak. Straks mogen we weer heerlijk die Goddelijke en niet te evenaren zonnewarmte op onze huid voelen, genieten van die warme gloed welke je gelaat streelt, en je botten die eindelijk weer continu op temperatuur kunnen blijven zonder steeds weer af te koelen als je naar buiten gaat, verrukkelijk!!! 
  
                                            

  Afgelopen dinsdag was ik uitgenodigd voor een live radiointerview bij Omroep Centraal in Gemert. Vol goede moed toog ik die avond op weg, maar na een ellenlange vermoeiende rit door de verloren Brabantse sneeuwvlakten begaf mijn auto het. Gelukkig werd ik vrij snel door een lokale varkenshoeder gevonden die mij voor veel geld een oude, versleten hondenslee met daarbij een span van twaalf eveneens versleten honden verkocht. Ik vervolgde mijn weg, hopende dat ik nog op tijd voor het interview zou zijn. Het werd een duivelse rit op die hondenslee. Er blijken dus geen koplampen op zo'n hondenslee te zitten, zodat ik zo goed en zo kwaad als het ging, bijna blindelings, de reis vervolgde. Onderweg werden we, net toen we de gemeentegrens van Boekel passeerden overvallen door een zware sneeuwstorm.
   

                                           

  
  De koude avondwind teisterde mijn botten en sneed als de zweep van Indianna Jones in mijn gelaat. Zelfs de honden hadden problemen gedurende de helse rit. Ze konden door de voortrazende sneeuwstorm niets horen, zien of ruiken en schrokken zich wild toen ze er veel te laat achterkwamen dat we achtervolgd werden door een troep hongerige straatkatten. Toontje, de voorste hond en waarschijnlijk al twintig jaar lang de leider van zijn roedel, vocht voor zijn leven met een schurftig poezenbeest, maar moest reeds snel de strijd opgeven, zodat ik mezelf genoodzaakt zag het oude beest los te snijden van de slee. Het arme mormel werd met huid en haar verscheurd door de totaal losgeslagen troep wilde katten. De winst hiervan was wel, dat omdat Toontje door zijn hoge hondenleeftijd zo taai was geworden, de katten dus flink wat tijd nodig hadden om hem te verslinden. Gelukkig konden we nu zonder verdere kleerscheuren onze reis vervolgen totdat we de gemeentegrens van Gemert naderden. 
  
                                            

  Door de sneeuwstorm, en het gebrek aan koplampen, konden we niet zo heel veel zien, maar plotseling waren we omsingeld door een leger van wilde en zwaarbewapende vrouwen te paard. Ook dat nog dacht ik, en voor ik het wist werd ik van mijn hondenslee afgerukt en over de rug van een paard gegooid. Het bleek het paard van de leidster van de bende te zijn, een enorme vrouw met een volle, weelderige haardos, waardoorheen vrolijk gekleurde linten waren gevlochten. Omringd door de sexy geüniformeerde vrouwen te paard en vastgeklemd door de enorme gespierde dijen van de leidster maakte ik een dolle rit door het centrum van het plaatsje. Opeens stonden we stil en werd ik van het paard geworpen met de mededeling: We zijn er! Ik stond op en strompelde naar de ingang.
   

  Binnen aangekomen werd ik opgewacht door de presentatrice van het radioprogramma "Dicht erbij", de schrijfster Magda Thomas, die mij het hemd van het lijf vroeg over mijn werk en leven. Ook mocht ik nog een aantal gedichten voorlezen. Zelf heb ik altijd het idee dat ik daar niet zoveel van bak, maar helaas was het een live uitzending zodat ik het resultaat later zal moeten beluisteren als ik een cdtje thuisgestuurd krijg met de uitzending erop. Ik ben benieuwd!
  
  Na afloop begaf ik me snel huiswaarts, bang voor wat ik nu weer tegen zou kunnen komen, maar ik was na een voorspoedige reis reeds binnen twintig minuten thuis, alwaar een heerlijk geurend kopje koffie op me stond te wachten.
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 247 keer bekeken

• Eindejaarsfilosofieën.

  December 21, 2009
  Een tuinman is de bomen in onze achtertuin aan het kortwieken. De bomen; twee coniferen van zo'n tien meter hoog, een laurierstruik van zeven meter in de lengte, de diepte én in de breedte, en een niet beukennootjes dragende beukenboom, die de klimboom van onze kinderen is. Een mooi kronkelig gevormde en stevige klimboom, die ik zelf eigenlijk altijd al zo goed en zo kwaad als ik kan bijhoud ieder jaar, omdat hij anders zo dicht groeit dat onze drie apen er niet meer in kunnen klimmen, en dat mag natuurlijk niet! Onze middelste is tenslotte volgens zijn grote zus in zijn vorige leven een zwart jongetje genaamd Numa geweest, die toen niets anders deed dan in bomen klimmen. Hij zal wel broodboomvruchtenplukker zijn geweest of zo. Dan heeft hij het nu toch stukken beter lijkt me. Heerlijk in een rijk land geboren te mogen worden waar hij alle mogelijkheden en kansen heeft op een goed en gezond leven.

   

  Of misschien had hij het toen wel beter. Heerlijk de hele dag doen waar je zelf zin in hebt en alleen af en toe als je honger hebt een paar vruchten uit de boom halen. Een vrij zorgeloos leven zonder jachten en jagen, niet meer verplichtingen hebben dan: "Wat eten we vandaag?" Slechts de zorg voor je eigen familie en het kleine dorpje waar je woont. En dan verder weinig weten van de buitenwereld. Niet weten dat er ergens anders, misschien op slechts honderd kilometer verderop een oorlog woed. Geen schoeisel missen, omdat je weet dat je die toch niet nodig hebt om van de ene naar de andere boom te komen. Geen mooie en dure kleren hoeft te missen, omdat die in een boom toch maar in de weg zouden zitten.

  Misschien had hij alleen wat last van die vervelende blanken, die dachten dat ze superieur waren en hem probeerden te veranderen en “cultiveren“. Hem in kleren wilden stoppen en hem vertelden dat de natuurgoden die hij respecteerde niet bestonden en hem daarom maar een blanke God met een wit gewaad en dito baard door de strot duwden. Of veel erger; witte mannen, of misschien wel Arabieren, of misschien zelfs andere zwarten, die waren destijds soms net zo erg , die hem misschien wel als slaaf verkochten op een grote, enge markt, met heel veel mensen, meer dan hij ooit eerder gezien had om hem heen. Kleurgenoten, die ook verhandeld werden. Blanken die in zijn mond keken en in zijn lichaam knepen om te kijken of hij sterk was en goed zou kunnen werken. Werk dat hij wellicht niet aankon, niet snapte en eigenlijk sowieso niet wilde doen. Misschien werd hij wel naar een ver vreemd en koud land gebracht. Dan werd hij vast en zeker vervoerd in zo'n vies stinkend mensonterend slavenschip, vastgeklonken in harde ijzeren boeien, waarin je jezelf nauwelijks kon bewegen.

  Het is toch verschrikkelijk. Als ik me bedenk dat als dat lieve mannetje van ons écht eerder geleefd heeft, hij misschien wel van alles heeft meegemaakt, waarbij wij hem nog niet konden beschermen, liefhebben en voeden. Wat is er dan met de andere kinderen van ons gebeurd? Of die van jullie? Zijn we zelf misschien ook ooit mooie zwarte mensen geweest? of waren we Aziaten? Woonden we destijds misschien wel in Zuid Amerika? Zijn we soms vergast in de Tweede Wereldoorlog? Of hebben we zelf Joden of Zigeuners vergast? Hebben we zelf slaven misbruikt, mishandeld en verhandeld?

  Als iedereen zo eens wat meer voor zichzelf uit zou filosoferen, beseften ze misschien beter dat iedereen eigenlijk hetzelfde is, en dat je een beetje geluk moet hebben om op een goede, liefdevolle plek geboren te worden Dat het zo maar kan gebeuren dat je ergens anders geboren wordt. Bijvoorbeeld in een oorlogsgebied, of in een land waar hongersnood is of waar door geldgebrek ongeneeslijke ziekten heersen. We weten natuurlijk niet zeker dat we opnieuw geboren worden, maar het zou eigenlijk best kunnen. Zullen we daar dan nu alvast een beetje rekening mee houden? Mopper eens wat minder en wees lief voor je medemens. Geef af en toe eens wat aan goede doelen. Veroordeel iemand niet omdat hij een ander kleurtje heeft, een andere geloof, of andere gebruiken en manieren. Voor het zelfde geld had jij daar gestaan. Vrolijk Kerstfeest!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 249 keer bekeken

• Bijna Kerst.

  December 14, 2009

   

  Zo, het mooiste kinderfeest van het jaar zit er weer op! De goede Sint is weer uit het land verdreven door zijn Angelsaksische equivalent de Kerstman, dus wij allen mogen weer volop aan de bak met het kopen van Kerstbomen en het optuigen daarvan, de Kerstdiners bedenken, alle Kerstcadeaus kopen, de Kerstinkopen doen, die verrekte Kerstkaarten versturen, glimmende papieren Kerstkransen ophangen en de banket en chocolade varianten voorproeven, enz. enz.....

   

  Komende week wordt het dan weer met zijn allen meehelpen op school; Kerstdiners begeleiden, workshopjes doen, naar de Kerstmusical van onze middelste kijken, met alle ouders naar de Kerstbijeenkomst gaan, gezellig met erwtensoep en broodjes worst rond een vuurkorf op het schoolplein. Kortom: We hebben het maar wát druk in de laatste schoolweek van het jaar!

   

  Wel heel erg gezellig allemaal, maar van mij mogen ze die feestdagen best wel eens wat meer over het jaar verspreiden. Sinterklaas is dan wel op 5 december jarig, maar het Kerstfeest is tenslotte op 25 december geplaatst omdat het overeenkwam met een oud Heidens gebruik, waarbij men destijds rond de tijd dat de dagen weer zouden gaan lengen, een boom neerzette om het aankomende voorjaar te vieren. Daarbij hing men dan vaak een grote glanzende glazen bal op om alle heksen en bosgeesten te verjagen.

   

  Want goedbeschouwd vieren wij met z'n allen hier dan wel ieder jaar in december leuk de geboorte van Christus, maar er is echt niemand meer in leven die weet wanneer Jezus Christus exact geboren is! Zouden we daarom het Christelijke Kerstfeest dan misschien niet beter gelijk met het Islamitische Suikerfeest kunnen vieren? Misschien willen de Joden ook wel een feestdag toevoegen op die dag! Dat zou ons beter uitkomen, én het zou veel beter zijn voor de integratie en eenwording van de diverse volksstammen in Nederland. Deze religieuze feesten zouden dan op een gegeven moment gewoon samen versmelten tot één groot "Kerstsuikerennogwatfeest"! Aan de voorafgaande Ramadan doen we natuurlijk niet mee, dat is toch niets voor ons Westerlingen. Dat vasten houden de meesten van ons met onze weldoorvoede buiken tóch niet vol, en de minima vasten het hele jaar door al, dus die ontvangen de genade van Allah, God, Jahweh of Jehova toch wel na hun dood! Het 40 dagen vasten na de Carnaval doen ze hier in het zuiden des lands tenslotte ook al lang niet meer. Dat brengt me trouwens op het idee dat het Islamitische geloof toch wel erg veel weg heeft van de diverse Christelijke en Joodse geloofsuitingen . Ze aanbidden tenslotte allen één en dezelfde God, en erkennen allemaal dat Jezus bestaan heeft. Én ze vieren allen gelijksoortige feestdagen, al zijn die dan misschien niet altijd op de zelfde datum.

   

  Natuurlijk hebben al die geloofsuitingen hun eigen eigenaardigheden. De Joden en Moslims besnijden beiden hun jongetjes, de Rooms Katholieken knielen voor een beeld neer om hun gebeden te uiten, en in sommige streng Protestantse kerken moeten de dames naast zwarte kousen een hoofddeksel dragen net zoals bij het Islamitische geloof. Nog niet zolang geleden deed dit verschijnsel zich in alle Nederlandse kerken nog voor. De Joodse mannen moeten trouwens ook een keppeltje op naar hun gebedsdiensten.........Waarom maken al die mensen dan eigenlijk altijd ruzie? In alle bijbelboeken, niet alleen in de Hindoestaanse Veda's en het Boeddhistische Pali-Canon, maar óók in de Koran, de Bijbel en de Thora wordt naastenliefde en eerbied voor anderen gepredikt! Waarom houd dan eigenlijk niemand zich daaraan?

   

  Misschien zie ik het, als niet in een vastomlijnde God zoals zij gelovende buitenstaander, wellicht niet helemaal goed, maar ik denk dat als iedereen zijn medemens eens een beetje meer zou respecteren, en wij allen eens een beetje meer interesse in elkanders belevingswereld zouden tonen, men elkaar stukken beter zou gaan begrijpen en inzien dat we toch wel érg veel op elkaar lijken en het dan mijns inziens een stuk gezelliger en vreedzamer zou worden op onze gezamelijke en alom geliefde Moeder Aarde.

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 281 keer bekeken

• Rompuy nieuwe marionet Brown, Merkel en Sarkouzi

  November 21, 2009

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 305 keer bekeken

• Lieve Marietje,

  November 20, 2009

   

   

   

   

  Lieve Marietje,

   

  Ik, maar eigenlijk wij mannen in het algemeen hebben een probleem. Het gros van ons begrijpt niets van vrouwen..........en ik heb het idee dat dit andersom ook zo is! Eigenlijk word ik er regelmatig moedeloos van, ik ben een gelukkig getrouwd man, tenminste, de meeste tijd dan, maar ik heb regelmatig moeite met het doorgronden van de vrouwelijke psyche, en dan vooral die van mijn eigen lief. Soms heb ik het er met mijn vrienden over en dan hoor ik meestal niet meer dan dit soort uitspraken: “

   

   

  Er zijn slechts twee redenen waarom een man naar de kroeg gaat: Óf hij heeft geen vrouw, of hij heeft er juist wél een!” Of deze: We zijn best gelukkig getrouwd, want zij is gelukkig, en ik ben getrouwd! Echter; aan zulke uitspraken heb ik natuurlijk helemaal niets zodat ik me in mijn uiterste nood maar tot u wend.

  Ons mannen wordt altijd maar verweten dat we niet alleen niét doen wat vrouwen willen, maar vooral dat we dat niet aanvoelen. Onze geliefde vriendinnen en echtgenoten zouden het liefste hebben dat we altijd hun gedachten kunnen raden en hun gevoelens kunnen aanvoelen! Doch helaas lieve dames, hierbij moet ik jullie toch écht uit de droom helpen: Wij mannen zien alleen de boom of het paaltje waar jullie tegenaan zijn gereden, maar de andere bomen en palen eromheen niet! Wij zijn dus gewoon kortzichtig, kort voelend en kort denkend. Maar goed, wij begrijpen jullie dus niet, zelfs als jullie van glas zouden zijn zouden we nog niet door jullie heen kunnen kijken. En dan willen jullie ook nog dat we onze eigen gevoelens uiten! Nu vraag ik je!.

   

  Oké, toegegeven, vrouwen zijn slimmer, mooier, liever en vooral lekkerder, dan wij mannen. Maar dat is niet onze schuld! Nee, hoor dat is de schuld van onze lieve Heer, God, Allah, of hoe hij ook mag heten. Hij schiep tenslotte als eerste de man, zag dat die niet helemaal klopte en maakte nóg een mens, maar ditmaal de verbeterde versie: "De vrouw!" Wij mannen zijn gewoon onverbeterlijk, en we lijken jullie, onbedoeld, af en toe gewoon niet te willen begrijpen! We nemen te weinig bloemen mee, luisteren niet voldoende naar wat jullie te zeggen hebben, en voelen al helemaal niet aan wat jullie voor ons voelen.

   

  　

  De mannelijke jeugd heeft het zelfs extra moeilijk tegenwoordig. Want hoe zegt een jonge man tenslotte tegenwoordig dat hij een meisje leuk vind? Wow, wat ben jij een vette meid!!! Jij bent écht helemaal dope Chicky! Honderd tegen één dat hij een draai om zijn oren krijgt en dat de betreffende jongedame zich nooit meer laat zien! Wij mannen moeten gewoon leren hoe we beter met het vrouwelijke geslacht om zouden kunnen gaan.

   

  Lieve Marietje, bestaat daar geen cursus of workshop voor? Of wordt dat dan meteen een zeer uitgebreide universitaire studie naar de hebbelijkheden, onhebbelijkheden en complexiteiten van de moderne vrouw? Eigenlijk zou ik al blij zijn als ik enige handvatten kreeg, wat kleine tips hoe ik beter kan zien en voelen wat ik moet doen in bepaalde situaties. Ik heb wel eens het idee dat wij bij het uitdelen van gevoelens helaas een stuk verder achteraan stonden dan de dames. Misschien hebben wij, heel erg diep verborgen, wel gevoelens, maar als wij die al hebben, dan uiten wij die niet, of wél, maar dan niet op tijd, óf op het verkeerde moment, óf op de verkeerde manier. Als wij eindelijk eens durven te huilen zijn we watjes, en als we niet huilen zijn we gevoelloos, kortom, we snappen er niets van!

   

  Hartelijke groeten, Anoniempje.

   

  　- - - - -  -- - - - - - - - - 

  　

  Lieve anonieme jongen,

   

  Troost je, wij vrouwen zijn echt niet zo moeilijk als je wel denkt! We houden in principe van simpele dingen; Dus vooral van jullie lieve mannen, want als er iets voor een vrouw simpel te doorgronden is dan zijn jullie het wel!" Een man is voor ons als een open boek, maar wij hebben het over het algemeen snel uit! Kijk, we moeten een man dan wel nemen zoals hij is, maar dat betekent niet dat we hem zo moeten laten! Want daar zit nu eigenlijk het probleem; Wij willen gewoon alles hebben om het daarna weer te kunnen veranderen, en niet alleen mannen hoor, wij willen nu eenmaal graag álles naar onze hand zetten. Verder willen wij écht niet zo heel veel. Hooguit willen wij zo nu en dan wat liefde en aandacht, en dat kan in verschillende dingen tot uitdrukking komen. Zo zijn we gek op bloemen, bonbons, complimentjes, romantische etentjes, kleine snoepreisjes, zonvakanties enz. enz. Maar weet je waar wij vrouwen vooral van houden? Van moddervette creditcards. En als je die niet hebt, dan zul je van goede huize moeten komen om ons te behagen! En als je wel een goedgevulde creditcard hebt, maar die niet met ons wilt delen, dan heb je natuurlijk ook pech gehad! Verder houden wij niet van mannen met snorren waar de resten van de vorige dag nog in hangen, bierbuikjes, overbehaarde lichamen, stinkvoeten of nog erger: “Mannen die eigenwijs zijn!” Want dat zijn wij namelijk ook en dús levert dat dan alleen maar heftige discussies en problemen op. Je weet hoogstwaarschijnlijk wel dat voor een vrouw de ideale man eigenlijk niet bestaat, want die is een tijger in bed, maar toch begrijpend en zorgzaam, hij is vooral lief, rookt niet en drinkt met mate, kijkt niet naar andere vrouwen waar wij bij zijn en geeft je altijd gelijk..........en dat is onmogelijk! Wist je trouwens dat achter iedere succesvolle man een stomverbaasde vrouw staat?

   

  Om op je vraag terug te komen of er misschien cursussen o.i.d. zijn om beter met ons vrouwen om te gaan? Naast diverse anti-assertiviteit cursussen voor mannen, die veelal door verlichte vrouwen gegeven worden, zijn er ook verschillende voorbeeldige-mannen-dressuur-workshops op de markt, die worden gegeven door bekende trainsters zoals bijvoorbeeld Martina Gaus, welke je in meerdere sessies van enkele weken, volledig leren hoe je jouw vrouw of vriendin moet behagen en gehoorzamen . Ook kun je veel leren van de diverse vakbladen op dit gebied zoals daar zijn: de Libelle, de Margriet, Esta, Flair, Viva, Opzij en vergeet vooral Happinez niet. Als je dit soort bladen regelmatig leest, leer je vanzelf hoe je bij ons, op de juiste manier, de gevoelige snaar kunt raken. Maar bedenk vooral:

   

   

  Je bent niet ongelukkig door wat je met je vrouw wel of niet meemaakt, maar je bent ongelukkig door de manier waarop je ermee omgaat! Waar bij de meeste vrouwen het probleem ligt is dit: Gisteren voelden ze zichzelf nog een jonge roos, maar vandaag meer een oude doos. En als je dát begrijpt, en daar voorzichtig mee om probeert te gaan ben je al een heel eind op weg!

  　

  　

  Liefs, Marietje.

   

  　

   

  　

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 513 keer bekeken

• Staatsloterijperikelen.

  November 16, 2009

  Afgelopen week m’n staatsloten maar weer eens gechecked, en natuurlijk weer niets.....Normaliter koop ik gewoon een heel lot , maar ditmaal had ik voor de verandering eens een heel straatje vijfjes genomen. De hoofdprijs, een jackpot van 5,5 miljoen vind ik tenslotte voldoende voor de komende 20 tot 25 jaar! Volgens de statistieken leef ik waarschijnlijk toch niet heel veel langer meer, en ik ben niet overdreven hebberig uitgevallen. Maar helaas: De totale opbrengst bedroeg niet meer dan drieëntwintig euro en tien cent, en dat terwijl de aanschaf maar liefst 30 euro was.

   

   

   

  

   

  Vanzelfsprekend had ik al helemaal bedacht hoe ik het uit zou gaan geven: Een mooi strak en modern klimaatneutraal huis met alle moderne snufjes op energiezuinig gebied, eigen stroomvoorziening zodat je niet meer afhankelijk bent van al die vervelende en veel te dure energiemaatschappijen, voldoende kamers, minimaal twee badkamers, een verwarmd toilet!, een mooie grote leefkeuken en een iets groter atelier dan datgene waar ik nu in zit te schrijven en schilderen, en voor mijn geliefde echtgenote een nieuwe auto, u weet wel, zo'n uitermate saaie, zuinige en oerdegelijke Porsche Carrera S Cabriolet.

   

  Zelf blijf ik dan voorlopig wel in m’n oude vertrouwde VOLVO uit 1991 rijden, we moeten tenslotte niet ál te veel opvallen nietwaar? En onze middelste zou voor Sinterklaas eigenlijk het liefste een opa/transportfiets hebben.......Ach, dan moet hij nog maar even wachten tot zijn verjaardag. Het allerleukste aan een bepaalde wens is de wens zelf tenslotte, als die wens eenmaal vervuld is, is het alweer gewoon geworden. Dan ben je wel blij met je nieuw verworven kado, maar het allerleukste; de spanning of je het wel of niet krijgt, is er vanaf. Daarom doen wij mensen mijns inziens ook mee aan al die loterijen; Puur en alleen voor de spanning! Want zitten wij nu echt te wachten op 5,5 of zelfs 27,5 miljoen euro? Ja, natuurlijk, een hoop geld op je bankrekening is vanzelfsprekend erg prettig, maar word je daar nu écht gelukkiger van?

   

   

   

  Eigenlijk ben ik er van overtuigd dat het merendeel van de bevolking het nu al enorm goed heeft. Natuurlijk zullen vooral mensen met een minimum inkomen of minder graag ruimer in hun beurs zitten, maar ik denk stiekem dat we met een prijs van 1000 tot 10.000 euro net zo blij zouden zijn als met zo'n vette miljoenenprijs. Wat zou je eigenlijk écht doen met zo'n “Giga”- prijs? Zou je ineens ontzettend krenterig worden, of bang zijn het te verliezen? Misschien word je wel ontzettend angstig , word je panisch dat ze je komen bestelen, of nog erger, dat ze je kinderen zullen ontvoeren voor losgeld! Eerlijk gezegd weet ik het niet. Misschien word ik juist wél enorm veel gelukkiger met zo'n bedrag!

   

  Eigenlijk zou je, als je zo een enorm bedrag wint, daarmee eens iets goeds moeten doen, bijvoorbeeld alle bijstandgezinnen bij jou in de buurt eens wat extra's geven voor de komende feestdagen, of een flinke donatie doen aan een goed doel. Maar ik heb het idee dat grote prijswinnaars dat zelden doen. Doch lieve lezers en lezeressen; als je ooit iets wint: “Wel aan goede doelen geven graag, alles is tot op zekere hoogte aftrekbaar van de belasting, en als je dan toch geld af moet dragen, dan doe je dat m.i. liever aan een goed doel dan aan de fiscus!”

   

  Nee hooggeachte "Staatsloterij-Bobo's", ik stel me wel tevreden met een prijsje van zo'n 10.000 euro, dan kunnen we een nieuwe wasmachine en droger kopen, want daar zijn we onderhand wel aan toe, en daarna lekker met z'n allen op vakantie, en met de rest gaan we, áls er eventueel nog wat over blijft, de auto van mijn geliefde een grote beurt laten geven, zodat die weer een jaartje veilig door ons landje kan scheuren! Maar ik blijf natuurlijk wél meedoen met alle loterijen, want al lijken dromen dan toch veelal op bedrog uit te komen: " Je weet maar nooit! "

   

  　

  　

  Alle geld op de wereld

  kan niet voorkomen

  dat je jezelf

  ongelukkig voelt.

  Geluk zit in

  een oogopslag,

  een lach,

  een aai over je bol

  Maar echt niet in

  een briefje van tien.

  Alhoewel zo'n briefje

  in sommige gevallen

  levensreddend

  en zaligmakend

  kan zijn.

  De wereld zit

  vreemd in elkaar.

  Wat voor de een

  rijkdom is,

  heeft voor een ander

  weinig waarde.

  Het is slecht verdeeld

  op deze aarde.

   

  　

  Met dank aan:

  De Staats-kas-vullende-loterij, de Postcode-verplicht-want-anders-winnen-de-buren-alles-loterij, de Sponsor-voor-meer-gehaktballen-in-de-kantine-loterij, de Lotto-ballen-die-op-je-hoofd-vallen, de Toto-bobo's-die-overbetaalde-voetballers-nog-rijker-maken, enz. enz....................

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 276 keer bekeken

• Milaan..........

  November 9, 2009

  Soms moet ik gewoon even naar Italië, en dan vooral naar Milaan, want dat is bij uitstek een stad voor liefhebbers en genieters van al het moois en lekkers dat er op deze wereld te koop is. Het is een stad vol schitterende gebouwen in Romaanse stijl tot Jugendstil (Art Nouveau) met hier en daar er tussen in óf er pontificaal bovenop gebouwd een modern gebouw, dat er wonderwel goed tussen blijkt te passen. Sommige straten lijken rechtstreeks uit den Haag overgebracht te zijn, anderen zijn weer typisch Italiaans. Een wondere wereld van verschil in deze internationale winkelstad. Internationaal, niet alleen vanwege de vele designers die óf hier uit de buurt vandaan komen, of naar dit “Design Mekka” naar toe getrokken zijn als vliegen op de strooppot, maar vooral vanwege de vele talen die je in de spotgoedkope Metro hoort spreken. Voor slechts drie euro kun je hier een hele dag onbeperkt rondreizen door de gehele stad. En het leuke is: je komt hier lang zoveel toeristen niet tegen als bijvoorbeeld in Rome, en je bent er binnen een uur en een kwartier al vanaf vliegveld Weeze in Duitsland!

   

  

   

   

  Verreweg het mooiste gebouw in Milaan is de Duomo (Kathedraal), de op de Sint Pieter in Rome na grootste kathedraal van Italië. Op het moment dat wij er waren was er een schitterende tentoonstelling met gigantische kerkschilderijen afkomstig uit oude, verloren gegane kerken en andere historische gebouwen. Deze prachtige werken waren los in de ruimte gehangen en waren een overweldigend en imponerend geheel. Misschien zelfs wel iets te veel van het goede, omdat het de aandacht afleidde van hetgene waar de meeste mensen toch eigenlijk voor waren gekomen; Het schitterende interieur van de Duomo zelf! De buitenzijde van de kathedraal is trouwens ook prachtig. op het ogenblik is de restauratie bijna afgerond, zodat je het enorme gebouw kunt bewonderen alsof het nieuw is. Je komt werkelijk ogen tekort om alle schoonheid aan beeldhouwkunst en architectuur te bekijken. Als je alles écht goed wilt zien ben je maanden bezig.

   

   

  Voor de échte mode liefhebbers is Milaan natuurlijk één van de belangrijkste steden van de wereld. Dus als je hier bent moet je vooral naar de, vlakbij de Duomo gelegen Via Montenapoleone. Daar vind je de grote modehuizen van o.a. PRADA, DOLCE & GABANA, GUCCI enz. enz. Deze vrij smalle straat is, mede door de originele bloembakken in de vorm van Fiatjes 500 in een schaal van 1 op 1, welke als bloembakken worden gebruikt, een lust voor het oog. Als je Internationale beroemdheden wilt zien schijnt dit dé plek te zijn om ze in het wild tegen te komen! Wij hebben niemand bekends gezien, maar ja, mijn geliefde en ik lezen dan ook niet zo vaak van die bladen waar dit soort creaturen in plachten te verschijnen. Wel hebben we genoten van de Ferrari’s, Masserati’s, Lamborgini’s en allerlei andere exotische bolides. Helaas waren de winkels nét iets te duur voor onze beurs, maar we hebben wel een bezoekje gebracht aan “Paticceria-Confetteria COVA“, een oase van heerlijke gebakjes, chocolade en koffiesoorten in deze bijzondere straat. De cappucino kostte er zeven euro per stuk, maar ze smaakte heerlijk en de ambiance maakte natuurlijk alles goed. Deze uitspanning werd voornamelijk bevolkt door schitterend geklede, veelal van “Louis Vuitton” tasjes voorziene zeer verveeld kijkende rijke dames, omringd door grote papieren tassen van dure merken, maar zonder partner…..die waren natuurlijk het geld aan het verdienen dat deze dames hier zo rijkelijk uitgaven. (of de heren zaten met hun stukken jongere maitresses op de Bahama’s)

   

   

  Ook voor de smallere beurzen is er voldoende te koop in Milaan. Naast ketens als Zara, H&M en andere beter betaalbare winkels is er nog een zeer bezienswaardig kleding-luilekkerland in de stad, namelijk de Chinese wijk. Hier vind je, even voorbij het echte centrum, een heerlijke straat met allerlei mode en accessiore winkeltjes. Hier vind je werkelijk de leukste en meest aparte kledingstukken voor beduidend prettiger prijzen. Een voorbeeld: Voor een leuk eenvoudig jurkje van PRADA betaal je minimaal 1800 euro, in deze straat kostte iets soortgelijks ongeveer 40 euro. De kwaliteit en snit zal best wel een stuk minder zijn, maar op de echte Jetset feestjes kun je jurkjes toch maar één keer dragen, anders roept iedereen gelijk: “Dat mens heeft óók altijd hetzelfde aan!”

   

   

  Waar wij altijd als eerste aan denken als we in Italië zijn is natuurlijk de allereerste levensbehoefte na espresso: “Mangiare”, oftewel eten! Als er één land ter wereld is waar je lekker kunt eten is dat hier wel! Voor iedere beurs is er wel iets te vinden, en dan hoef je echt niet naar de Mac Donalds. Toen wij onlangs in Milaan waren hebben we de eerste avond gegeten bij een écht Italiaans restaurant “Fashion“, in de Via Torriani, een eetgelegenheid vol Italianen en zoals het natuurlijk hoort; met “authentieke TL verlichting“. Daar brengt een kale kelner met grote oorringen, een Jean Paul Gaultier* look a like, die vast al zijn vrije uren in de sportschool doorbrengt, je voor ongeveer 42 euro met z’n tweetjes een heerlijke maaltijd met écht Italiaanse delicatessen als bijvoorbeeld Bressaola (gedroogd rundvlees), Buffel Mozarella en natuurlijk een heerlijke Pizza. Dit alles plus een goede fles wijn en een fles water, een heerlijk dessert, én op het laatst natuurlijk echte espresso en voor mijn geliefde een Sambuca en voor mij een Grappa!

   

   

  De avond daarna hebben we in een schitterend, enigszins duurder (ongeveer 200 euro), “bijna” sterrenrestaurant gegeten: “Ristorante ‘l Assasino”(de Moordenaar) in de Via Amedei. Volgens de recensies komen hier alle landelijk vooraanstaande acteurs, politici en journalisten eten. Hier hebben we, in een entourage a la “de Librije”, heerlijk genoten van echte authentieke Milanese gerechten als gebakken ei met porcini’s en geschaafde truffel, gefrituurde en gevulde courgettebloemen, overheerlijke saffraanrisotto, enkele heerlijke visgerechten en coteletta Milanese, een mooi (te groot) stuk kalfsvlees samen met mozzarella gepanneerd en gefrituurd in heerlijke olijfolie. De erbij bestelde wijn was zo lekker, dat we ons genoodzaakt voelden bij het tussengerecht reeds een tweede fles te bestellen. U kunt zich voorstellen dat ik, tonnetje rond gegeten als ik reeds was, geen dessert meer op kon, en dus maar een heerlijke espresso en een “morbide” (superzoete en zachte) Grappa bestelde. Mijn geliefde vond echter nog wel een plekje voor een overheerlijke ananas carpaccio. La vita e bella!

   

   

  *Jean Paul Gaultier is een bekende extravagante modeontwerper, welke vaak in strakke matrozentruitjes rondloopt. Hij is vooral bekend geworden door de puntige bustiers die hij voor Madonna ontwierp, en door zijn welbekende heerlijke parfums, waarvan de flacons de vorm hebben van dames c.q. heren torso‘s.

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 6202 keer bekeken

• November 2, 2009

  Ik ben stapelgek op baby’s. Het is nauwelijks voor te stellen dat er uit zulke lieve, zachte en onschuldige popjes, volwassen mensen kunnen groeien met al hun vreemde eigenschappen en neigingen. Wie kan zich tenslotte voorstellen dat mensen als Geert Wilders, Dirk Scheringa of Jan Mulder ooit baby zijn geweest? Ik niet in ieder geval. En tóch zijn zij ook ooit een leuk, lief en schattig babytje geweest. Goed, Dirkje kan nog steeds heel aandoenlijk lijken, maar uit recente, onthullende publicaties blijkt hij toch echt wel een wolf in schaapskleren te zijn. Maar goed, baby’s zijn lief, leuk en nog lekker makkelijk in het onderhoud ook! Ze slapen, eten en poepen en verder kun je er heerlijk mee knuffelen. Eigenlijk zijn het net jonge hondjes of katjes, alleen de poep stinkt minder, tenminste: Voor menselijke begrippen dan, want voor een beetje hond maakt het echt niet uit wat voor soort uitwerpselen ze ruikt, hoe meer het stinkt, hoe lekkerder ze het volgens mij vind! Trouwens, jonge honden en katten poepen werkelijk overal waar het ze uitkomt. Een baby doet dat natuurlijk ook, maar dan wél in een luier, en dat is wel zo overzichtelijk!

   

  Maar goed, mijn voorkeur voor jonge wezentjes gaat dus vooral uit naar mensenbaby’s! Zo erg zelfs, dat als ik er een zie, ik hem of haar het liefst voor altijd bij me zou willen houden en vertroetelen. Zelf hebben wij er drie versleten, maar gelukkig komen we ze nog regelmatig in het wild tegen in een kinderwagen, óf nog heerlijk onbezorgd in moeders warme buikje. En dat is voor mij natuurlijk helemaal schitterend! Stiekem ben ik altijd een beetje verliefd op vrouwen die een kindje in hun buik dragen. Als ik dan zo’n prachtige prenatale moeder in al haar glorie voorbij zie komen, zou ik haar eigenlijk best wel even lekker willen knuffelen, en dan zou ik het liefste ook nog, als het even mogelijk zou zijn, voorzichtig aan haar mooie zwangere buik voelen of ik de baby al voel. De dames zien me al aankomen! Hahaha……..Nee, wij hebben ons portie wel gehad en wachten nu geduldig tot de volgende generatie zich aandient. Maar als ons kroost er net zo lang over doet als wij voordat ze aan een kindje beginnen, dan vrees ik dat we daar nog lang op kunnen wachten!

   

  Het vreemde is, dat je jezelf van je eigen kinderen eigenlijk alleen nog de leuke dingen van destijds rond hun geboorten kunt herinneren. Dat onze eerste, nu een slimme, lieve en mooie meid van dertien, in haar moeders buik met volle zwaailichten en sirene naar het ziekenhuis moest, omdat ze in haar eigen vruchtwater had gepoept, en daardoor zuurstof gebrek zou kunnen krijgen, zijn we gelukkig al bijna vergeten, en dat de tweede niet voldoende wilde eten en daarom dus ruim twee weken lang om het uur twintig milliliter melk moest krijgen, omdat hij anders uit zou drogen en misschien wel ondervoed zou raken, daar denk je gelukkig ook zelden nog aan. Alleen van de geboorte van onze jongste, die, nadat mijn geliefde al de hele dag aan de wee opwekkende middelen had gelegen, direkt na zijn geboorte ontzettend benauwd bleek, en waardoor hij dus, terwijl ik er bij stond, als de sodeju beademd moest worden, heb ik nog wel eens nare dromen. Maar dat was dan ook een super angstig moment. Misschien herinner ik het me gewoon nog wel omdat dat het kortste geleden is en dus nog het dichtste bij je staat. Een mens is blijkbaar in staat zijn geheugen selectief te wissen voor bepaalde nare zaken, zodat alleen de leuke herinneringen je goed bij blijven . Niet dat je urenlang in het warme zwembad moest blijven wachten tijdens de zwemlessen, maar je herinnert je alleen die leuke diploma-uitreiking, toen ze van die trots glimmende koppies hadden. Gelukkig maar!

   

  Een rare traditie vind ik het trouwens dat de vader de navelstreng mag doorknippen. Je moet dan, met een botte schaar iets wat sterk op een extra taaie rubberslang lijkt, door zien te knippen. Misschien is het wel een soort test om je mannelijke krachten te bewijzen. Net zoals het zogenaamd mede beoordelen van de placenta, de moederkoek. Nou heren, daar is niets koekigs aan, laat ik jullie dat vertellen. Het is gewoon een bloederige, kapotte zak met daarin iets wat nog het meeste op slachtafval lijkt! Nee, dat is niets voor ons als echte Mannen-watjes! Onze geliefde vrouwen zijn in deze de echte kerels waar het om gaat! Zij ondergaan stijlvol en vol gratie de barenspijnen (nou ja, voor het grootste gedeelte dan), en geven geen kik als de gynaecoloog of verloskundige (vroed of wroet vrouw vind ik eigenlijk een beter passende benaming) na de bevalling alle scheuren weer dichtnaait die het lieve en onschuldige kindje veroorzaakt heeft omdat het toch net iets te groot bleek voor deze uitgang. Nee hoor, dan bellen ze ondertussen hun moeder of goede vriendin even om te vertellen dat de kleine geboren is, dat alles snel en goed ging, en of ze snel komen kijken. En passant hebben ze het dan ook nog even over die beeldige schoenen die daar en daar, naast die mooie handtas in die etalage staan te wachten op het moment dat ze voor het eerst weer met de kinderwagen naar het winkelcentrum kunnen. Wat doen wij mannen hier eigenlijk? Wij hebben toch helemaal niets toe te voegen aan een bevalling? Ja, we mogen onze geliefden een beetje vertroetelen, bemoedigend toespreken, en af en toe iets te eten en drinken voor ze halen. Meer niet. Ach, ik had geluk, ik mocht onze kinderen gezellig ‘s nachts de fles geven omdat mijn geliefde haar slaap hard nodig had als ze na het veel te korte zwangerschapsverlof, snel weer aan het werk moest. En omdat ik een beroep aan huis heb, mocht ik het meeste voor de kinderen zorgen, en tot mijn grote vreugde mag dat nog steeds …….ik vertelde u het al eens eerder: "Ik ben een bofkont!"

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 238 keer bekeken

• Indrinken.

  November 2, 2009

  Onlangs had onze oudste een schoolfeestje in een discotheek hier in de omgeving. Allen de eerste drie klassen, zo’n vijfhonderd kinderen, mochten komen. Het onderwijzend personeel dacht zo alles goed in de gaten te kunnen houden…..Verkeerd gedacht dus! Verscheidene kinderen bleken zich dus bij aankomst reeds ingedronken te hebben en waren al flink aangeschoten voor het feest goed en wel begonnen was. Ik hoorde verhalen over kinderen van dertien jaar die al dronken waren! Terwijl er op het feest helemaal geen alcohol geschonken mocht worden! Het lerarenteam is nu aan het overleggen of ze in het vervolg maar beter geen schoolfeestjes zullen geven, omdat ze de zaak toch niet goed in de hand kunnen houden. Ik herinner me dat wij vroeger op onze klassenavondjes ver voor de oorlog nog gewoon sinas en cola dronken, en daar vooral veel chips bij aten, want dat kreeg je toen nog bijna nooit. Verder dansten we alleen maar op Status Quo, George Mccray en Mud en als we geluk hadden was er misschien wel iemand die slow met je wilde dansen, slijpen heette dat toen. (We worden oud) Dat slijpen was trouwens heerlijk, je dacht dat je meteen verkering had met dat meisje waar je mee mocht dansen, maar de volgende dag was de liefde meestal weer over. Bij ons waren de klassenavondjes destijds trouwens al om tien uur afgelopen, veel te vroeg dus, en tegenwoordig begint het pas rond tienen. Daar is veel in veranderd gelukkig!

   

  In onze tijd hadden we trouwens nog flink wat ontzag voor autoriteiten zoals leraren, artsen en politieagenten. Ik herinner me bijvoorbeeld als de dag van gisteren dat als ik vroeger naar een schoolarts moest ik doodsbang en verlegen was. Dan stond je daar, ontzettend nerveus, met z’n allen achter elkaar, geduldig in een rij in de gymzaal of aula, in je witte interlockje te wachten op die veel te strenge dokter. Ten eerste was het er altijd ijs en ijskoud, zodat je sowieso al stond te rillen, en dan ging daar zo’n vervelende arts met een nog koudere stethoscoop degenen die voor je aan de beurt waren martelen. Je hoorde ze krijsen, gillen en huilen, en dan moest jijzelf nog aan de beurt komen. Lekker was dat! Meestal kreeg je nog een prik ook. En dan niet een prik met zo’n dun naaldje zoals tegenwoordig, nee, toen had je nog van die injectienaalden van het formaat slagroomspuit, zodat je nog geruime tijd last had van een pijnlijke en lamme arm en enorme blauwe plekken kreeg op de plaats waar ze je geïnjecteerd hadden.

   

  Gelukkig zijn de tijden veranderd. Van de week was ik samen met onze jongste nog bij de schoolarts en deze had absoluut geen schroom of angst voor de vrolijke en joviale dokter. Hij was op school reeds goed voorbereid met een introductiefilmpje en de schoolarts was al eens op school geweest om kennis te maken. Onze jongste voerde op zijn gemak alle opdrachten uit en liet zich in allerlei rare bochten wringen zonder te morren. Hij telde van voor naar achteren en weer terug en had de grootste lol bij de ogentest met de Mickey Mouse brilletjes, waar bij op allebei een ander oog afgeplakt was. Hij deed verder alle tests hartstikke goed en mocht na afloop een “vette’ sticker uitzoeken.Sowieso zijn de kinderen van tegenwoordig gelukkig veel mondiger dan wij vroeger en durven ze veel meer te zeggen en doen dan wij toen. Als wij vroeger bij de bovenmeester moesten komen stonden we te rillen als een rietje, en als de kinderen van ons tegenwoordig toevallig bij het schoolhoofd (de directeur!) moeten komen lopen ze bij wijze van spreken fluitend zijn kamer binnen en vertellen zonder schroom wat hen dwars zit.

   

  Maar wat zou nu eigenlijk het probleem van deze jonge kinderen onlangs op het schoolfeest zijn, dat ze zich in willen drinken voor een feestje? Ze zijn natuurlijk, ondanks hun stoere en zelfverzekerde facade, diep van binnen gewoon net zulke onzekere pubers als wij destijds waren. Zouden ze daarom zoveel drinken? Willen ze alleen maar een beetje stoer doen, om er zo bij te horen? In onze tijd was het hartstikke stoer om te roken, en dat deden we dan ook, al dan niet stiekem in het fietsenhok. Als je dan betrapt werd kreeg je gewoon drieduizend strafregels met: “Ik mag niet roken in het fietsenhok”, en je moest het fietsenhok aanvegen! Het lerarencorps verwachtte dat we het zo vanzelf wel af zouden leren, maar als we even de kans kregen rookten we de volgende dag gewoon stiekem ons sigaretje weer in het fietsenhok. De kinderen die onlangs op het schoolfeestje werden betrapt met drank op werden apart genomen en streng toegesproken, waarna hun ouders gebeld werden om ze op te halen. Ik ben benieuwd of dat helpt! Als er in ieder geval ooit nog een schoolfeest mocht komen, mogen zij er niet meer bij zijn, ze zijn geschorst voor ieder volgend feestje…….Tja, dan hoeven ze zich in ieder geval niet meer in te drinken om er bij te horen. Eigenlijk denk ik dat een goede voorlichting op school, maar vooral thuis, over de desastreuze gevolgen van het al op jeugdige leeftijd nuttigen van alcohol het enige is dat zou kunnen helpen. Wij hebben onze kinderen tenslotte geleerd om voor zichzelf op te komen en voor zichzelf te denken, dan moeten we hen ook maar leren om goed met drank om te gaan, net zoals met alles in dit leven…….

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 280 keer bekeken

• Wild, truffels en paddestoelen.

  November 2, 2009

  Na een lange en overdadig heerlijke zomer zullen we er weer aan moeten geloven. De herfst heeft zijn intrede weer gedaan in Nederland. Het wordt weer kouder, de dagen worden allengs korter en je kunt niet meer in je enkele overhemd of shirtje naar buiten en tot overmaat van ramp moest ik van de week mijn bevroren auto ‘s morgens vroeg alweer krabben. Brrrrr!!!

   

  Eigenlijk vind ik dat de zomer nog wel even zo door had mogen gaan, maar zelfs ik, de levensgenieter, weet maar al te goed dat aan alles een einde komt; Zélfs aan deze zalig lange zomer! Zo’n geweldig en overdadig zomerseizoen als dit hebben we natuurlijk nog nooit eerder meegemaakt. En ik geloof niet dat ik ooit eerder zo bruin ben geweest als dit jaar. We zaten wekenlang heerlijk in de tuin, barbecueden dat het een lieve lust was en gingen meerdere keren per week aan de waterkant zitten, waarbij de kinderen zich ontzettend vermaakten op het strand en in het water. En het personeel op de terrassen? Dat draaide overuren! Hoewel het de economie minder ging, hebben ze daarvan volgens mij in de horeca niet echt veel gemerkt. Overal waar we kwamen zat het vol, of we nu in een sterrenrestaurant kwamen, op een zonnig terrasje of bij een eenvoudig pannenkoekenhuis, je moest echt overal reserveren! Zelfs de shoarmaboer had het druk!

   

  Met weemoed en een bloedend hart neem ik als man dan ook afscheid van de zomer en de luchtig en frivool geklede dames, die nu weer volledig ingepakt in wollen jassen, warme sjaals, dikke broeken, dubbel doorgestikte leggings, onelegante gebreide kousen en afgrijselijke bontlaarzen(Ugg’s) voorbij lopen. Helaas, de zomer is ten einde……..

   

  Maar nu is het dan herfst. Ik geef het niet graag toe, want het is voor mij als zomerliefhebber natuurlijk echt even wennen, maar wat is het buiten toch prachtig mooi op het ogenblik. De bomen kleuren langzaam van groen naar rood en goud, en de zon speelt daar tussen door een prachtig spel met de bladeren, eikels, paddestoelen en kastanjes op de grond, én het water in de sloten en plassen. Als je nu aan het eind van de middag naar het water kijkt en ziet hoe het zachtjes rimpelt in de wind en dan die prachtige schitteringen en verkleuringen door de late middagzon ziet, dan weet je dat moeder natuur ons nog steeds goed gezind is, ondanks dat we er op deze mooie aarde een flinke zooi van maken.

   

  Maar het meest heerlijke van de herfst vind ik niet het wandelen door het bos, zelfs niet de mooie kleuren om ons heen, maar het eten! Het wildseizoen is eindelijk weer geopend, met al die heerlijke gerechten bereid met onder andere reeën, herten, hazen, wilde eenden en fazanten op de menukaarten. Everzwijn laat ik liever staan, dat smaakt me meestal net iets té sterk, maar ik ben dan ook niet zo’n varkenseter. Ook zijn er weer van die verrukkelijk verse, knapperige appels en peren. Snel zelf, net als vroeger bij moeder thuis, échte ouderwetse appelmoes maken dus, mét verse goudrenetten! In de winkels liggen momenteel de meest heerlijke en exotische paddestoelen, en wat dacht je van de eerste verse wintertruffels, jammie, jammie, jammie, het water loopt me bij de gedachte eraan alleen al reeds in de mond! De wintergroenten zoals venkel, knolselderij en de diverse winterse koolsoorten keren ook weer terug. Van de week hebben we al weer erwtensoep gegeten, en de boerenkool stond ook reeds op het menu. Ook hebben we onlangs spruitjes gegeten, maar die waren toen nog niet lekker, daar was nog geen vorst over heen geweest.

   

  Herfst is: “Even heerlijk geen Low Fat salades en mager gegrild vlees meer“, dat hebben we onderhand wel weer genoeg gegeten! Nee, nu maken we weer lekker volle aardappelpuree met knolselderij, een rauw ei en een flinke klont roomboter en melk. We eten weer rijke (romige) sauzen bij het vlees en smullen van de vette jus met een echte HEMA rookworst óf verse braadworst bij de stamppot! (Lang leve de maagtabletten!) En wat dacht u trouwens van ouderwets draadjesvlees? Van die overheerlijke sappige runder-sudder-lappen, niet al te mager, die uren lang op een klein pitje hebben staan te pruttelen (het liefst op oma’s oude petroleumstel) totdat ze uiteindelijk in je mond smelten bij een heerlijke andijviestamppot waar natuurlijk ook uitgebakken spekjes doorheen zijn geroerd! “Echt eten voor de woeste jager die nog ergens heel diep in een man als ik verscholen zit!” Daar drinken we dan natuurlijk een heerlijke zware en volle rode wijn bij: Met mooie kersen, vanille en houttonen, want de herfst is bij uitstek dé tijd om volle, rijke wijnen te drinken. En dan hebben we tegenwoordig geluk dat er zo veel nieuwe wijnlanden zijn bijgekomen, zodat we voor mooie druivensoorten zoals bijvoorbeeld een Shiraz, een Primitivo (die heet Zinfandel in Amerika) of een Cabernet Sauvignon niet meer de hoofdprijs hoeven te betalen. Let hierbij vooral eens op wijnen uit Zuid Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland! Maar ook de wijnen uit de oude, traditionele wijnlanden zoals Frankrijk en Italië worden tegenwoordig door de immense concurrentie voor veel redelijkere prijzen aangeboden.

   

  Zoals u dus ziet heeft ieder nadeel zijn voordeel……….na regen komt zonneschijn, maar na zonneschijn gelukkig ook weer regen!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 394 keer bekeken

• Couleur locale.

  November 2, 2009

  Bent u wel eens écht in Vlaanderen geweest? Op een écht “Vlaamsch” Society feest? Als u die kans ooit krijgt, moet u dat met beide handen aangrijpen.

  Onlangs kreeg ik de gelegenheid om dit eens mee te mogen beleven. De van origine Nederlandse organisator, een gesetteld zakenman, was een kunstliefhebber en levensgenieter pur sang, welke waarschijnlijk om belastingtechnische redenen al zeker zo’n vijfentwintig jaar in een klein plaatsje net over de grens in België woonde, en ter plaatse dus geheel en al ingeburgerd was. Hij verzocht mij of ik zijn tuinfeest niet eens wilde opluisteren met enkele van mijn vrolijke schilderijen. Een stuk of twintig was voldoende, en graag veel bloten!!! Daar had ik zoals u zult begrijpen wel oren naar en ging dus graag op de uitnodiging in. Ter plaatse aangekomen bouwde ik met behulp van enkele mooie, oude en roestige wijnrekken, welke ik ergens achter in een verscholen hoekje van het landgoed vond, mijn eigen winkeltje op in een mooie hoek van de immense tuin, stelde ook nog wat rondborstige naaktschilderijen op rond het grote zwembad en wachtte af wat er ging gebeuren. Achter het landhuis waren grote tenten opgesteld en de tuin was voorzien van diverse zitjes en een grote bar.Wat ik te zien kreeg toen de gasten binnenstroomden was bijna een stap terug in de tijd, alsof ik in een film van Fellini zat of zelfs in een schilderij van Monet. De eerste gasten waren een stel reeds lichtelijk aangeschoten rondreizende troubadours, getooid met strohoeden en gitaren, die desondanks met een warme omhelzing werden verwelkomd. Daarop volgde een fotograaf, gekleed in een lang, antiek aandoend wit overhemd en óók getooid met een strohoed en bijpassend Fernandel gezicht (Fernandel was in de zestiger jaren waarschijnlijk de meest beroemde Franse komische filmster). De hierna arriverende gasten, welken in de mooiste en duurste auto’s aan kwamen rijden (o.a. Jaguars, Bentley’s enz.) werden aan de hoofdpoort opgevangen door een stel vervaarlijk uitziende Hell’s Angels. Deze engeltjes bleken echter een paar ontzettend zachtaardige en vriendelijke leden van de plaatselijke motorclub te zijn. Twee van hen, ”Nonkel” en “de Snelle“genaamd, voorzagen de nieuw aangekomen gasten van een lekker glaasje bubbels met een bijbehorend toastje met kaviaar of Hollandse garnalen. Zodra de gasten voorzien waren van hun hapje en drankje werden ze door een hek naar de achtertuin gedirigeerd, alwaar ze wederom verwelkomd werden door een heuse travestiet. Dit was een man van middelbare leeftijd, met een door de tand des tijds aangetast grof gelaat en roodgelakte afgekloven nagels. Deze speelde met prachtige krullenpruik op zijn hoofd en gekleed in een schitterende avondjurk op zijn accordeon oude Antwerpse melodieën. Het was een bijzonder en uniek tafereel.

  Er was echter één probleem. Het merendeel van het bedienend personeel was om de een of andere wazige reden (Mexicaanse griep wellicht?) niet op komen dagen. De enig overgebleven dame van de catering raakte volledig in paniek en dreigde al met opstappen als er niet snel hulptroepen zouden verschijnen. De organisator deed eerst alsof zijn neus bloedde, maar koos op een gegeven moment toch maar eieren voor zijn geld en ging wat rondbellen. De plaatselijke bloemist, een markante, vrolijk besnorde en uiterst vriendelijke man met een enorme buik, én bij nadere kennismaking een zeer goede vriend van de organisator, bleek bereid om samen met zijn mooie vrouw, een Sophia Loren look a like, en hun twee hulpvaardige zoons de bediening op zich te nemen. De enige vrouwelijke “Hell’s Angel” vond het absoluut geen probleem om achter de barbecue plaats te nemen, zodat dit alles gemoedelijk werd opgelost. De gasten waren een bonte mengeling van rangen, standen en culturen. Er liepen zelfs prachtige exotische danseressen en zangeressen rond. Sommige mannen liepen keurig in hun nette pakken met chokers rond, maar er waren er ook gewoon casual geklede heren in een trui of overhemd, maar de dames waren veelal gekleed in prachtige avondkleding. Het leek onderhand wel een compleet dorpsfeest met de natuurlijk ook aanwezig zijnde plaatselijke notabelen. Het geheel werd onder andere opgefleurd met een in Vlaanderen wereldberoemde goochelaar, welke in zijn schitterende Damasten smoking, een meester met de speelkaarten bleek, en er traden afgewisseld met de exotische, schone zangeressen, lokaal zeer beroemde zangers op zoals bijvoorbeeld ene: “Chris Gigant”, bij u waarschijnlijk, net zoals bij mij, niet zo héél erg bekend…………Hij deed zijn naam in ieder geval eer aan, en bleek net een maagband te hebben laten plaatsen omdat zijn enorme overgewicht toch iets té levensbedreigend bleek..

  Ik kreeg in vertrouwen (Niet verder vertellen dus!) te horen dat de organisator van het feest lokaal een goede naam te bleek hebben als vertrouwenspersoon en onder andere ooit huwelijksbemiddelaar was geweest voor de plaatselijke postbeambte. Dat was blijkbaar niet helemaal gelukt, omdat die, terwijl zijn huidige echtgenote momenteel in Indonesië verbleef, op deze avond vooral gecharmeerd bleek van een mooi uitziende, olijke blonde jongedame met een heerlijke Vlaams-Nederlandse tongval. Helaas was die liefde niet geheel wederzijds. Bij de eerste de beste gelegenheid vluchtte zij naar een ander plekje in het feestgedruis. De plaatselijke automonteur,die aan was komen rijden in een schitterende Ferrarirode Triumph Spitfire stond gemoedelijk te keuvelen met de wethouder, en tussen de rijkelijk van dranken en spijzen voorziene tafels door speelden de kinderen van de organisator met hun vriendjes er vrolijk op los. De weelderig gevormde exotische dames bestormden de dansvloer en verleidden met hun zwoele heupbewegingen iedereen om mee te doen.

  　

  Het was in de aangename Vlaamse avondlucht zeer prettig verpozen en onwillekeurig raakte ik in gesprek met diverse leuke mensen, waaronder een prachtige uitziende, temperamentvolle Zuid-Amerikaanse dame en haar vriendelijke begeleider, een vastgoedmagnaat, die samen met de organisator van het feest, met een mooi bouwproject in Zeeland bezig bleek. De dame, welke afkomstig bleek uit het beruchte Nicaragua, bleek zeer gecharmeerd van mij en mijn werk……maar vooral van haar begeleider! Ook al vertelde ze me met de hand op het hart dat ze écht niets samen hadden! Met haar vriend had ik nog een geanimeerd gesprek over getijdenenergie; in de zestiger jaren bedacht door de Nederlandse gebroeders Das, wat helaas in de vergetelheid was geraakt. Ik zal u verder niet vermoeien met details, maar het was een vermakelijke, leerzame, vermoeiende, maar vooral een zeer memorabele avond……….

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 403 keer bekeken

• Be carefull with my instrument please!

  November 2, 2009

  Het was weer een boeiende en welbestede week. Eerst was er natuurlijk weer eens een heerlijk weekeinde dat reeds op vrijdagavond begon met een heerlijk vijf gangen diner in ons favoriete restaurant Het Raadhuis in Uden. Daarna, op de zaterdag hadden we een geweldig verjaardagsfeest bij onze meest favoriete vrienden, wat gelukkig werd vervolgd met een broodnodige rustige bijkom zondag. En toen, na al die schoolvakantieweken, gingen de kinderen afgelopen maandag voor het eerst weer naar school, zodat pappa eindelijk weer eens tijd kreeg om fatsoenlijk aan zijn schilderijen te werken.

   

  De jongste had er zo maar eens echt zin in om weer naar school te gaan. Hij verwachtte dat hij direct zou leren lezen en schrijven en kreeg nog waar voor zijn geld ook; hij kan nu al MAAN en IK lezen, én zijn eigen naam fatsoenlijk schrijven, dat kon hij wel al eerder, maar dan met de diverse letters ondersteboven of achterstevoren, hij heeft een nogal lange naam, dus het is een klein wonder dat hij dat nu in twee dagen tijd ineens wél kan. Voor de rest vind hij er eigenlijk nog niet zo veel aan in zijn nieuwe klas. Hij zit naast een jongetje die hij nog niet kent en moet even wennen aan de stoeltjes en tafeltjes, welke net als vroeger twee aan twee staan, maar z’n beste vriendje zit in ieder geval voor hem, dat scheelt! Het zal wel wennen, en zo niet: dan krijgen we een hoop gedonder vrees ik, hahaha.

  De tweede had er niet zo heel veel zin in om weer naar school te gaan, maar zodra hij zijn vriendjes weer zag, vergat hij dat direkt en stortte zich vrolijk roepend en lachend in het spel. Hij kreeg direkt deze week al zijn eerste engelse les: “Saai!!!! “

  Onze oudste is nu ineens geen brugpieper meer, maar gaat naar de tweede klas HAVO. Ze is nu dus écht groot. Maandag hebben we samen haar boeken gehaald, ik moest buiten op haar wachten, ze mochten eens zien dat haar vader meekwam!. Met een enorme stapel van zo ongeveer één meter boeken en dan óók nog eens zo’n zelfde stapel van één meter aan werkboeken, kwam mevrouw naar buiten gesjouwd. En daar moet ze zich dan dit schooljaar weer doorheen zien te worstelen! Ze heeft ze gelijk allemaal keurig gekaft met het juiste door medeleerlingen toegestane esthetische en bij het huidige tijdsperk passende correcte kaftpapier, we willen toch niet dat ze voor “Nurd” of nog erger; achterlijk ouderwets doorgaat? Ook heeft ze al aan het begin van de vakantie dé agenda gekocht die ze wilde hebben, anders zou die misschien wel uitverkocht zijn tegen de tijd dat zij hem wilde kopen! Oh ja, de nieuwe ringbanden liggen ook al zo’n twee maanden in haar boekenkast.......nu maar hopen dat ze niet verouderd zijn! We zijn benieuwd of hetgeen wij als ouders belangrijk vinden, het leerwerk, dit jaar beter gaat lukken dan vorig jaar, toen ze eigenlijk nog wat te jong en speels was voor een middelbare school. We zullen het af moeten wachten! Dinsdag had ze de eerste kennismaking met haar nieuwe klas en Mentor. De Mentor bleek een, in haar ogen, hele oude man te zijn welke al meer dan veertig jaar voor de klas had gestaan en dus in de ogen van jonge meiden waarschijnlijk al redelijk muf is. Bovendien is hij nog geschiedenisleraar ook! Dat wordt volgens onze oudste en haar vriendinnen zwaar afzien, maar ik denk dat het wel mee zal vallen. De meeste oudere leraren die het niet meer zien zitten of het niet meer aan kunnen zijn allang afgezwaaid en met vervroegd pensioen of iets dergelijks. Hij is niet voor niets Mentor, daar moet je toch nog wel redelijk fris en fruitig voor zijn lijkt me. Mijn ervaring van vroeger met leraren is dat degenen die je in het begin leuk vond, later meestal tegenvielen en dat degenen die in het begin van het schooljaar minder leuk leken, door de jaren heen steeds leuker werden.

  　

  Pappa had dus eindelijk weer eens tijd om flink aan de slag te gaan. En dat deed ik dan ook uit volle borst! Eerst heb ik het werk “Girlstalk”dat al maanden in alleen zwart/wit op de ezel stond te verstoffen eindelijk eens afgemaakt. Dat werd hoog tijd, de mot zat er al bijna in. Daarna heb ik maar meteen een écht vers doekje gemaakt; “Be carefull with my instrument”. een echte “Hollandse Nieuwe” dus, al heeft het dan ook een engelse titel! Je moet internationaal denken tenslotte! Maar goed, eindelijk heb ik de energie en rust die ik nodig heb om te schilderen weer terug! Gelukkig!!! Op naar het volgende kleurrijke werk!

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 224 keer bekeken

• Marakech

  November 2, 2009

  Insjallah!

  Dat is hét stopwoordje van de gelovige Marokkaan. En dat hoor je dan ook de hele dag door in de Medina, de oude, ommuurde stad van Marrakech. Deze Middeleeuwse stad met z’n zalmroze gebouwen is gedeeltelijk een feest van kleur en geur…..Tot je iets buiten het toeristengebied komt, daar ruikt het naar urine en uitwerpselen en waan je jezelf op een grote vuilnisbelt. Daar vind je het echte, arme Marokko, met z’n zwervers en bedelaars die met hun vieze zwarte en kreupele voeten, welke waarschijnlijk al jaren niet meer gewassen zijn lopen te bedelen of allang versleten kartonnen dozen verzamelen en verhandelen. Je ziet er de kleine marktjes, waar ze stapels met vogelbotjes o.i.d. verkopen en de vliegen een waar paradijs vinden tussen allerhande onsmakelijke in de warme zon rottende etenswaren. De straten liggen vol met afval en brokken puin. Het is hier triest, diep triest, vooral omdat er op nog geen kilometer verderop in dure SUV’s en Porsches en Mercedessen gereden wordt en de splinternieuwe bankgebouwen en luxe hotels om het mooist staan te pronken. Insjallah; Als Allah het wil. De arme Marrakezen zijn ontzettend fatalistisch, als Allah wil dat ze arm zijn, zijn ze arm, daar leggen ze zich gewoon bij neer. Ik las ergens dat de meeste Marokkaanse inkomsten vanuit het buitenland komen; van Marokkanen die ergens in een ver buitenland geld verdienen en daarmee hele families onderhouden.

  Toch is de stad Marrakech schitterend mooi. Neem alleen wél een gids mee de stad in. Wij deden dat niet en raakten op een gegeven moment hopeloos de weg kwijt en geraakten daardoor in de donkere achterbuurten en arme gedeelten van de stad. Er was ons verteld de grote moskee als baken te gebruiken, maar omdat de hele stad roze is en alles op elkaar lijkt, en zo ook de moskeeën, raak je gegarandeerd het spoor bijster! Toen we de stad binnenliepen kwam er een man gezellig kletsend naast ons lopen. Hij vertelde ons dat hij net van z’n werk kwam. Hij werkte toevallig nét in het hotel waar wij verbleven, hij bleek een neef te hebben die in Rotterdam woonde, en was nu op weg was naar huis. En nee, hij was geen gids, dus we hoefden niet bang te zijn! Hij vertelde ons dat we geluk hadden! Er bleek een speciale expositie van handgemaakte tapijten te zijn door vrouwelijke Berbers uit de bergen. Zij kwamen slechts één keer per jaar van de berg af om hun schitterende vloerkleden te exposeren en liet dat nú vandaag juist te zijn! Dat was nog eens toeval! De goede man was natuurlijk bereid om voor ons een klein stukje om te lopen en ons dit unieke evenement te laten zien. Hij leidde ons via allerlei donkere straatjes en steegjes en wees ons en passant ook nog even op de vele “Bed and Breakfast’s” die ze hier Riat’s noemen. Misschien iets voor een volgende keer? Insjallah!

  　

  Op een gegeven moment kwamen we weer in de bewoonde wereld en hij noodde ons een mooi oud pand binnen, dat bij binnenkomst één en al tapijten bleek te bevatten. We werden verwelkomd door een uitermate vriendelijke verkoper en onze vriend nam met een stevige handdruk afscheid van ons. De verkoper wenkte zijn twee onderdanen, die één voor één schitterende en kleurrijke Oosterse tapijten voor onze voeten uitlegden onder het genot van een kopje verse muntthee. Wij vertelden dat we geen tapijt wilden kopen, maar dat gaf helemaal niets vertelde hij, want hij vond het geweldig dat wij, als buitenlandse toeristen interesse bleken te hebben in Marokko’s prachtige cultuur en koopwaar. We vonden de tapijten weliswaar mooi, maar legden uit dat het onze smaak niet was en van modernere tapijten hielden. Dat hadden we dus niet moeten doen! Kort gezegd: Enige tijd later liepen we als trotse eigenaren van een nieuw Berbertapijt van zuivere, heerlijk zachte lamswol naar buiten. De verkoper beloofde het tapijt bij het hotel af te leveren, zodat we dan niet de hele dag met het zware, veertien kilo zware pakket zouden hoeven te lopen. En wij maar hopen dat hij woord zou houden, insjallah! De goede man leidde ons ook nog even naar een winkeltje waar ze de natuurlijke verfstoffen maakten waarmee ons nieuwe tapijt gekleurd was. Dat moesten we écht even zien! In het winkeltje heb ik geen verf gezien, maar de man in de winkel, een vriendelijke man in een kraakheldere witte apothekersjas, had warempel een broer die in Rotterdam werkte. Toevallig…..of niet? Maar goed, deze man liet ons diverse kruiden en oliën ruiken en smeerde ons voor vijftig euro twee zakjes originele Marokkaanse keukenkruiden, één zakje échte saffraan en een klein flesje heilzame massageolie met arnica tegen spierpijn aan. Hij wilde natuurlijk graag even met mijn geliefde op de foto en liet ons daarna zeer vriendelijk uit. De man had natuurlijk de dag van zijn leven! Voor vijftig euro konden hij en zijn hele familie waarschijnlijk weer een hele maand eten!

  Twee huizen verderop werden we staande gehouden door een man van een andere tapijtwinkel. Wij vertelden hem dat hij geen moeite hoefde te doen, want wij hadden zojuist al een tapijt aangeschaft en waren beslist niet van plan om er nog een te kopen. Hij verzekerde ons dat hij dat ook absoluut niet van plan was, maar we moesten beslist even binnen komen kijken om het prachtige antieke pand te bewonderen. Wij, met ons fototoestel in de aanslag, achter de man aan naar binnen dus! Het was werkelijk een schitterend pand met prachtig houtsnijwerk en beschilderingen. Onderwijl dat hij ons rondleidde, liet hij ons natuurlijk het ene na het andere tapijt zien. Toen hij door begon te krijgen dat er aan ons niets te verdienen was, bracht hij ons naar de kelder, waar allerlei prullaria opgeslagen lag, en ondanks dat we bleven weigeren iets te kopen, liepen we even later met twee mini tajines, dat zijn traditionele Marokkaanse ovenschalen met deksel, naar buiten. Én twintig euro lichter. Daarna zijn we nergens meer ingetrapt en hebben alleen nog een flesje water gekocht.

  Als ik hier ooit nog eens terugkeer, insjallah, dan trek ik zelf denk ik ook maar een traditioneel Marokkaans gewaad aan, een Jelabba, en zet zo’n klein potje op mijn hoofd, dan kan ik tenminste ongestoord de stad verkennen. Nu waren we zo overdonderd door allerlei verkopers welke ons van alles aan wilden smeren, dat we als een blind paard, alleen maar vooruit kijkend, door de stad zijn gelopen, regelmatig aan de kant geduwd door een van de door de stad racende ezelkarretjes, en daardoor van alles gemist hebben en de weg kwijt raakten. De overige drie dagen zijn we dus maar in de buurt van het hotel gebleven, en hebben lekker met een goed boek bij het zwembad gelegen en twee keer per dag uitgebreid aan een nabij gelegen zeer luxe boulevard bij een fantastisch restaurant gegeten; “Le6”, alwaar ze verrukkelijke Marokkaanse, maar ook Italiaanse gerechten serveerden! Als we echter een glaasje wijn bij het eten wilden, mochten we dat niet op het terras nuttigen, maar dan moesten we binnen in het restaurant plaatsnemen, want alcohol mag in Marokko alleen binnenskamers genuttigd worden!

  Omdat we geen zin meer hadden om de oude stad in te gaan, vroegen we aan de kelner van het restaurant of hij misschien wist waar we winkels konden vinden om voor onze in Nederland achtergebleven kinderen wat leuks te kopen. Hij vertelde dat er op zo’n twintig minuten afstand een winkelcentrum was met een supermarkt erbij. De volgende morgen spraken we voor het hotel een vriendelijk uitziende taxichauffeur met een mooie oude Mercedes aan en vroegen wat een ritje naar dat winkelcentrum zou gaan kosten. Het bleek honderd dirham (tien euro) te kosten en dan wilde hij evt. ook nog wel een uur op ons blijven wachten. Het was een leuke, vrolijke en onderhoudende man, die zichzelf flink wist te verkopen en bij het winkelcentrum aangekomen gaf ik hem dan ook vijftig dirham extra als fooi. Toen wij uitgestapt waren kwam er net een nieuwe klant aangelopen dus de man zijn dag was weer goed! Na een paar uur rondgelopen te hebben en in de supermarkt óók nog even wat keukenkruiden te hebben gekocht, welke beduidend goedkoper waren dan onze eerdere aankopen, namelijk zo’n vijftig eurocent per zakje, liepen we weer naar de straat waar we opnieuw een taxi, ditmaal een bejaarde en gebutste Fiat Uno, aanriepen voor de terugreis. Ik vroeg wat ons dat zou gaan kosten en deze chauffeur antwoordde: “Thirthy dirham my friend!” De rit was echter een stuk minder gezellig dan de heenreis, de radio stond op een zender die de hele dag verzen uit de Koran uitzond. Dus ondanks dat deze terugrit veel goedkoper uitviel, was de heenreis een stuk leuker!

  Het door ons aangekochte tapijt bleek bij aankomst in het hotel zoals afgesproken keurig verpakt achter de balie te liggen, en ligt nu als mooi souvenir te pronken onder onze salontafel.

   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 218 keer bekeken

• Ein Multi-Culti hochzeit.....en een kunstmarkt......een internationaal weekeinde dus!

  September 7, 2009

  Het enige nadeel van de vakantie is……..Dat onze hooggewaardeerde, fantastische hulp ook vakantie heeft, en nog wel tot over ruim een week helaas. Mijn geliefde is reeds aan het werk dus komen de huishoudelijke taken onwillekeurig bij mij terecht. Dat betekent dus dat ik de pineut ben. Niet dat dit nu zo’n grote ramp is, ik doe eigenlijk altijd al het meeste in huis, en dat doe ik graag, maar normaal komt onze hulp één keer in de week een ochtend poetsen, wat betekent dat ik dan eigenlijk de hele week niets meer hoef te doen dan de boel een klein beetje bij te houden, de was te doen en het eten klaar te maken…….Oh ja, en de kinderen verzorgen en bijstaan in hun vermoeienissen (lees het achter de broek zitten met huiswerk maken en ingrijpen tijdens bloedige gevechten)…….én m’n geliefde echtgenote van drank en spijzen te voorzien als ze (weer eens) laat thuis komt. Kortom, ik ben net een soort desperate housewife, maar dan anders. Het leuke hiervan is wél dat ik altijd goed met vrouwen overweg kan, we begrijpen elkaar tenslotte, wij vrouwen onder elkaar, hahaha!………Nou hebben we wel een complete strijkinstallatie, met separaat stoomstation, zodat je zonder al te veel moeite echt ieder kreukel uit de kleren krijgt, maar toch! De kinderen hadden na drie weken zelfs geen wintertruien meer in de kast liggen en wij groten hebben komende zaterdag een bruiloft van vrienden, dus vooruit dan maar, aan de slag! Bij het eerste overhemd, juist ja, die mooie witte getailleerde voor onder mijn pak, jazeker, dat pak dat ik as. zaterdag aan moet, ging het al fout: Ik was net bezig met het voorpand toen de jongste om een snoepje vroeg……..oké dan maar, neem er ook een voor je broertje mee………..Dank je wel pappa! Mijnheer duikt achter mij de kast in, wil nét het achterste snoepje pakken en trekt de hele plank met snoep en al uit de kast……………Jawel! Bovenop mijn edele tenen. Natuurlijk had ik alleen maar een paar teenslippers aan, zodat het verrekte zeer deed en nog bloedde als een rund ook! Je begrijpt dat ik totaal niet meer aan mijn overhemd dacht en mijn voet zo nel mogelijk onder de koude kraan hield om de zwelling tegen te gaan en het bloed weg te spoelen…………Tot ik opeens………u raad het reeds, een enorme brandlucht rook en rookpluimen zag verschijnen…….M’n overhemd stond in de fik en was totaal verziekt, net zoals het strijkplankovertrek. Ik spurtte er op af, en gleed uit…………..En net op het moment dat ik de strijkbout wilde pakken, zeilde deze spontaan van de strijkplank af en viel in stukken uiteen. Toen heb ik maar snel de kinderen bij elkaar geraapt en ben naar het winkelcentrum gegaan en heb daar een nieuw wit overhemd (lang zo mooi niet) én een nieuwe strijkbout gehaald…….Nu alleen het overtrek nog…..Maar nu eerst snel even naar de eerste hulp……Auw! m’n voet doet verrekte pijn! Auwauwauw!!!

   

  * Weest niet bevreesd lieve lezers en lezeressen…….het laatste stukje is verzonnen, de was ligt heerlijk fris gewassen en gestreken in de kast en met mijn overhemd en voet zijn gelukkig niets aan de hand. Sorry, ik kon het niet laten de boel even flink aan te dikken!

   

  Vorig weekeinde hebben we een echte Multi-Culti bruiloft mee mogen maken. Geen gemengd huwelijk tussen een Nederlandse en een Marokaan of Turk, zelfs geen Hindoestaanse of Surinaamse bruiloft, nee dat is tegenwoordig gelukkig vrij normaal, maar dit huwelijk was wel héél erg bijzonder: “Een huwelijk tussen een Nederlandse jongedame (een leuke collega van mijn geliefde) en een echte onvervalste Oostenrijker!!!“

  Het huwelijk vond plaats op jachtslot Mokerheide, schitterend gelegen in de bossen bij Nijmegen. Echt een plek voor een romantisch societyhuwelijk, en daar leek het dan ook erg op. Iedereen was op z’n paasbest gekleed en verschillende Oostenrijkers waren in folkloristische klederdracht gekomen. Zo ook het bruidspaar. Hij was gekleed in een strak traditioneel Oostenrijks studentencorps uniform; een bijzonder donkerblauw pak met wel zes! rijen gouden knopen, en voorzien van een soort vleermuisachtige pellerien (een korte cape zoals vooral koetsiers vroeger droegen, en in Wenen waarschijnlijk nóg dragen). De schitterende bruid had zich daarbij geheel aangepast en droeg een klassieke tafzijden wijde jurk met een bijzonder opstand kraagje zoals de jurk van sneeuwwitje…..ik zou u graag foto’s laten zien, maar die heb ik helaas niet. Veel Oostenrijkse dames hadden echte klederdracht jurken aan zoals je eigenlijk alleen nog ziet bij sprookjes……of oude Sissi films…….

  Enkele mannen waren óók in korte lederhosen gekomen, compleet met kniekousen en bijpassende overhemden………..of in een ander echt Oostenrijks kostuum. Het was echt ontzettend leuk om te zien én om zoiets eens mee te mogen maken………..Wel bijzonder dat zoiets nog gebeurt tegenwoordig, ik zie hier verder in Nederland nog niet zo snel iemand in klederdracht naar een bruiloft gaan, misschien in Staphorst nog wel, maar dat is toch wel een uitzondering lijkt me. Ik was in ieder geval blij dat ik m’n strakke pak met stropdas had aangedaan (zie mijn ervaringen vorige week).

  Het feest begon met een traditionele wals, een hele echte; Compleet met kniebuiging en een elegante en gracieuse zwaai aan het einde. (de bruidegom komt net als Arnold Swarzenegger uit Graz, vandaar waarschijnlijk) Maar gelukkig bleek later dat Oostenrijkers niet alleen het klassieke ballroom dansen fantastisch onder de knie hadden, maar ook prima “modern” konden dansen op tegenwoordige muziek en ook niet vies waren van een gezellige polonaise……..Vooral enkele in Dirndl jurk geklede dames waren zeer bedreven in de wilde danskunsten…….Wow!!! Ook kon je goed zien dat een wel zeer traditioneel geklede Oostenrijkse heer de charmes van een echte skileraar had; Met zijn gebruinde knieën en eveneens gebruinde, olijke hoofd veroverde hij menig vrouwenhart op meesterlijke wijze……… Chapeau, daar heb ik als man bewondering voor……en dan hebben ze het altijd over het hete bloed der Italianen……….Volgens mij kunnen de Oostenrijkers er ook wat van!!! Het werd een heerlijk feestelijke avond waarop we lekker mee konden zingen, lallen, blèren en dansen…….Een geweldig feest dus!

  De volgende dag stond er een kunstmarkt, waar ik zelf ook aan mee zou doen, op het programma, dus ik was blij dat ik niet al te veel gedronken had. Deze kunstmarkt; onderdeel van de culturele manifestatie BoeCult in Boekel NB, was een enorm succes! Het werd enorm goed bezocht en ik had met mijn schilderijen gelukkig aan aandacht geen gebrek en heb leuke gesprekken met het publiek kunnen voeren en mogen genieten van alle opmerkingen van verschillende mensen……

  Het allerleukste waren de opmerkingen van kleinere kinderen en vooral die van langslopende verstandelijk gehandicapten. Een van hen vertelde mij nog regelmatig persoonlijk contact te hebben met o.a. Rembrandt en van Gogh . Hij vertelde dat hij ze pas nog had geïnterviewd voor Omroep Brabant. Ook zei hij "de Nachtwacht"  te hebben geschilderd, omdat hij de legpuzzel daarvan te moeilijk vond……tja, dan is schilderen tóch een stuk makkelijker nietwaar?
   

  Verder was het natuurlijk leuk weer eens van gedachten te kunnen wisselen met collega’s uit binnen en buitenland……..Vooral met het vrolijke, wat oudere Duitse kunstenaarsechtpaar Karin und Robert Boekholt (Nu dus "toevallig" in Boekel!) én een leuk jong stel uit Vlaanderen, waarbij zij, Hilde Groven (Let op, zij word vast nog beroemd met haar fantastisch mooie prenten!) illustraties maakte en zelfgemaakte sieraden probeerde te verkopen, en hij, Thijs Merken (tijdelijke) tatoeages maakte.

  Tussen de bedrijven door kwam er regelmatig een straattheatergroep of andere act voorbij………Daarbij vielen vooral een groep ontdekkingsreizigers op, die het nogal druk hadden met het geconcentreerd rondneuzen en net deden alsof ze geen publiek zagen, maar alleen het donkere, ondoordringbare oerwoud en onbekende onontdekte gebieden, én een geweldige steltloper, die als kostuum een soort van dinosaurus aanhad en daarmee iedere voorbijganger de stuipen op het lijf joeg……Geweldig!!! Op het veld tegenover ons waren nog andere fantastische acts bezig, maar daarvan heb ik helaas weinig meegekregen, ik had het zelf te druk!

  
  

  
   

   

   

  © gertdegoede 2009

   
  Deze column is reeds eerder gepubliceerd op www.bronmagazine.nl

   

  Het ergste vind ik echter dat onze hulp deze periode óók niet komt strijken. Kijk, dat de huismijten veranderen in muizen of ratten is nog tot daaraan toe, maar met ongestreken kleren de deur uit? Never en nooit niet, dan blijf ik nog liever binnen! Dus zat er van de week niet veel anders op dan zelf de strijkbout ter hand te nemen

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 308 keer bekeken

• 'De mierenhoop....of de naweeën van een heerlijke vakantie'

  August 25, 2009

  De zomervakantie loopt ten einde. Zo ongeveer alle vakantiegangers zijn weer terug in het land en genieten deze week nog wat na in het heerlijke zomerweer aan het water bij hen in de buurt, zo ook wij. Het strand aan de plas hier bij ons in de buurt, een opgespoten strand bij een oude grintafgraving, dat er gewoonlijk nogal rustig bij ligt, is nu bezaaid met mensen. Het lijkt wel een mierenhoop zo vol is het! Maar voor de kinderen is het leuk. Zij zien hun vriendjes en vriendinnetjes weer, hebben een hoop bij te kletsen en genieten weer volop van hun gezamenlijke spel, ze weten gewoon niet van ophouden.

  Wij ouders zitten met onze tuinstoelen en parasols heerlijk in de zon de kleintjes in de gaten te houden, waar bij er meestal één ligt te slapen of lezen en de ander waakzaam is……..wat zijn we toch eigenlijk een stel kuddedieren, hahaha……..Tegen zessen lopen alle (vooral) moeders hun kroost bij elkaar te zoeken en raken daarbij aan de praat met de andere ouders die ook weer terug aanwezig zijn op het strand. Alom gezelligheid en kletserijen dus. Iedereen wordt weer op de hoogte gebracht van alle nieuwigheidjes en iedereen ziet er goed uit in zijn of haar versgebruinde velletje zodat er dus ook weer volop geflirt wordt. Iedereen lacht naar elkaar en geeft complimentjes……….

  De sportievelingen onder ons wagen zich aan een flinke zwemtocht naar de overkant van de plas, toch zo’n vijfentwintig minuten zwemmen! Knap werk, ik doe het ze niet na, ik beperk me wel tot het in het water gooien van onze zoontjes, die onvermoeibaar blijken……..ik niet dus! Je wordt ouder pappa!!! Het is echter niet alleen maar pais en vree; er ontstaan ook wat ruzietjes onder rivaliserende groepjes jongeren die óók weer terug zijn……………ook dat hoort er helaas bij. Gelukkig word de boel weer snel gesust en wordt er een balspel georganiseerd, zodat de gemoederen fluks bedaren!!!

  De eigenaar van het strand annex pretpark heeft wederom zijn best gedaan om het park aantrekkelijker te maken voor het grote publiek en heeft er deze zomer weer een attractie bij laten bouwen; Een heuse achtbaan! Het begint hier onderhand op een echt recreatiegebied te lijken! Er is een grote buitenspeeltuin met o.a. een heuse helicopterbaan, een binnenspeeltuin compleet met ballenbakken en gratis botsauto’s, een nog grotere binnenspeeltuin met o.a. klimrekken, midgetgolf en een restaurant. Er zijn veel drank en spijs verkooppunten, buitenglijbanen, survivalbanen en je kunt er waterfietsen lenen, en er is regelmatig een luchtshow van  F16 straaljagers welke hun kunsten vertonen in de lucht vanwege de er bijna naast gelegen Vliegbasis Volkel …………en dat alles is bij de prijs inbegrepen……..niet slecht dus hier op ons “eigen” Billy Birdpark Hemelrijk! Zelfs de toiletten zijn goed verzorgd! Je moet alleen wél een abonnement nemen, want anders betaal je je blauw hier! Negen euro vijftig voor één keer, terwijl wij, met z’n vijven voor tachtig euro het hele jaar door naar binnen mogen. Bekijk dus eerst de website voor je besluit een paar keer het familiepark te bezoeken! Er liggen trouwens plannen voor een bijbehorend recreatiebungalowpark klaar, dus misschien tot ziens!

  Aan het eind van de dag word er door iedereen luidruchtig afscheid genomen en nog harder tot morgen geroepen en we stappen weer in onze eigen bloedhete auto……….waarna we nog even nagenieten door op de terugweg met wijd open ramen luidkeels mee te blèren met Damaru en Jantje Smit……“Ik heb een tauntje in m’n haart, maar alleeheen voor jou…….Mi rosu“……..en dan lekker buiten eten en nog tot heel laat heerlijk natafelen…….Het leven is mooi!

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 291 keer bekeken

• Vakantieperikelen.........

  August 16, 2009

  Vakantie

  Ik ben dit jaar een dubbel en dwars gedraaide bofferd……Telkens weer hebben we kleine snoepreisjes en vakantietjes….We zijn al overal geweest met als hoogtepunten natuurlijk ons weekeindje naar Zwolle met daarbij en heerlijk bezoek aan de Librije en van het voorjaar een weekje met z’n allen naar Zeeuws Vlaanderen. Daar kwam vorige week weer een paar dagen den Haag bij, waarbij we verbleven in het heerlijke Babylon Hotel, midden in het centrum gelegen…..Natuurlijk hebben we vanwege het schitterende weer niet veel van de stad gezien, maar des te meer van het Zuiderstrand bij Scheveningen….Heerlijke zon, zee en lachende kinderen! Wat kan een mens zich meer wensen? Wat zegt u? Een heerlijke strandtent? Welzeker was die er:Het Strandpavilioen “El Nino”; Een gezellige strandtent, met leuke gerechtjes, fijn personeel en betaalbare prijzen, gelegen op een heerlijk, niet toeristisch familiestrand tussen Scheveningen en Kijkduin. Een goed bewaard geheim, want hier kun je nog, zonder al te veel Duitsers om je heen, heerlijk rustig aan het strand zitten terwijl je een kilometer verderop over de koppen kunt lopen…….niet verder vertellen graag!

  Daarna zijn we heerlijk naar Friesland geweest; in Oosterwolde om precies te zijn, op familiebezoek…….deze schatten namen ons een dag mee naar de Weerribben, een prachtig natuurgebied in Overijssel. Daar hebben we met een fluisterboot, waarop we riant met ons zevenen pasten, het voormalige veengebied in al haar glorie bewonderd. Het was er werkelijk schitterend, maar ook er om heen…..ik zou bijna een bootje gaan kopen en het daar in de buurt neerleggen om zo nu en dan eens heerlijk in alle rust te genieten van alle schoonheid daar……..maar het zal wel genetisch bepaald zijn; mijn voorouders komen uit Zwartsluis……..daar vlak bij dus.

  Deze week hebben we het Wellness-Resort “de Zwaluwhoeve” bij Harderwijk mogen bezoeken. Ik heb bewondering voor de marketingstrategieën van de eigenaar; een man in een hip pak en voorzien van jaloers makende grijze lak puntschoenen. Hij heeft zijn saunacomplex zodanig op de kaart weten te zetten, dat bijna iedereen in Nederland weet wat de Zwaluwhoeve is, en dat is best knap voor een “sauna” eigenaar!……We hadden een Doctor Fish arrangement geboekt voor de prijs van 99 Euro per persoon; daarin zat inbegrepen, schrik niet: twee dagen het gebruik van alle faciliteiten op het park, gebruik van handdoeken en badjassen, de slippers mochten we zelfs houden, deelname aan het dinerbuffet, een Doctor Fish behandeling waar bij kleine mini-piranha’s alle dode huidcellen van je handen eten, plus nog een overnachting in het Zwaluwhoeve hotel……en omdat dat vol zat mochten we in Nunspeet (mijn geboorteplaats) in een ander hotel overnachten en kregen we ter compensatie de volgende dag óók nog een gratis lunchbuffet bij aangeboden…….dat zijn nog eens leuke verwennerijtjes voor een mens……….Alleen was het er de eerste dag, omdat het niet zulk mooi weer was, afgrijselijk druk. Je kon letterlijk over de koppen lopen. Ten eerste moesten we bij aankomst bijna een uur in de rij staan, terwijl er wel zes kassa’s open waren. Het leek de rij voor de Efteling wel!!! Het was er dus veel te druk en we konden amper gebruik maken van de sauna’s, en andere faciliteiten omdat ze gewoonweg vol zaten…….we kregen wel de eerste cappucino gratis, dat was dan wel weer netjes. Het Dinerbuffet, waarvoor je een tijd moest reserveren, wat voor ons niet was gedaan, zodat we een keer voor niets een kwartier in de rij moesten staan, was overigens keurig verzorgd met heerlijke hapjes, salades, zalm etc. etc. De nacht mochten we doorbrengen in Hotel Sparrenhorst in Nunspeet, van de NH Hotelketen, die duidelijk verwantschap heeft met IKEA zoals we de volgende ochtend tijdens een uitstekend ontbijt mochten aanschouwen. Het is een prima hotel voor een zakenreis, maar voor een romantisch uitje is het niet écht geschikt, er was geen minibar en de roomservice was maar tot tien uur ‘s avonds, dus de Champagne konden we helaas vergeten! Na het ontbijt even gekeken of mijn geboortehuis er nog stond en nog even naar het centrum om de sfeer op te snuiven en te kijken of er veel veranderd was in de tussenliggende 33 jaar .

  

  Daarna zijn we weer teruggegaan naar de Zwaluwhoeve….en Godzijdank was het een stuk rustiger, zodat we meer konden genieten van alle faciliteiten én van de heerlijke zon die ons ‘s middags kwam verrassen. Al met al was het toch een geslaagd uitje, al zal ik er niet snel terugkeren; geef mij tóch maar het gemoedelijke en rustige gevoel van het vertrouwde Sauna en Beauty Resort waar we normaal, ter ontspanning plegen te verkeren………

  Later dit jaar mogen we nog een paar dagen naar Marrakesh in Marokko, én een paar dagen naar Milaan……ziet u nu wat een bofferd ik ben? Fijne vakantie verder allemaal!!!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 297 keer bekeken

• Pruimentijd (komkommertijd)

  August 3, 2009

  Pruimentijd.

  De klok slaat, en buiten het geluid van de radio is het stil………het is vakantietijd, de oudste is met haar vriendinnetje twee weken mee naar een camping en de twee mannen zijn een paar dagen naar oma om eens lekker verwend te worden. En mijn geliefde echtgenote is naar het werk……..het is dus stil, stiller dan anders……waar moet ik nu in Godsnaam deze week over schrijven als er in huis en daar om heen niets gebeurd? Over de op handen zijnde komst van een Musical over Volendam? Een musical die niet over Jolanthe van Kebab tot Visburger en haar ex schoonmoeder zal gaan, maar een compleet nieuw verzonnen verhaal met daarin verweven allerlei oude en nieuwe Volendamse hits…….Gelukkig hebben de producenten een vermaard schrijver aan het werk gezet; Niek Barendsen, onder andere bekend als schrijver van Gooise Vrouwen, anders zou ik denken van: laat u maar…..Of zal ik eens schrijven over die rare, egoistische oude vrouwen die persé op hun oude dag nog moeder moeten worden en daarmee hun kind bij voorbaat al veroordelen tot het vroeg wees zijn……en dus een vreselijk ongelukkige toekomst tegemoet gaan? Ik weet het niet hoor!

  In medialand is het na de Tour de France vanwege de vakanties ook pruimentijd, dus op TV is er ook al niets. Ja, ze hebben Harm Edens weer eens uit zijn stal in Zutphen gehaald om een nogal zouteloos programma te presenteren; “On Air“ heet het, een soort Talkshow op Schiphol, om tijdelijk de leegte op te vullen die ontstaan is door het op vakantie zijn van “De Wereld Draait Door” en “De Zomer Draait Door“. Het is een nogal klungelig in elkaar gezet programma, met een goedkoop, zo te zien van de VPRO geleend oud podium, waarbij je iedereen wat raar ziet zitten staren of lachen, en na afloop van het gesprek met een bagagewagentje stuntelend weg ziet gaan…..geef mijn portie maar aan Fikkie! Of heeft er misschien iemand nog zin in een zoveelste live registratie van een show van Nick en Simon of jan Smit? Het lijkt wel of er in deze zonnige tijden alleen in Volendam nog wat leven zit! Vandaar die Musical dan ook waarschijnlijk. Volendam is Big Money, Big Business en Big Eel(paling) !!!

  Wat wel heel erg fijn is tijdens deze warme en lome dagen: Heerlijk barbeknoeien met de vrienden die nog of alweer terug in het land zijn; Heerlijk stoken achter de barbecue, want in iedere man schuilt toch een beetje een pyromaan, en dan maar genieten van het eten en drinken en vooral van elkaar. Gezellige gesprekken voeren of het gewoon nergens over hebben……….en het tóch leuk hebben. En dan heel laat lekker rozig en lichtelijk beneveld je bed in kruipen…….Verrukkelijk!!!

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 228 keer bekeken

• Een Lap vol smart.....(met een onvervalste smartlap kado!)

  July 27, 2009

  Ik heb eigenlijk, diep in mijn hart altijd al eens een lekkere smartlap willen schrijven, zo een waarbij iedereen mee wil zingen of lallen……Zelf zingen doe ik het maar niet, alhoewel optreden natuurlijk geweldig is. Ooit heb ik, in een ver en kleurrijk verleden, tijdens vakanties voor de oorlog in het toenmalige Joegoslavië wel enkele keren, onder luid applaus, voor volle zalen gezongen, als de lokale bandjes pauzeerden, maar daar waren ze natuurlijk niet zoveel gewend, en “Daar bij die molen” klonk voor een toen nog communistische local en Oostenrijkse, Duitse of zelfs Nederlandse, vooral als ze veel gedronken hadden, medetoerist destijds waarschijnlijk geweldig cult-achtig; zeker in mijn uitvoering! Maar als ik ooit een smartlap in Nederland aan de man wil brengen moet ik het maar door een landelijk wereldberoemde zanger of zangeres laten zingen, zodat ik mijn eigen tekst dan kan horen (en luidkeels meezingen) bij bijvoorbeeld het muziekfeest op het plein…..want ik wam er achter dat het aloude “Op losse groeven” al lang niet meer bestaat en is vervangen en in een geheel nieuw jasje gestoken……..Chiel Montagne, u weet wel, die met die snor, is vervangen door onze nationale knuffelvolendammer Jan Smit, dat is stukken goedkoper, want dan heb je namelijk een “zanger én presentator” voor hetzelfde geld…….Slim bedacht door de TROS in deze dure omroeptijden.

  Maar misschien is moet ik toch maar geen smartlap schrijven, want anders staat er straks misschien wel, als ik heel oud en gerimpeld geworden uiteindelijk sterf, op mijn bidprentje: “Hij maakte prachtige schilderijen, verhaaltjes en gedichten, maar werd pas écht beroemd met een smartlap“……….Niks mis mee, maar toch zou ik het jammer vinden denk ik….Ténzij ik er stinkend rijk van geworden zou zijn natuurlijk…….Want dat is dan wél weer prettig! Maar aan de andere kant is van een smartlap houden niets om je voor te schamen; je maakt er veel mensen blij mee of laat ze even hun eigen ellende vergeten door jouw teksten. Want wat is nu eigenlijk het verschil tussen een Marco Borsato en bijvoorbeeld jongens als Grad Damen of Jannes? Ze hebben allen een grote schare trouwe fans en zingen Nederlandstalig, meestal over de liefde, en weten allemaal een zaal vol publiek formidabel te boeien en bespelen………..en tóch wordt de één door de “muzikale elite” meer gewaardeerd dan de ander……Natuurlijk; je kunt de ene tekst diepgaander en mooier noemen dan de andere, maar is dat nou echt zo? Als je engelstalige liedjes van grote, beroemde en hooggewaardeerde artiesten zoals bijvoorbeeld Bruce Springsteen of Johnny Cash zou vertalen kom je erachter dat dit vaak ook maar doodgewone smartlappen zijn die gaan over: “ik hou van jou en ik blijf je trouw“……..Let maar eens op! Neem bijvoorbeeld eens een zangeres als Amy Winehouse, alom gewaardeerd en geprezen, maar vertaal haar schitterende nummer Valerie maar eens in het Nederlands………….Ik denk niet dat Marco Borsato zich hieraan zou wagen…..terwijl het best wel eens bij een Grad Damen of Marianne Weber zou kunnen passen. Lees maar:

  Well Sometimes I Go Out, By Myself, And I Look Across The Water.( Ach soms, af en toe ga ik alleen uit en kijk ik over ‘t water )
  And I Think Of All The Things, Of What You're Doing, And in my head I Paint A Picture. ( en ik denk aan alle dingen, over wat je doet, en in mij hoofd schilder ik het plaatje)
  'Cause since I've Come Home, Well My Body's Been A Mess, And I Miss Your ginger Hair, And The Way You Like To Dress..( omdat sinds ik thuis ben. Ach m’n hele lichaam is een zooi geweest. En ik mis je strogele haren, en de manier waarop jij je kleed)
  Oh Won't You Come On Over, Stop Making A Fool Out Of Me, Why Dont You Come On Over, Valerie. (oh, wil je niet langskomen, hou me niet voor de gek, oh kom alsjeblieft langs Valerie)
  3 x Valerie
  Did You Have To Go To Jail, Put Your House Out Up For Sale, Did You Get A Good Lawyer. (Moet je echt naar de gevangenis, je huis te koop gezet, heb je een goede advocaat)
  I Hope You Didnt Catch A Tan, I Hope You Find The Right Man, Who'll Fix It For You. (ik hoop dat je niet te bruin werd, ik hoop dat je de juiste man vind, die het voor je zal opknappen)
  enz. enz…………

  Ik ben stiekem best benieuwd naar een Nederlandse smartlapversie……maar ik hou het zelf als je het niet erg vind bij andere nederpopartiesten als Frank Boeien, Ramses Shaffy, De Dijk Rowen Heze enz. enz……enz. Maar als er nog liefhebbers voor een echt smakelijke en smartelijke lap zijn: Hier heb je alvast een tekst, moet je er alleen zelf nog even het bijpassend simpel en goed in het gehoorliggende melodietje bij zoeken of maken, ik kan helaas geen noten lezen en schrijven!

  Loezelief

  
   

  Loezelief, Loezefijn,’n hart sloeg twee keer over’n hart is niet over

  je zegt dat je me mist

  weer samen wilt dollen

  je hebt je vergist

  de krokodillentranen rollen

  　

  Loezezoet, Loezeacht,

  m

  toen ik jou voor het eerst zag staan

  maar nu is daar echt niks van over

  van mijn part loop jij naar de maan

   

  Loezepijn, loezekou,

  je ging vreemd die dag in april

  en je zei bij me weg te zullen gaan

  ach ik was voor jou slechts een gril

  en dat ben jij voor mij ook voortaan

   

  Loezehard, Loezezacht,

  soms vond je me lief, en dan weer niet

  de grilligste vrouw aller tijden

  Je noemde me soms hypocriet

  maar nu ben ik aan het lijden

   

   

  Loezeloos, Loezezucht,

  de pijn in m

  sinds ze mij van je weg hebben gedragen

  maar eerlijk gezegd had ik liever

  de deur voor je neus dichtgeslagen

   

   

  Refrein:

  Oh Loezelief, loezezoet, loezeschat

  de pijn wordt maar niet zachter

  je bedroog me, bent gegaan

  liet mij huilend achter

  Oh Loezelief, Loezefijn, Loezepijn,

  wat heb je mij toch aangedaan

  het wordt alleen maar erger

  het eind van mijn bestaan.

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 285 keer bekeken

• KERMIS!!!

  July 27, 2009

   

  Deze week was het kermis……tja, en wat doe je dan? Juist! Gezellig met je vrouw en kinderen er naar toe……….eerst een keer ‘s middags en daarna nog een keertje in het donker ‘s avonds laat, omdat dat nou toch nét even spannender is voor de kinderen…….De jongste had gelukkig ‘s middags al een tukje gedaan vanwege een vermoeiende juffendag die hij al ondergaan had die dag….…..Bij “onze” basisschool vieren de juffen hun verjaardag niet meer, maar is er eens per jaar juffendag. En onze jongste heeft dit jaar door omstandigheden maar liefst vijf verschillende juffen plus nog een hulpjuf in zijn klas! Dat was dus weer druk met kadootjes maken deze week; alle juffen kregen een fotolijstje met daarin een handgemaakte tekening. Nu maar hopen dat hij een bekend kunstenaar wordt later, dan hebben ze er tenminste nog iets aan op hun oude dag, als een aanvullend pensioentje………

  Ik kan me nog herinneren dat wij vroeger maar één juf hadden op de kleuterschool, en daar deed je dan zo’n twee en half jaar mee….en het was nog een kenau ook……..Tegenwoordig zijn gelukkig alle juffen lief, aardig en begrijpend………Was dat in mijn tijd ook maar zo geweest! Ik kan me nog herinneren dat ik in de eerste klas lagere school (tegenwoordig groep drie) ooit met een bloedend, uitgescheurd oor thuiskwam omdat de juf me te hard aan mijn oor getrokken had……kreeg ik thuis nog op mijn lazer ook, omdat het mijn eigen schuld wel zou zijn! ……….Geintje hoor! Die lieve ouders van mij zijn heel boos naar school gestapt en hebben daar nog een flinke rel geschopt……en dat was destijds best uniek, want onderwijzend personeel was toen nog heilig! Ik geloof dat ik op de lagere school waar ik eerst zat, “De School Met Den Bijbel”, maar één lieve meester had; Meester Brouwer, een superlieve man met een nogal zwak gestel, die altijd anijsmelk dronk uit een thermosfles en geweldig kon vertellen en voorlezen………én altijd, zomer en winter, een alpino-petje droeg als hij naar buiten ging. De rest van het onderwijzend personeel heb ik uit mijn geheugen gebannen geloof ik……totdat ik naar een andere lagere school ging in het zelfde dorp omdat mijn ouders het onderhand wel gehad hadden met deze “Christelijke“ school! Op de openbare, waar we toen terecht kwamen waren de onderwijzers en onderwijzeressen gelukkig wel wat leuker en aardiger……..ik ben daar in ieder geval nooit meer geslagen en heb daar, waar ze al een echte schoolbibliotheek hadden, mijn liefde voor lezen ontdekt met boeken als: “In de Soete Suykerbol” en de Bob Evers serie!

  

   

  Maar goed, het was dus kermis afgelopen week! Onze kinderen zijn niet zulke helden, dus het bezoek bleef hoofdzakelijk beperkt tot het ballengooien en eendjes vissen. Altijd prijs, dus altijd goed! Uitkiezen maar, maar wel alleen uit deze onderste rij graag……..de rest mag ook wel, maar dan moet je écht alle ballen van het schap gooien, wat je natuurlijk nooit en te nimmer lukt………of gewoon veel punten sparen …..d.w.z. veel geld uitgeven……..drie keer drie ballen voor vijf Euro, dan krijg je twee kaartjes van één punt en de grotere prijzen zijn er reeds vanaf tien punten, tel uit je winst , vijfentwintig euro voor een knuffelbeest ter waarde van twee euro!!! Maar het leukste van zo’n kermis voor ons volwassenen is, naast het genieten van je kinderen, natuurlijk het mensen kijken…….en je ziet wat rondlopen zeg, hahaha……alle soorten en maten komen voorbij, dun, dik, rond, vierkant, breed, smal en alles daartussen in, en allemaal, stuk voor stuk zijn ze volgeladen met prijzen, snoepgoed, popcorn en suikerspinnen…of een vette worst of frites………Wie had het hier over een recessie?

   

  Hebben jullie trouwens wel eens in zo’n verschrikkelijk angstaanjagende attractie gezeten, zo’n ding dat met vierhonderdvijfentachtig kilometer per uur rondjes draait, waarbij je dan heen en weer geslingerd en gegooid wordt en ook nog over de kop gaat? Huiveringwekkende, sadistische martelpraktijken………..getverrrrrderrie!!! Het is zelfs zo eng om naar te kijken……dat ik alleen al bij de aanblik misselijk word……….Als ze de gevangenen in Guantanamo Bay zo zouden behandelen zou men er grote schande van spreken, de kranten er vol mee staan, en zou het Hoge Gerechtshof in den Haag overuren draaien. Hier op de kermis betalen die gekken er gewoon voor………..waar dus uit blijkt dat er tegenwoordig veel mensen zijn die een licht masochistisch trekje hebben……..iemand met gezond verstand stapt toch nooit van z’n leven in zoiets misselijkmakends? Nee, dan de botswagentjes, heerlijk samen met een van je kinderen rondjes rijden…niet te veel botsen pappa, anders vind ik het eng! Ze hebben het niet van een vreemde……….

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 350 keer bekeken

• Vaarwel Simon.......(gedicht)

  July 13, 2009

   

  ‘k weet nog

  hoe stil het was

  als je sprak

  over zaken

  die er toe deden

  toentertijd

  of over wat jij dacht

  dat belangrijk was

  Ademloos bond

  en verbond je

  de bonte schare

  en liet anderen

  ver achter je

  Als een dominee

  met eigen religie

  denderde je over ons

  de borrelende massa heen

  met de kracht

  van een vakbondsman

  alleen had je ons

  meer te zeggen en te leren

  dan duizenden anderen

  ons vertellen konden

  Jouw woorden

  riepen op tot revolutie

  en tedere liefde

  Recalcitrant tot in de dood

  voortlevend in de harten

  van duizenden mensen

  die je zullen missen

  Man, wat was je groot!

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 412 keer bekeken

• Quqeleququoorts (met gedicht)

  July 13, 2009
   
   

  Hèhè…de hoogspanning is voorbij, onze lieftallige dochter is over van één naar twee HAVO………een pak van m’n hart zeg…….ik was al bang dat ze te veel op mij zou lijken, maar dát viel gelukkig mee, ze heeft de laatste tijd ontzettend hard gewerkt (voor haar doen dan hè) ………én het heeft zijn vruchten afgeworpen! Hoera!!! En die twee mannen? Die zijn met vlag en wimpel over gelukkig, maar die hoeven er buiten schooltijd natuurlijk nog niet veel aan te doen……..Daar hoeven we ons nu dus nog geen zorgen over te maken……..Dat komt straks wel, daar ben ik niet (of eigenlijk juist wel) bang voor!!!

   

  Verder staat het hier momenteel, in onze omgeving, vooral in het teken van de Q-koorts……ik had het reeds een aantal weken nogal vaak benauwd, dus besloot ik maar eens naar een dokter te gaan……Daar kreeg ik na enig overleg, om mijn longen tot rust te laten komen eerst een: "AeroChamber Plus met Flow-Vu" ; een hulpmiddel voor het correct gebruik van dosis-aërosolen???? Het was een futuristisch, monstrueus, maar vooral lomp apparaat. Een enorm grote, doorschijnende plastic buis, waarin ik, na flink schudden, een pompje met een longblaasjes openend poeder of gas, op aan moest sluiten, waarna ik met het hoofd ietwat naar achteren gebogen , één keer op het pompje moest drukken, en dan rustig maar gestaag, vijf keer diep in en uit mocht ademen……..maar dit hielp niets, dus ik weer terug…….“Bent u de laatste tijd vaak moe geweest, heeft u misschien vaker hoofdpijn dan anders gehad ……Aha! En last van koorts?” Ik zal uw bloeddruk eens meten en even luisteren naar uw longen en hart……Oké! Dan heeft u waarschijnlijk de Q-koorts, dat steekt nogal vaak de kop op de laatste tijd……Tja, ik moest dus maar direkt bloed laten prikken….in de wachtkamer stikte het van de wachtende, hoogstwaarschijnlijk mede Q-koortsgenoten, zodat de tijd vloog omdat we gemeenschappelijke gespreksstof hadden, gedeelde smart is halve smart toch? En de volgende dag longfoto’s maken in het ziekenhuis……..Had ik nog mooi mazzel ook, ik was iets te vroeg aanwezig, zo’n tien minuten, en degene die voor mij aan de beurt zou zijn was had zich nog niet gemeld zodat ik meteen de darkroom in mocht waar ze een paar schitterende foto’s van mij maakten……..ik ben benieuwd of ze de kranten en roddelbladen halen……..en wat de uitslag is?….zodra ìk het weet laat ik het ú weten.

   

  Ondertussen had ik natuurlijk wel even gegoogled over wat die Q-koorts nu eigenlijk inhield en waar het vandaan komt.

   

  Ze zeggen dat de ziekte niet van mens op mens wordt overgedragen……..Vreest dus niet, ik ben niet besmettelijk!!! Al ben ik daar niet zo zeker van, als ik de hoeveelheid gevallen in mijn omgeving zie……….

   

  Het virus vloog

  en verspreide zijn zaad

  in vruchtbare fijnstof

  onderwijl zijn slachtoffers

  ademloos achterlatend

  gegrepen als zij waren

  door de hoofdpijn makende

  en hartverzwakkende greep

  die hij op hen had

  Vooral melk-geiten, -schapen en -koeien blijken de belangrijkste bron van deze ziekte voor de mens in Nederland te zijn, en het komt vooral in het zuiden voor…………en dan hier in de buurt zo’n beetje het meeste ……heb ik weer, Shit!!!. Geen Quqelequ Qoorts dus, want de kippen doen dit keer niet mee! Ook geen Queen Qoorts, want de koningin heeft het naar mijn weten nog niet gehad. Even dacht ik nog dat het afkomstig was van Q-FM, vanwege de adembenemende kwaliteiten van dat radiostation, maar dat bleek ook niet waar te zijn, het blijkt van Queensland in Australië te komen, alwaar het in de buurt voor het eerst opgedoken is. Down Under Fever had eigenlijk ook wel een mooie naam geweest, maar dan had het weer associaties met geslachtsziekten gekregen waarschijnlijk, en het is absoluut niet sexueel overdraagbaar, tenzij je het met een…….….getvrrrrrrrrr , ik moet er niet aan denken, bah! Nee, de ziekte wordt meestal overgebracht op de mens doordat het in de lucht aanwezige fijnstof met de bacterie besmet raakt en dan door ons mensen wordt ingeademd. Het drinken van rauwe (ongekookte of gepasteuriseerde verse) melk of het eten van rauwmelkse kazen kan trouwens ook een bron van besmetting zijn, maar het is wel heel lang geleden dat ik verse, net gemolken melk heb gedronken, dus daar zal het niet aan liggen. De dieren zijn besmettelijk zolang zij de bacterie bij zich dragen, maar de dierproducten kunnen nogal lang besmettelijk blijven, kijk uit dus!

  

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 241 keer bekeken

• Na de dood......(gedicht)

  July 9, 2009

   

   

   

   

   

   

  Wie vertelt mij dat er na de dood leven is…….

  leg mij eens uit hoe ik moet geloven

  in een beter leven …….

  hierna is er toch niets…….of toch wel……..

  ‘k bewonder de gelovigen vol vuur geven zij zich over

  storten zich overtuigd in …….

  een verlosser……..in de dood

  wie verteld mij dat er na dit leven een dood is

  of gaan we verder lichaamsloos ……zwevend

  om onwetende en verdrietige nabestaanden die ons

  willen vasthoudenzichzelf pijnigend

  of troostend met de gedachte ……..

  dat ze ons ooit weer zullen zien

  maar hoe kan dat………

  als we geen lichaam meer hebben

  geen ogen om te zien wat we

  voor ogen hadden

  toen we ons afvroegen

  of we leefden na de dood

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 323 keer bekeken

• De laatste zondvloed......(gedicht)

  July 7, 2009

  De regen kletterde
  plassen makend
  in de straten
  die steeds voller
  de weg kwijtraakten
  dieper en dieper
  spoelde het water
  met de zee mee
  het verschil was
  versmolten in brak
  water, water
  en nog eens water
  zuiverend en kil
  
  Stil werd het
  de regen hield
  op met vallen
  dit maal was
  er geen God
  geen ziener
  geen duif met
  een vers takje
  vloog nog rond
  hij kon niet meer
  het land was op
  verdronken in
  gesmolten poolijs
  

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 317 keer bekeken

• Ik ben vandaag zo vrolijk...net als altijd eigenlijk...tenminste; meestal!

  July 4, 2009

  Wat heb ik het toch goed, ik kan me niet voorstellen dat een miljonair zich beter voelt dan deze jongen hier…………..er is veel om dankbaar voor te zijn; ik heb een fantastisch gezin bestaande uit een geweldige vrouw en drie schatten van kinderen, heb lieve vrienden en familieleden, ik kan doen wat ik wil, mag genieten van de kleinste dingen, mag óók nog mooie schilderijen maken waar dan vervolgens anderen weer van kunnen genieten, en als ik ergens mee zit, kan ik dat makkelijk van me afschrijven, waarna het probleem al niet zo ernstig meer is als het leek, en de oplossing zich zo goed als altijd vanzelf wel weer aandient. Ik voel me dus als die spreekwoordelijke God in Frankrijk, we wonen vlak bij de bossen, dus als we eens een keertje een wandeling willen maken, wat we dan ook regelmatig doen, kunnen we rechtstreeks vanuit huis naar het bos lopen en genieten…….en als het warm is stappen we in de auto en zijn we in tien minuten bij een heerlijke waterplas in Volkel (Billy Birdpark Hemelrijk) en kunnen een verfrissende duik nemen. We wonen in een heerlijk provinciestadje met zo’n 50.000 duizend inwoners met alle daarbij behorende voorzieningen zoals een heerlijk centrum, mooie zwembaden, geweldige scholen naar ieders smaak of geloof, goede sportaccommodaties en weinig criminaliteit……en dan zijn we dit jaar óók nog eens de groenste stad van Europa! Wat wil een mens nog meer? Lekker uit eten? We hebben hier van alles; van de Mac Donalds tot Haute Cuisine, van low tot high budget, en op de Indiase keuken na zijn alle wereldkeukens hier wel zo’n beetje vertegenwoordigd.

   

  

   

  We zijn rijk, want wij kunnen op vakantie in eigen land en zo af en toe naar een heerlijk buitenland, en dan het liefste naar Italië, waar we ons dan even helemaal onder kunnen dompelen in de ter plaatse gebruikelijke sferen van authentieke gebouwen, kerken, zeden, gewoonten, spijzen en dranken. En dan hoeven we echt niet jaloers te zijn op de plaatselijke bewoners, omdat we denken dat die het zo goed hebben, en zo mooi landelijk en sfeervol wonen, en toch zó relaxed leven, want dat is pure onzin; wij hebben het veel beter. Dank zij onze rijkdom kunnen we genieten van de mensen en omgeving dáár, terwijl zij zelf zelden of nooit op vakantie kunnen en in de meeste gevallen flink moeten sappelen om het hoofd boven water te houden, al heb ik eigenlijk altijd wel de indruk dat ze redelijk tot zeer gelukkig zijn met hun bestaan, en van afgunst is al helemaal niets te merken……..daarom houd ik zo van de Italianen denk ik; een supergastvrij en attent volk, vol lieve oma’s en mamma’s, maar ook mannen, die ieder kind dat ze tegenkomen willen verwennen en knuffelen, altijd een vriendelijk woord voor je over hebben en te allen tijde bereid zijn om een helpende hand toe te steken, indien dat nodig is……..en toch zijn ze niet opdringerig of lastig…….kom daar in andere vakantielanden maar eens om, hahaha……..in de Turkse of Griekse badplaatsen word je, ondanks dat dit ook eigenlijk altijd gezellige en lieve mensen zijn, af en toe flink gek van al die mensen die je aandacht of geld willen, hahaha……..

   

  　

  Ik wens u allen dan ook een heerlijke vakantie toe, en dan maakt het niets uit of dat nu in of op je eigen achtertuin of balkonnetje is, of ergens in een ver en exotisch oord. Geniet gewoon van de kleine dingen, een goedkoop wijntje van de Liddl of Aldi kan net zo lekker zijn als een speciaal voor jou bedachte en gemixte cocktail in de Carribean, en een stokbroodje met kaas of paté is ook zo gemaakt. Het belangrijkste is de glimlach en warmte van de mensen om je heen, en zet die glimlach dan zelf óók op je snoet, en je zult zien én voelen dat je het nog zo slecht niet hebt!

  Prettige vakantie!!!

   

  　

  　

   

   

  'k Ben een tikkie onverschillig maar dat zit me in 't bloed'k Neem 't leven zo 't valt met een opgewekt gemoed

  Niets kan mij meer iriteren, 'k blijf m'n zenuwen de baasWilt u weten hoe dat komt, luister dan naar m'n relaas

   

  　

  refr.:

  Schep vreugde in 't leven, zet de zorgen aan de kant

  Wat niemand kan geven, heb je zelf toch in de hand

  Neem in je levensstrijd een verzetje op z'n tijd

  Maar, schep vreugde in 't leven, zet de zorgen aan de kant

   

  　

  Als...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 261 keer bekeken

• Rijp fruit....moet genoten woden.......(gedicht)

  June 30, 2009

   

  Ik heb eens een ietwat anders, sensueler vers geschreven.........laat maar weten hoe je het vind....................

  LET OP: het is niet geschikt voor kleine oortjes
  
  
  .........................................
  
  
  Ik wil het plukken
  dat grote rijpe fruit
  deze verboden vruchten
  laten mij niet ongemoeid
  vol wellust en verlangen
  wil ik ze hebben
  ze nodigen me uit
  uitdagend en vol vuur
  wil ik me laven
  aan deze hangende tuin
  dit zacht vlezig vertier
  vol verleiding en vermaak

  
  
  Ik wil het proeven
  voelen en veel meer
  zie ze eens golven
  en deinen op een zucht
  mijn handen eromheen
  wat zijn ze zacht
  zal ik ze zachtjes knijpen
  en betasten met mijn mond
  met mijn tong het topje strelen
  zodat het harder wordt
  en vol verlangen
  mij mee voert in genot

   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 380 keer bekeken

• Dagboek van een luiaard...... (met gedicht)

  June 29, 2009

  

   

  Na...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 304 keer bekeken

• Kinderen fotograferen op een lagere school.......

  June 21, 2009

  Schoolfotoplezier.

   

  Deze week heb ik, voor de nieuwe schoolgids, foto’s mogen maken op de basisschool waar onze twee jongste kinderen een groot deel van hun tijd plegen door te brengen.. Best wel leuk om eens te zien hoe het daar tegenwoordig aan toe gaat en dan gewoon eens lekker ongegeneerd door de lege gangen te mogen lopen terwijl de kindertjes ernstig aan het werk zijn in hun lokalen……en dan even stiekem een lokaal binnenglippen om zo onopvallend mogelijk een paar leuke plaatjes te schieten. Soms lukt dat, en soms niet, je hebt tóch altijd kinderen (vooral meisjes) die er echt voor gaan zitten, en daarmee willen bewijzen dat ze toch wel écht voor fotomodel in de wieg gelegd zijn……….Alle onderwijskrachten werkten volledig mee, zodat ik ongehinderd door de lokalen kon struinen op zoek naar dat ene unieke plaatje. Één juf bood zelfs aan nog even snel het lokaal op te ruimen, want het was nu zó rommelig…anders nooit hoor!!! …..Ja dûhu, dan heeft ze nu mooi pech gehad, hahaha .……..(op de foto zie je trouwens niets van de rommeligheid, maar dit terzijde). Ik vind het juist een sport om alles en iedereen zo naturel en eerlijk mogelijk op de gevoelige plaat te zetten, en daar hoort natuurlijk een beetje rommel bij! Gelukkig zijn de scholen niet meer zo steriel als vroeger in mijn tijd (ver voor de oorlog) , in de meeste klassen heerst een gezellig sfeertje terwijl de kinderen tóch vol aandacht zitten te werken. In één klas werden er zelfs op het digitale schoolbord videoclips vertoond met de daarbijbehorende muziekjes! Was het in mijn tijd maar zo geweest! Lang leve het digitale tijdperk! In alle klassen vond ik wel kinderen spelenderwijs lerend achter een computer en in één klas zaten er zelfs diverse kinderen, gewoon op hun eigen plaats nijver te werken met een laptop op hun lessenaar (heet dat eigelijk nog wel zo?) Ik viel deze week trouwens met mijn neus in de boter; want er was een Fancy Fair. Klinkt lekker ouderwets, en dat was het dus ook: “Ouderwets gezellig!” De kinderen van groep acht organiseren ieder jaar zo’n Fancy Fair om er hun kampweek gedeeltelijk mee te bekostigen en de rest gaat dan altijd naar een goed doel. Ze hadden erg hun best gedaan dit keer; en hadden van alles bedacht; van schminken tot een rad van avontuur en alles wat daartussen ligt. Maar het hoogtepunt was een drukbezocht, onvoorstelbaar, angstaanjagend en duister spookhuis waarbij de rillingen je letterlijk over de rug liepen. Het publiek kwam gelukkig in grote getale zodat het een geslaagde avond werd en ik dus ook weer wat leuke plaatjes kon schieten.

   

  

  Het allerleukste om te fotograferen, waren natuurlijk de kleinere kinderen, terwijl ze aan het spelen waren op het schoolplein. Sommigen kwamen naar me toe en vroegen waarom ik “eigenlijk “ al die foto’s nam, maar de meeste kinderen zagen me amper staan (waaronder mijn eigen zoon) en speelden gewoon vrolijk door alsof het de meest normale zaak van de wereld was dat de een of andere zot continu plaatjes van ze aan het schieten was. Op het plein waar de grotere kinderen speelden had ik meer aandacht…..vooral van de meisjes, die bijna één voor één vroegen waarom ik foto’s nam en of ze met hun vriendinnetjes op de foto mochten, het stelletje ijdeltuiten, hahaha……..ik heb maar net alsof gedaan bij de meeste jongedames, anders was m’n geheugenkaartje snel vol geweest vrees ik. Het was bijna alsof ik terugkeerde naar mijn eigen jeugd, een soort déjà vu….er bleek niet veel veranderd te zijn; de jongens waren aan het voetballen, knikkeren of bokspringen en de meiden liepen nog altijd dicht bijeen in groepjes te roddelen over popsterren, films of klasgenootjes.

   

   

  

  De “gewone” leermiddelen zijn ook met hun tijd meegegaan zag ik! Zo nu en dan zie je wel eens wat op een ouderavond en ze nemen ook wel eens wat mee naar huis, maar er lagen de leukste spellen en boekjes op de tafels en het viel me vooral op dat wanneer ze niet met een gezamenlijk project bezig waren, alle kinderen andere dingen aan het doen waren……..en dat het dan tóch nog rustig was in de klas……’k zou willen dat het thuis ook zo was, hahaha……thuis vliegen ze elkaar regelmatig in de haren om niets en is het over het algemeen een stuk rumoeriger…….Ach ja, ze moeten ergens hun energie kwijt en waar kunnen ze dat beter doen dan in hun eigen beschermde omgeving? We moeten ze tenslotte klaar zien te stomen voor de grote, boze mensenwereld, en daar hoort zo nu en dan een ruzietje bij……én het weer goed maken ook natuurlijk!

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 372 keer bekeken

• M'n dochter en ik........

  June 17, 2009

  Wij hebben een pracht van een dochter van dertien…..een puberdochter……Aangezien het onze eerste ervaring met een puber is moeten we erg wennen aan het bijbehorende gedrag…..en dan druk ik me nog voorzichtig uit, geloof me! Het is een schat van een meid, begiftigd met een schitterend rank lijfje en een mooi gezichtje met daarin een paar zeer doordringende oogjes; welke ontzettend dodelijke blikken kunnen werpen bij het minste of geringste dat mevrouw tegenstaat. Hare Majesteit zit in de eerste klas HAVO en heeft het daar reuze naar haar zin…….vooral met het plezier maken met de meiden onder elkaar. Maar huiswerk maken? Vergeet het maar. Leren? Getverderrie, dat doe ik straks wel, nu moet ik even bijkomen……..ik ben nu te moe. Ja, dùuùhhhhhùùù……..daar het ik geen zin in…....boeiend!!! Mag ik chips? En cola? Nee? Oké, appelsap dan? En een koekje? Mag ik dat boven opeten en drinken? Nee? Ik mag ook niks hier…….

  Het is zelfs zo erg dat bij het vorige rapport bleek, dat als ze niet beter haar best doet, ze waarschijnlijk niet over zal gaan…..en wellicht naar het VMBO moet.........doodzonde, want ze is begunstigd met een gezond en goed stel hersens en kan als ze er een beetje haar best voor doet schitterende cijfers halen…..ze lijkt teveel op haar pappa denk ik…….op mij dus; ze tekent en knutselt liever dan dat ze leert en huiswerk maakt. Ze maakt de prachtigste creaties voor haar poppen, of zet met haar laptop hele animatiefilmpjes in elkaar en anders leest, schildert en tekent ze graag..............en als ontspanning  Nintendo’t ze……Ondanks al onze smeekbeden en dreigementen bleef ze niets doen, en op logische argumenten als: ”Hoe meer je je best doet, des te eerder kun je naar de modeacademie, en kun je eindelijk de dingen doen die je leuk vind…….wat is nou vijf jaar op een mensenleven? Enz. enz. ” We hebben uiteindelijk van ellende (en tegen al onze eigen principes in) haar laptop en TV maar afgepakt en dat schijnt te werken. Bij de laatste TRAP ( Toetsen, Repetitie, en Activiteiten Periode ) bleek het gelukkig beter te gaan en waren haar cijfers een stuk beter……ik had haar wel iedere keer achter de broek gezeten dat ze goed moest leren en haar regelmatig tot in den treure overhoord, maar oké, het heeft zijn vruchten afgeworpen. Nu maar hopen dat ze de laatste weken tot het einde van het schooljaar nét zo haar best blijft doen…..aan mij zal het niet liggen…toch? Gelukkig vind ze sommige vakken wel leuk…..ze is best goed in wiskunde?!?!?!, en met drama gaat ze, ondanks de wat saaie leraar, helemaal uit haar dak, vooral als ze samen met een vriendinnetje een toneelstukje voor de klas mag opvoeren.

  

  Onlangs liep ze, lief als ze is, met haar kleinste broertje mee met de avondvierdaagse, het lijkt wel of ze nu al last heeft van jeugdsentiment, misschien mist ze de geborgenheid van de lagere school nog wel een beetje, het is toch best een grote stap zo van basis naar middelbaar…..ze wordt groot……Pappa, ik snap niet hoe jij dat kunt…….Broertje luistert nergens naar, hij loopt overal heen te rennen, vliegt van hot naar haar en kijkt helemaal niet uit! Haar vriendinnetje (met wie ze al sinds de peuterspeelzaal bevriend is) zou eigenlijk Donderdag ook een avondje meelopen, zomaar voor de gezelligheid, maar ze hadden ruzie gemaakt tussen de middag…………Hare Majesteit had als plagerijtje van haar vriendinnetje een zakje M&M’s gepikt, zodat de vriendin boos limonade in Majesteit’s gezicht spoot…….waarop zij dus direkt het pakje afpakte en haar vriendin's arm helemaal onder spoot met dat vies plakkende goedje………ach, morgen zijn ze weer de dikste vriendinnen waarschijnlijk, hahaha…..

  De leukste momenten zijn als ze even naar je toe komt, je een knuffel geeft en zegt: Pappa, ik vind je lief! Of als ze ‘s avonds even lekker tegen je aan komt zitten op de bank, als ze daar dan al de mogelijkheid toe krijgt, want meestal is die plaats reeds ingenomen door haar twee broers. Maar het allermooiste is het als ze haar diepe verdrietjes met je deelt; over dingen die niet zo leuk zijn op school, jaloezietjes van meiden onder elkaar, of als ze verteld van haar prille verliefdheden……ze is zo lief, kon ik haar maar tegen de boze buitenwereld beschermen, mijn kleine prinsesje……..

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 271 keer bekeken

• ......jeugd..delinquent....sentiment

  June 10, 2009

  

   

  Dinsdag

  
  Vandaag samen met een collega-delinquent hard gewerkt. Na het ontbijt eerst de was geruild. Er was gelukkig niet veel vuil goed, zodat we snel klaar waren met de rommel.

  Om half negen werden we opgehaald door een Oppasser, welke ons meenam naar een gereedstaande, onopvallende auto met chauffeur. Deze bracht ons naar een plaats aan de Vecht, waar de roeiboten afgemeerd zouden liggen. Het bleek een luxe jachthaven te zijn…..dat hadden we dus absoluut niet verwacht. Ik was voorbereid op een oude, ommuurde vestingshaven voorzien van tralies en prikkeldraad……niets van dit alles dus……..De beheerder van de jachthaven liep wat te mopperen en vertelde dat hij ons pas volgende week ingepland had en nu dus geen tijd had voor ons. Maar na lang overleg en wat heen en weer gebel mochten we er dan bij God’s gratie één uit halen. De roeiboten lagen netjes op een rij op het uiterste puntje van de jachthaven…….Wat een joekels zeg! Die krengen waren op z’n minst zeven meter lang en zo’n kilo of drieduizend zwaar! En zo’n geval moesten wij met z’n tweeën dan maar uit het water zien te krijgen…….we kregen het al warm bij de gedachte. Gelukkig had m’n collega al eens eerder in zulke boten geroeid (ervaring?) zodat we de boot toch binnen redelijke tijd in het hijstoestel gemanoevreerd kregen. Wat een heidens karwei was dat zeg, als ik hier langer zou moeten blijven kreeg ik vast dikke spierbundels! Hierna hebben we met vereende krachten de boot op een lorrie (karretje op rails) geplaatst, zodat we hem naar zijn uiteindelijke bestemming konden brengen, waar we hem moesten kantelen en op balken leggen. Hierbij viel er nog een zware ballaststaaf uit de roeiboot op m’n tenen…..een ijzeren blok van zo’n vijftig kilo….AUW!!!!

  ‘s Middags verplicht naar de kerkzaal geweest. De voorganger; een oude zemelaar van een dominee of priester, vertelde zo ontzettend boeiend, dat ik al snel in slaap viel en na zo’n anderhalf uur geheel verkwikt wakker werd……verder niet veel gebeurd vandaag……misschien gebeurt er morgen wel iets spannends of verrassends………al hoop ik daar maar niet te veel op, het zou zo maar tegen kunnen vallen.

   

  
   

   

  Woensdagavond.

  
  Het is even over half tien…..ik lig op bed nog wat naar de radio te luisteren en denk nog wat na over wat me vandaag en de afgelopen dagen allemaal is overkomen……..Nu ik er goed over nadenk weet ik bijna zeker dat ik afgelopen Maandag bij m’n aankomst de lampen van m’n Eend (Citroën 2CV) aan heb laten staan. Stom! Ach, dat zien we aan het eind van de detentie wel weer………….wie dan leeft, wie dan zorgt………Op de radio zingt Elvis Jailhouse Rock, hahaha……Hoe toepasselijk!

  Het was al met al best wel gezellig vanavond………leerzaam. Onze oppasser; een ietwat lijzige, vriendelijke Sergeant, vertelde ons over de verschillen tussen Militaire detentie en gevangenisstraf……….en waarom we onze schoenen ‘s nachts buiten de deur moesten laten staan, waarom we geen riem mogen dragen enz… enz….. even later mochten we een blik werpen in de isoleercellen, brrrrr….vreselijk, je zult er maar in terechtkomen, volgens mij ben je binnen vierentwintig uur hartstikke gek. Één cel was voorzien van fel, schel hel blauwe verlichting…….Vorig jaar zat Knut Folkerts van de Rote Armee Fraction hier nog……Ik krijg bijna medelijden met hem. Iedereen zou hier eens een poosje door moeten brengen…. “Ter lering ende vermaeck”.
  Tijdens de rondleiding liet de oppasser ons ook nog een raam zien dat van buiten bekrast was met een glassnijder. We mochten eens proberen of we het open konden slaan of trappen………Vergeefse moeite natuurlijk……ik snap toch niet wie hier in Godsnaam binnen wil dringen, iedereen wil hier toch zo snel,mogelijk uit? Na zijn rondleiding vertelde de oppasser nog over verscheidene ontsnappingspogingen………..waaronder één waarbij de betreffende gevangene door een miniem toiletraampje was gekropen, waardoor ik, zo’n beetje de slankste van het Westelijk Halfrond, nog niet eens m’n hoofd kan steken……Onbegrijpelijk. Misschien heeft hij hulp gehad van de geest uit Aladin’s wonderlamp……
  Ik ga maar slapen…met de radio zachtjes aan zal dat wel lukken denk ik……..Ik hoop maar op mooie dromen vannacht………..[

  
  Uit: Dagboek van een delinquent door Gert de Goede 1979.
  Ik ben ooit (dertig jaar geleden) tot 10 dagen Nieuwersluis veroordeeld (Militaire gevangenis) omdat ik als militair in slaap gevallen was tijdens de wacht……Hiervan heb ik een dagboekje bijgehouden, vanwaar hier enkele fragmenten.
   

  
   
  Naschrift:

  Ditt speelde zich af tijdens de Vierdaagse van Nijmegen......Mijn twee collega's en ik wilden de volgende dag natuurlijk naar Nijmegen om onze collega's aan te moedigen en eens flink te gaan stappen......maar we hadden nachtdienst aan de hoofdpoort.......tja, wat doe je dan in vredestijd? slapen natuurlijk! (dat zul je je tegenwoordig niet meer in je hoofd halen denk ik, maar dit terzijde). We hadden afgesproken om beurtlings wakker te blijven voor als er iets of iemand aankwam.......tot dat degene die wakker zou blijven ook in slaap viel en ik gewekt werd door mijn commandant, die zijn ronde deed.......tja...de pineut dus.........m'n collega's kregen een weekeinde zwaar arrest (mochten ze een weekeinde niet naar huis) en ik als wachtcommandant zijnde moest dus naar de militaire rechtbank in Arnhem en werd veroordeeld tot tien dagen detentie in Nieuwersluis, destijds berucht onder ons militairen vanwege de vermeende zware tucht.....wat later dus ontzettend mee bleek te vallen.....het was meer een soort retraitreoord eigenlijk.......een weekje op je zelf..........zoek jezelf broeder!

  Maar het mooiste van alles is dat we, nadat we 'smorgens  bij de kolonel waren geweest wij dus toch lekker naar Nijmegen zijn geweest, alwaar ik langs de route een leuk vrouwelijk politieagentje zag staan.....ik knoopte een praatje aan en ging even een kopje koffie voor haar halen.....toen ik terugkwam stond ze gezellig met mijn collega te kletsen....shit! dacht ik toen nog even.....nu niet meer, want ze zijn nog steeds bij elkaar, hebben een paar leuke jongens gekregen en blijven vast nog heel lang en gelukkig samen!

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 247 keer bekeken

• Jantje zag eens pruimen hangen.........(gedicht)

  June 4, 2009

   

   

  “Jantje zag eens pruimen hangen”

  Jantje zag eens pruimen hangen,
  O! als eieren zo groot.
  't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken,
  Schoon zijn vader 't hem verbood.
  Hier is, zei hij, noch mijn vader,
  Noch de tuinman, die het ziet:
  Aan een boom, zo vol geladen,
  Mist men vijf, zes pruimen niet.
  Maar ik wil gehoorzaam wezen,
  En niet plukken; ik loop heen.
  Zou ik om een hand vol pruimen
  Ongehoorzaam wezen? Neen !
  
  Voort ging Jantje, maar zijn vader,
  Die hem stil beluisterd had,
  Kwam hem in het lopen tegen
  Vooraan op het middenpad.
  Kom mijn Jantje, zei de vader,
  Kom mijn kleine hartedief!
  Nu zal ik u pruimen plukken,
  Nu heeft vader Jantje lief.
  Daarop ging Papa aan 't schudden,
  Jantje raapte schielijk op.
  Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
  En liep heen op een galop.
   

   

  Auteur Jantje zag eens….: Hiëronymus van Alphen.

  En de rest: © Gert de Goede 2009

   

   

  Ook ik had het willen doen

  afwijken van de paden

  mijn schepen verbranden

  alles achterlaten

  Slechts aan mezelf denken

  en in het diepe duiken

  maar ik kon het niet

  had geen keuze….

  maar verplichtingen

  en bij het een hoort het ander

  en dan….is er geen plaats

  voor die andere ander

  Toch kabbelt het verder

  mijn scheepje vol

  met goede goederen

  …….en ander geluk

  Nee ‘k ben absoluut niet ontevreden

  het leven neemt zoals het geeft

  ook hier is vervulling en liefde, dus

  laten we plukken wat van ons is

  en de verboden vruchten laten staan

  en hoewel de verleiding vaak groot is

  ooit zal de beloning volgen

  .............................

  zoals in dit oude rijm

  　

  　

  　

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 495 keer bekeken

• MIJN 'TIC' (met gedicht)

  June 2, 2009

  Ik zal het maar eerlijk toegeven………ik heb een enorme tic…..en wel een verschrikkelijke schoenentic. Niets ernstigs zult u zeggen, maar toch…..ik heb hem wel, die tic bedoel ik dan natuurlijk. Misschien vreemd om dit  uit de mond van een man in plaats van een vrouw te horen, maar ik ben gewoon, evenals mijn geliefde echtgenote,  stapelgek op mooie schoenen. Het enige probleem is dat ik helaas niet zo rijk ben als mijn collega-schoenengek Imelda Marcos, u weet wel, die bezeten van schoenen, helaas veel te laat overleden weduwe van die dictator uit de Filipijnen. Ik moet het dus doen met uitverkoopjes. En dat maakt mijn gekte eigenlijk alleen maar leuker. Ik mag altijd op jacht, en het liefst voor een zo laag mogelijke prijs. Net als vroeger, toen ik nog een fanatiek modelautoverzamelaar was, moet ik dus op jacht naar mooie schoenen. En het grote voordeel van een paar schoenen is……………..dat ze verslijten! Zodat ik dus altijd een geldig excuus heb om enkele malen per jaar nieuwe te kopen. Met mijn modelautoverzameling ben ik op een gegeven moment moeten stoppen met bijkopen, omdat ik reeds vijf grote vitrinekasten vol heb staan met enige duizenden miniatuur auto´s. Maar de schoenen verslijten gelukkig, zodat ik zo nu en dan de oude afgetrapte exemplaren (zij het met een warm bloedend hart en met dikke tranen welken opwellen in mijn ogen) af moet staan aan de missie of iets dergelijks. Één ding weet ik dan in ieder geval zeker: ergens op de wereld loopt straks iemand rond met mijn  meest favoriete schoenen  ooit, en geniet daar waarschijnlijk net zo veel van als ik dat gedaan heb!

  Mijn meest favoriete paar ever is een oogverblindend paar handgemaakte, Italiaanse, bruine puntschoenen van prachtig geprint leer en voorzien van schitterende stiksels. Dit paar; ooit gekocht voor slechts vijftig gulden ( de originele prijs was destijds driehonderdvijftig gulden, écht waar, ik had er stiekem al een jaar op lopen azen ). U begrijpt natuurlijk wel dat ik met deze schoenen onder de grond gestopt of gebakken wens te worden en dat deze dus nooit of te nimmer afgedankt mogen worden!  Ik ben zuiniger op mijn schoenen dan op mijn auto, vandaar dat ze nog steeds in uitstekende conditie verkeren.

  Vorige week had ik eindelijk weer eens een paar bruine doordeweekse schoenen nodig. Eigenlijk al langer, maar ja, ik moet wél zoeken tot ik de ware vind natuurlijk. En ja hoor:  Ik heb ze gevonden!!!!  In ons eigen dorpscentrum nota bene. Het zit namelijk zo: Momenteel wordt ons dorp verblijd met een schoenen en overhemden outlet store en ja hoor, daar lagen ze, een prachtig stel bijzondere Italiaanse sneakers in een soort van golfschoen stijl, compleet met overhangende flappen voor en achter; en dat voor maar € 39,95, en dan mocht ik er nog een extra paar bij zoeken voor de luttele bijbetaling van slechts € 10,00.

  U begrijpt dat ik op dat moment de gelukkigste man op aarde was (dat ben ik eigenlijk altijd wel), zodat ik ook nog een prachtig stel zwarte instappers voorzien van mooie scherpe punten mocht scoren. Zo'n buitenkansje kon ik natuurlijk niet laten liggen! Ik moet nu dus helaas weer een poosje wachten voor ik weer iets nieuws aan mag schaffen, de kinderen zullen ook gevoed en gekleed moeten worden……..Maar, ach ja…ze verslijten wel weer, ooit! (die schoenen dan hé)  En dan ben ik weer aan de beurt, hahaha…………..

   

   

  In dees prachtige welgevormde schoenen

  wens ik mijn grote onaantrekkelijke voeten

  voorzien van levensgrote jubeltenen

  getekend door ouderdom, slijtage en aanleg

  voor altijd te steken

  Laat mij genieten en voor eeuwig lopen

  zodat ook and´ren ze mogen aanschouwen

  en zich verwond´ren over hoe het kan

  dat zoveel schoons aan zo´n lelijk mens

  kan blijven zitten

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 419 keer bekeken

• Tonijnsalade

  May 22, 2009

  Wat kan ik toch ontzettend genieten van het mooie weer; heerlijk terrassen met een lekker glaasje voor je neus en gezellig kletsen en kijken naar de mensen (vrouwen) die aan je gezichtsveld voorbij trekken. Het valt me altijd op dat dames er over het algemeen best wel netjes, verzorgd en leuk bijlopen, maar dan zie je daar zo’n man met een ontevreden gezicht naast sjokken, gekleed in een setje kleren die in de zak van Max niet zouden misstaan. Vooral zomers……….met van die witte sokken met gestreepte boorden in sandalen of enorme sportschoenen……..en daarbij nog een uitgelubberde te korte of te lange korte broek, met van die enge harige of witte kale benen eronder……….en dan ook nog zo’n mouwloos hempie…..Getvrrrrrrr…….kijk, een Italiaan met een wit hemd mag dan op een foto sexy overkomen, maar bij de Hollandse man staat dat toch echt voor geen meter!!! Of je hebt van die enorm van zichzelf overtuigde mannen welke in het een of andere overdadig geborduurde en bestickerde overhemd lopen te paraderen alsof ze het beste haantje van de ren zijn! Het lijkt wel of alleen de homosexuele medeman weet hoe hij zich moet kleden. De natuur zit eigenlijk raar in elkaar…….Waarom moet die Hollandse man zo ongeinteresseerd en lusteloos naast zijn vrouw lopen? De doorsnee man kan uitstekend met z’n eigen soort en sexegenoten overweg, maar over het algemeen niet zo goed met (vooral hun eigen) vrouwen. Nee, neem dan de homosexuele medebroeder …….die kan wel goed met vrouwen overweg. Je zou bijna zeggen dat heterovrouwen en homo’s van binnen hetzelfde zijn, maar hoe komt het dan dat er binnen een homosexuele relatie, zowel bij vrouwelijke als bij mannelijke varianten, toch weer mannelijke en vrouwelijke rolpatronen ontstaan? Ik dwaal af en snap er niets van, maar ja, ik ben dan ook maar een man…….zij het dan een zorgzame, mooie kleding liefhebbende, maar toch niet homosexuele variatie op het mannelijk geslacht (jammer dat de Metro - Man uit is!)……..Ik had eigenlijk stylist of personal shopper moeten worden…….lijkt me best leuk om dan mannen, maar vooral vrouwen te adviseren wat ze aan zouden moeten trekken om er op z’n voordeligst uit te kunnen zien. Maar ja, de echtgenoten van de dames zouden me al zien aankomen…..ik in de paskamer bij hun dames (Bats, boem pets *#$@*….een blauw oog!)………en de heren zelf hebben liever een leuke dame in hun paskamer……dat snap ik dan ook wel weer ………verwarrend hoor de menselijke psyche……….maar wel leuk!!!

   

  Maar terugkomend op het heerlijk genieten op een terrasje………….wat is er nou lekkerder dan in het zonnetje jezelf eens te verwennen ……..een lekkere Cappucino of glaasje bier of wijn en dan even heerlijk op je gemak iets eten? Een lekker belegd broodje, een tosti, een heerlijke krokante panini of iets anders wat er dan ook voor heerlijks op de kaart staat tegenwoordig. Ik kan me nog herinneren dat ik in 1978 in Brabant kwam wonen……..Daar hadden ze gewoon, midden in mijn eigen dorp een terrasje staan! Geweldig vond ik dat………………..Tegenwoordig zijn de terrassen niet meer te tellen bij ons in het centrum, en zelfs in de meest afgelegen dorpjes vind je meer dan een terras. We worden verwend vandaag de dag! Er is slechts een ding dat ik niet prettig vind op een terrasje (en al helemaal niet als je door het evt. slechte weer binnen moet zitten)……………….als je buurvrouw een tonijnsalade besteld (mannen bestellen dat volgens mij nooit, ik heb het in elk geval nog nooit gezien)……..Driewerf Getverderrie!!!! Dan zie je daar zo’n heerlijke salade, gegarneerd met tomaatjes, olijven, pijnboompitjes, zongedroogde tomaatjes enz. enz., en dan gooien ze daar zomaar een gigantisch blik onwelriekende Whiskas o.i.d. overheen!!!!! Hoe verzinnen ze het…….Vroeger toen wij nog katten hadden (nou ja eigenlijk mijn geliefde, maar die bleek vanaf de eerste dag al allergisch te zijn) ging ik al over mijn nek als ik zo’n blik open moest maken……………….dat is tot daar aan toe, maar van die afgrijselijke geuren naast je, terwijl je zelf aan een overheerlijke salade zit met gebakken spekjes en gerookte kip………..Walgelijk, afgrijselijk en kokhalsneigingen opwekkend smerig!!!! Je eigen salade smaakt dus meteen helemaal nergens meer naar, je ruikt alleen maar kattenvoer……….Wie heeft dit in Godsnaam ooit verzonnen? Ik hoop dat diegene die dit uitgevonden heeft (waarschijnlijk een kattenliefhebber) afgrijselijk aan z‘n einde is gekomen. Hoe verzin je het!!!!!……….Dus lieve, lieve, lieve dames: Als jullie onverhoopt eventueel ooit eens , tijdens een lunch op een terrasje of in een restaurant of lunchroom, met mij een tafel mochten delen, wat mij natuurlijk enorm leuk en gezellig lijkt……….bestel dan alsjeblieft geen tonijnsalade…………Bij voorbaat hartelijk dank!

   

  

   

  Zomerflarden trekken

  aan mij voorbij

  mijn ogen worden

  gestreeld door de

  vele zinnenprikkelende

  met koket wiegende billen

  oogverblindende schoonheden welke

  de aarde en mij verwarmen

  zij laten de zonnestralen hun weelde

  op mijn ziel weerkaatsen

  en voeden via mijn ogen

  mijn hart met genot

  en laten mijn hoofd duizelen

  van liefde en plezier

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 249 keer bekeken

• Het leven is zo slecht nog niet............

  May 18, 2009

  Zeeuws Vlaanderen…….een verademing…….

   

  

   

  Ik heb het er al eerder over gehad, we hebben een heerlijke tijd achter de rug. Nadat we hebben onszelf heerlijk hebben laten verwennen in de Librije, hebben we overnacht in het schitterende, maar vooral gezellige en warme Jugendstil Hotel Fisters in Zwolle. Dit hotel, voorzien van alleen maar authentieke stijlkamers is een genot voor de zintuigen…….Cappucino drinken in een prachtige huiskamer vol met oude spulletjes en boeken…….het is bijna alsof je bij een oude tante op bezoek gaat…..Het heeft maar een nadeel: De schitterende antieke hemelbedden zijn niet op de moderne mens met een beschaafde hedendaags vrij normale lengte van een meter negentig berekend, zodat ik nogal gebroken wakker werd. Maar het ontbijt was voortreffelijk en maakte veel goed. Als je een liefhebber bent van warme kersen met slagroom op al even warme, versgebakken wafels op je nuchtere maag, is dit zeer zeker een enorme aanrader!!!

  

   

  En vorige week zijn we heerlijk met het hele gezin een paar dagen naar Zeeuws Vlaanderen geweest; om precies te zijn in Schoondijke, een klein plattelandsdorpje in de gemeente Sluis. ( U weet wel: met dat andere sterrenrestaurant en waar de heer van Dale, jawel die van de woordenboeken, vandaan komt. ) Wat ze zeggen over Zeeland is helemaal waar: Als het in de rest van Nederland nog regent is het hier al mooi weer……….en dat was het! Wat hebben we genoten van de prachtige natuur en het boeren land, alwaar je de meest bijzonder vogelsoorten zoals bijvoorbeeld de kieviet en de scholekster bijna aan kunt raken en waar je op ieder tarweveld nog gewoon een verliefd stelletje fazanten parmantig ziet rondlopen. Werkelijk schitterend!!! We hadden het geluk in een schitterend oud, maar voortreffelijk gerenoveerd dijkhuisje te mogen verblijven. Wat een weelde en onverwachte ruimte! Zomaar eens sfeervol en modern ingericht en van alle gemakken voorzien; van een vaatwasser tot een wasmachine en van fatsoenlijk sanitair tot heerlijke bedden…………een verademing vergeleken bij de vele andere vakantiehuisjes die we in ons leven reeds eerder mochten bezoeken. Eigenlijk ben ik in het algemeen niet echt een fan van dat soort huisjes in Nederland. In Italie hebben we vaak in de mooiste landhuizen gelogeerd, maar hier in ons eigen land?…….we hebben wel eerder leuke en goede huisjes bezocht, maar in de meeste gevallen kun je niet eens fatsoenlijk zitten of liggen en vaak stinkt het er naar kots of dode hond en in de keukens zitten vaker wel dan niet de etensresten van je voorgangers nog tegen de muren, dat noemt zichzelf dan een proper volkje……getverderrie!!! De meeste eigenaren (vooral in de grote parken, de particuliere huisjes zijn meestal beter) denken waarschijnlijk alleen maar aan cashen, cashen en nog eens cashen………een gemiste kans! Maar niet getreurd, hier was het in ieder geval geweldig!

  

   

  Op het goudgele strand van Cadzand-bad mochten we heerlijk genieten van de enige echte, prachtige Hollandse luchten, de schitterende zee met de continue rollende, vaak woeste golven en het heerlijke strand vol met kwallen, alwaar onze kinderen wel raad mee wisten: terug de zee in gooien, hahaha, ze hadden de grootste lol. Het waaide flink, zodat we heerlijk konden vliegeren ( voor het eerst in m’n leven ), haaientanden en schelpen verzamelen, of gewoon genieten van de spelende kinderen, de wandelende toeristen, de voorbijvarende (container)schepen of de capriolen van de meeuwen en kraaien boven je hoofd. Onze mannetjes hebben zelfs een duik in zee genomen…….dat stelletje gekken!!! We vonden een heerlijke strandtent met normale prijzen en attent personeel…….ik heb nog nooit zo vaak op een dag “Alstublieft” gehoord! Petje af!!! En als we moe, maar gelukkig van het strand af kwamen namen we natuurlijk nog even een heerlijk Italiaans ijsje op het pleintje………ook al met normale prijzen; voor vijf euro hadden de kinderen een voetbal en een vlieger gescoord! Onvoorstelbaar!!! Alle lof dan ook voor dit gedeelte van Nederland. Al met al kunnen we dan ook terugkijken op een geweldige week. We hebben nog wat rondgereden en leuke stadjes als Oostburg, Terneuzen en natuurlijk Sluis bezocht, een on-nederlands plaatsje, rijkelijk voorzien van seksshops, lingeriewinkels en natuurlijk eet en drink gelegenheden……..We kunnen er weer even tegen voorlopig!!!!

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 419 keer bekeken

• Moederdag.......... (met gedicht)

  May 11, 2009

   
  Een dag om alle mamma’s eens lekker te vertroetelen en in het zonnetje te zetten. In heel veel landen valt Moederdag, net zoals hier, op de tweede zondag in mei. Wisten jullie dat Moederdag al in 1908 bedacht werd door ene mevrouw Anna Jarvis uit WestVirginia in de Verenigde Staten. Zij bedacht, als een soort eerbetoon aan haar moeder, en natuurlijk aan alle andere moeders van het gehele land, om een witte anjer te dragen. (zou Prins Bernhard daarom altijd een Witte Anjer hebben gedragen?)
  Haar vastberadenheid dreef het Amerikaanse congres tot uiterste wanhoop en stemde er uiteindelijk in toe om in 1914 moederdag officieel te erkennen. Dit eerbetoon aan de moeders heeft zich vanaf toen vanuit de Verenigde Staten over de rest van de wereld verspreid.

  Onze geliefde moeders, welke het hele jaar door kosten nog moeite sparen om hun kroost in vreugde en vrolijkheid op te laten groeien, worden op deze ene dag van het jaar, als ze geluk hebben, eindelijk eens in de bloemetjes gezet.

  Moederdag vieren staat tegenwoordig, in tegenstelling tot vroeger, toen we voornamelijk een versje voordroegen en een door ons zelfgemaakt bonbonschaaltje van klei o.i.d. gaven, natuurlijk vooral in het teken van het ontzettend verwennen van mamma. Ze krijgt meestal ontbijt op bed (inclusief de enorme hoeveelheid kruimels en de onvergetelijke en niet schoon te krijgen rauwe ei en theevlekken) en alle huishoudelijke klusjes moeten natuurlijk door pappa en de kinderen worden gedaan.
  Wat meestal uitdraait op een regelrechte ramp, zodat mamma de volgende dagen er op volgend nog ontzettend veel werk heeft met het opruimen van alle goedbedoelde, maar gigantische rotzooi. De lieve kindertjes maken met behulp van het onderwijzend personeel natuurlijk nog steeds vaak ontzettend mooie, bruikbare en veelal onvervangbare cadeaus op school (die, net als die verrekte naalden van de kerstboom, na een jaar nog steeds ergens verloren onder het bed of achter in een kast blijken te liggen) of ze kopen met behulp van Pappa’s portemonnee iets moois in de winkel. (liefs lekker ruikend van het goede merk en geen huishoudelijke apparatuur zoals strijkijzers a.u.b.!)

  De middenstand is mevrouw Jarvis nog immer innig dankbaar voor al haar inspanningen; zonder haar zouden ze een belangrijke inkomstenbron missen! Ook verwachten de moderne moeders natuurlijk een kleinigheid van hun geliefde echtgenoot. (Ja maar….lieve schat, je bent toch niet mijn moeder? Nee, maar wel de moeder van je drie bloedjes van kinderen!) Deze loopt daarna stad en land af om een origineel kado te kopen, wat achteraf toch niet zo origineel blijkt te zijn………Helaas!

  Ik wens alle moeders van Nederland en ver daarbuiten een heerlijke, geweldige, fantastische en welverdiende moederdag toe! Laat je lekker verwennen en geniet ervan!
   

  

   

  Als een warme deken
  omarmde ze je
  Ze beschermde
  en verzorgde je
  Haar zachte, sterke handen
  streelden je zacht
  en troostten je wanneer
  zij aanvoelde dat dit nodig was
  Ze gaf je een kus
  op voor anderen
  onzichtbare wonden
  welke je had opgelopen
  buiten haar blikveld
  Ze liet je pas in de steek
  toen je haar echt niet meer
  nodig had
  Maar mijn God,
  wat kun je haar soms nog missen
  die eeuwig mooie mamma
  de eerste met wie
  je wilde trouwen
  je eerste liefde

  
  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 287 keer bekeken

• 'Ode aan de Librije' (met gedicht)

  May 2, 2009

   

  Ik heb onlangs een bijna dood ervaring gehad. Nee, niet schrikken, er is niets ernstigs aan de hand, maar we zijn laatst (28 april) bij restaurant de Librije in Zwolle geweest en dat is dus echt de hemel op aarde. Bij aankomst werden we verwelkomd door een paar “ Valid Parking Guys“ !!!! Waarna we werden begeleid door een vriendelijke, stevige jongeman met een Zeeuws-Vlaams accent. Deze bracht ons naar binnen alwaar we werden geleid naar een ware loveseat; een schitterende plek, vanwaar we het hele restaurant konden overzien alsof we in het theater zaten. Vanuit dit plekje keken we eerst bewonderend om ons heen. Het is een Hollands Calvinistische mengeling van frivool en chique, alsof je in een Gereformeerde kerk zit welke feestelijk aangekleed is met in het midden als ataar een schitterende handgemaakte rood/wit...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 243 keer bekeken

• ' Ik ben een gezegend mens……..'

  May 1, 2009

   

   

  Martin Bril overleed 22 april j.l. De dag ervoor werd ik vijftig…….Hij niet, hij zou pas op 21 oktober vijftig zijn geworden, Martin was precies een half jaar jonger dan ik. Ik heb geluk, want ik ben ondanks de reuma redelijk gezond en kan dus nog volop genieten van mijn vrouw en kinderen…..Martin niet meer, hij werd door een vretende, slopende ziekte weggerukt van zijn geliefde aarde. Hij heeft een ontzettend mooi en groot oeuvre achtergelaten, zodat we gelukkig nog heel lang kunnen nagenieten van al zijn heerlijke, prettig leesbare, kleurrijke overdenkingen en vertelsels. Hij was een bijzondere man, een man die ik bewonderde en graag had leren kennen, om met hem van gedachten te kunnen wisselen over de schoonheid van het bestaan en het leven. Hij laat een grote leegte achter…..ik wens zijn drie meiden heel veel sterkte toe, en hoop dat ze de kracht vinden om dit verlies te dragen.

   

  Als je geen mooie, lieve en geweldige momenten met iemand hebt meegemaakt, kun je niet om die geliefde rouwen. Bedenk daarom wat een rijkdom het was de liefde te hebben leren kennen. Hou dat in je achterhoofd en sta open voor nieuwe dingen, nieuwe liefdes. Jouw leven eindigt niet als een geliefde overlijd; het staat alleen even hartgrondig stil, en doet verschrikkelijk pijn.

   

  Zo zie je maar dat het snel afgelopen kan zijn met de pret……..voor je het weet ben je er niet meer, dus we moeten ten volle genieten van het leven, genieten van alles en iedereen om ons heen, wees eens wat liever voor elkaar en probeer alles eens wat meer van de zonnige kant te zien. Ik ga in ieder geval verder met genieten! Dat weet ik zeker! Eerst vandaag een heerlijk feest met m’n geliefde vrienden en familie om me heen, om te vieren dat ik wél vijftig ben geworden. Maandag gaan we dan weer eens heerlijk een dagje naar de sauna, en dan Dinsdag: Hét hoogtepunt! Samen met de liefde van mijn leven naar de Librije in Zwolle; daar laten we ons heerlijk culinair verwennen door Thérèse en Jonnie Boer en hun staf…….ik verheug me er nu al op; eindelijk zullen we dan de tongstrelende hoogtepunten mee mogen maken die normaal gesproken alleen zijn weggelegd voor de groten der aarde. Dit geweldig kostbare (letterlijke, maar ook figuurlijke) cadeau kreeg ik aangeboden door mijn geliefde Petra voor mijn verjaardag………..zij weet hoe je een man kunt ontroeren en laten genieten…..de liefde van de man gaat toch nog steeds door de maag! En dan straks weer verder met het normale leven, waarvan ik ook ontzettend kan genieten. Genieten hoeft niet duur te zijn, ik kan ook gewoon enorm genieten van ons gezinnetje, ons huis, of gewoon lekker ‘s avonds in de tuin zitten, gezellig keuvelen of een boek lezen onder het genot van een glaasje wijn. Genieten van de geuren en kleuren tijdens een boswandeling; zelfs een vers gedraaide en geworpen paardenvijg ruikt dan lekker. Genieten van de mensen om je heen, je vrienden en familie……kleine dingen zoals een schitterende, breekbare klaproos. Alles kan je ontroeren, overal kun je van genieten. Geniet dus net als ik……..en wees gelukkig!

   

  Elk mens laat sporen na

  de een schijnbaar kleine

  terwijl de andere

  diepe voren maakt.

  Deze sporen vallen meer op

  en lijken sterker aanwezig.

  Maar toch zijn de ondiepe

  net zo belangrijk

  en heeft ieder zijn taak.

  Zodat we dus allemaal

  even belangrijk zijn

  in deze grote mierenhoop

  welke we Aarde noemen

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 234 keer bekeken

• EEN HELD!!! (met gedicht)

  April 20, 2009

  Vorige week zaterdag is de 20 jarige soldaat der eerste klasse Azdin Chadli in Uden met militaire eer en onder terecht gigantisch grote aandacht begraven. Een plaatsgenoot, een jongen die ik misschien wel eens heb zien spelen in de zandbak, of heb zien fietsen naar school. Misschien was hij wel die leuke pizzabezorger………Hij is overleden door een raketaanval, die toevallig doel trof………Azdin was net een week in Uruzgan........ Een week pas; Je zult als ouders of verzorgers het bericht maar thuis krijgen; Goedenavond mevrouw en mijnheer, tot onze spijt moeten wij u mededelen dat uw zoon is overleden tijdens een laffe raketaanval. Volgens mij is een raketaanval altijd laf, en zijn alle oorlogen zinloos. Ik snap goed wat  “onze jongens” daar doen, ze proberen het land weer veiliger te maken en helpen met de opbouw van het land……..Belangrijk werk. Spijtig alleen dat een stelletje barbaarse, middeleeuwse moslimfundamentalisten zoals de taliban (dit schrijf ik expres zonder hoofdletter om m’n minachting voor hen te laten blijken) steeds maar bezig blijven met het terroriseren en indoctrineren van hun landgenoten, in de hoop zichzelf daarmee de hemel in te werken, aangezweept door een stelletje doorgedraaide machtswellustelingen.

  Soms denk ik wel eens; laten ze elkaar daar maar lekker afmaken, dan zijn wij er mooi vanaf………Natuurlijk een domme gedachte; Want hoe blij waren onze ouders en grootouders wel niet toen ze geholpen werden in de Tweede Wereldoorlog. Als wij toen geen hulp hadden gehad, had de onderdrukking destijds waarschijnlijk veel langer geduurd en hadden we nu misschien wel Duits gesproken……Dus van het nut van de hulp aan Afghanistan ben ik echt wel overtuigd……..alleen doet het toch iedere keer weer pijn als je het bericht hoort dat er weer een Nederlandse militair gesneuveld is….Voor hetzelfde geld besluit je eigen kind in het leger te gaan ……….en moet hij of zij ook naar een gevaarlijk oorlogsgebied…..als ze dan al heelhuids terugkomen, hebben ze dan misschien de rest van hun leven nachtmerries en trauma’s………en kunnen ze daar dan wel mee omgaan? 

  Ik heb wel eens programma’s gezien waarin Libanonveteranen hun verhaal vertelden; daar wordt je echt niet vrolijker van. Bij velen is hun leven totaal verwoest door wat ze gezien en meegemaakt hebben. Huwelijken liepen stuk door onverwerkt verdriet. Gezinnen vielen uit elkaar om dat gevoelens niet meer geuit konden of durfden worden, of gewoonweg omdat er geen vertrouwen meer was in de mensheid, zelf niet in je naasten. Gaan al die mannen en vrouwen die nu in Afghanistan zitten of gezeten hebben zo’n toekomst tegemoet? Laten we hopen van niet……….

  Jezus en Ghandi stierven voor een betere wereld Azdin……net als jij en degenen die je voorgingen……..

  　

  　

  Liever stierf ik

  in jouw armen

  Dat is zachter dan

  in het stof van Uruzgan

  Door deze explosie

  verloor ik mijn hoofd en hart

  terwijl ik dat liever

  aan jou had verloren

  Maar ik was

  uitverkoren om

  vrede te brengen

  in een vreemd

  en weerbarstig land

  Niets heb ik kunnen doen

  of toch?

  Was ik de brenger

  van het slechte nieuws?

  moest ik sterven

  zodat de anderen

  zouden weten

  waarom ik moest gaan

  en bereid was

  m’n leven te geven

  voor een betere wereld

  hier ver vandaan

   

   

   

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 253 keer bekeken

• Pasen

  April 13, 2009

  

   

  Met...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 397 keer bekeken

• Een gewone vrijdagmiddag..........

  April 4, 2009

  Gisteren werd ik door mijn geliefde verrast met een avondje Herman van Veen in de Schouwburg van Nijmegen.

  Eerst gingen  we lekker even "terrassen" op het Koningsplein, en daarna een heerlijk tournedo'tje eten in de Bok; een ouderwets eetcafé, alwaar je je vlees nog gewoon op een houten snijplankje krijgt. Eenvoudig maar wel heel erg lekker, én met, ouderwets ongedwongen, leuk personeel. Na het eten hadden we nog een uurtje over voordat de voorstelling zou beginnen, zodat we plaatsnamen op een muurtje op het Keizer Karelplein, recht tegenover de Stadsschouwburg, alwaar we heerlijk mensen konden bekijken én becommentariëren.

  Om 20.00 ging de zaal open. We vonden onze plaatsen makkelijk, en zetelden ons in de theaterstoelen. Je kon wel merken dat het theater aan renovatie toe is, de beenruimte was écht te krap voor iemand met een normale lengte zoals ik. (1.90 cm.) Jammer. Het publiek bestond voornamelijk uit oudere mensen en helaas was de jeugd dun gezaaid. Zeker in een studentenstad als Nijmegen had ik meer jongeren verwacht. Maar ja, kaartjes zijn niet echt goedkoop vandaag de dag, en ook studenten kunnen hun geld maar een keer uitgeven, en dat doen ze natuurlijk liever in de kroeg.

  Het was een geweldige, zij het niet verassende avond; het bleek een voortborduring te zijn op de voorstelling "Onder Vier ogen" een intieme, kleine theatertour, waarvan ik reeds in 2006 in Veghel mocht  genieten. het was een overzicht van 40 jaar Herman van Veen, met hier en daar  wat aanpassingen aan de actualiteit en wat nieuwere stukjes. Het was een feest der herkenning. Herman wordt oud, máár hij draagt zijn leeftijd met gratie, je merkt dat zijn lichaam ouder wordt, hij maakt daar zelf ook grapjes over..........oude sketches worden geloofwaardiger, bijvoorbeeld het typetje, welke aan een oude bekende verteld dat z'n pikkemans op de raarste momenten overeind komt, behalve als dat nodig is, wordt geloofwaardiger, omdat je de "afbraak" voor je ziet. Toch is Herman geen oude zielige, zichzelf herhalende man geworden. Hij speelt nog immer, als geen ander, de clown, bespeelt vol verve diverse instrumenten, en staat nog regelmatig enthousiast te springen op het podium, bijgestaan door zijn oude compaan Eric van der Wurff, welke niet verouderd lijkt en nog altijd een virtuoos pianist is, verukkelijk de akoestische basgitaar, of de plukbas speelt, maar ook als geen ander de underdog kan spelen; Geweldig! En natuurlijk is zijn trouwe begeleidster Edith Leerkes er om hem met haar flexibele godenvingers, meesterlijk te begeleiden op haar gitaar. Wat kan dat mens spelen zeg!!! Ik heb haar reeds meerdere malen mogen aanschouwen en genieten, zoals zij gitaar speelt........Fantastisch!!! Ook speelde Jannemien Cnossen mee, een mooie, begenadigde jongedame, welke met haar heerlijke vioolspel en heldere stem een geweldig aanvulling op het illustere drietal is. Kortom, het was een aanbevelingswaardige, heerlijke avond welke nog lang in m'n herinnering zal blijven.

  
  ©gertdegoede. Lees ook mijn wekelijkse column op www.bronmagazine.nl  Deze week gaat het over 1 april. ga het lezen en laat je meeslepen met de geschiedenis van Nederland en ontdek dat he maar goed is dat Hansje Brinkers niet een paar eeuwen eerder is geboren (bedacht).

  Veel leesplezier!!!!

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 272 keer bekeken

• Waar zouden we zijn zonder de trein! (met gedicht)

  March 27, 2009

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

  Dat was vroeger dé slogan van de NS.

  Destijds was het nog heel normaal om vertragingen te hebben, en aangezien ik vroeger, toen ik nog geen rijbewijs had, tot mijn ontstellende droefenis, frequent het openbaar vervoer moest gebruiken, zat ik regelmatig op perrons te wachten op een trein die maar niet kwam, of toch wel, maar die dan ineens op een ander perron aankwam dan gepland, zodat je flink moest rennen om de trein te halen. Je zag dan ook regelmatig vooral oudere mensen struikelend en bagage verliezend van het ene naar het andere perron stuntelen. Een regelrechte ramp was het destijds!!! Gelukkig schijnt het tegenwoordig stukken beter te gaan; Nederland heeft één der meest efficiënte spoorwegnetten van Europa naar het schijnt. Ik hoor in ieder geval veel minder gemopper dan vroeger, maar dat kan ook zijn omdat ik me niet meer zo vaak met treinreizend publiek omgeef.

   

  De laatste keren dat wij als gezin met het openbaar vervoer gingen was in ieder geval een hele ervaring op zich: Met de autoslaaptrein van ‘s Hertogenbosch naar Bologna in Italië, ons meest favoriete vakantieland. Omdat ik er niet zo goed tegen kan dagenlang in de auto te zitten, is dit een geweldig alternatief voor de urenlange autoritten naar het zuiden, vaak stilstaand in de vakantiefiles. De autoslaaptrein is dan ook écht een aanrader, neem dat van mij aan! Ten eerste is het dé plek om buiten de PC Hooftstraat of het Gooi BN érs te spotten, o.a. onze eigen uit het Brabantse dorpje Zeeland (onze buurgemeente) afkomstige, een door mij zeer bewonderde, nog altijd prachtig mooie actrice Monique van de Ven met haar niet minder beroemde echtgenoot Edwin de Vries en ook acteur Hugo Haenen u allen welbekend van div. TV series en oa. de musical “The sound of music“, alwaar hij een overtuigende Baron von Trapp neerzette, ben ik daar tegengekomen! Maar ik dwaal weer eens af.

   

  Je hebt direct, zodra je op het station den Bosch aankomt vakantie! Je rijdt je auto op het autodek en neemt daarna heerlijk plaats in je eigen coupé, waar je lekker als gezinnetje samen comfortabel kunt genieten van het schitterende avontuur. Meestal vertrek je rond een uur of vijf ‘s middags. (Als de trein geen vertraging heeft, maar dat is ons van de vier keer dat we ermee weg zijn geweest slechts drie keer overkomen) Dan komt er een treinsteward/es...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 237 keer bekeken

• Lente! (met gedicht)

  March 20, 2009

  Het is weer lente!

  Eindelijk konden we van de week de zon weer eens op ons bolletje voelen en genieten van de warmte op onze huid. Raar eigenlijk; ‘s nachts was het hier min 2 en overdag plus 13 graden. Maar van mij mag het een poosje zo blijven, als overdag de zon maar schijnt, dan ben ik uitermate gelukkig, en geniet ik honderdduizendmiljoen (zoals onze kinderen zeggen) maal meer van het leven dan bij regen of nog erger: sneeuw, brrrrrrrr!!!

   

  Ik ben benieuwd wat deze lente weer voor moois en heerlijks voor ons allemaal in petto heeft. Ik krijg in ieder geval altijd meteen een lekker helder, vrij en vrolijk gevoel van dit weer. Alsof je continu fris gewassen en gepoedeld uit de douche naar buiten stapt, heerlijk!!! En als je naar buiten loopt hoor je de vogeltjes eindelijk, na een lange koude winter, weer heerlijk flierefluiten en de bomen zitten als bij toverslag vol met verse, intens felle, lichtgroene knopjes, die bijna licht geven. Ook zag ik van de week de lammetjes al weer vrolijk over elkaar heen buitelen en dartelen in de wei. Kortom, het is weer tijd voor nieuw leven, hoop en beloften!  Loop gewoon eens berengelukkig fluitend door de straten, bossen of landerijen, dan heb je ineens het idee dat die hele kredietcrisis eigenlijk helemaal zo erg niet is, en dat het allemaal wel snel weer over zal waaien. Of dat het wel mee zal vallen met die gevaren voor de samenleving zoals bijvoorbeeld van het soort machtswellustelingen zoals onze diva Geert Wilders, welken zichzelf eigenlijk alleen maar belachelijk maken met hun waanzinnige uitspraken en ideeën. Op een gegeven moment zullen ze er hopelijk toch zelf wel achter komen dat je met haat zaaien niets bereikt, en dat je met een beetje verdraagzaamheid en vriendelijkheid jegens een ander veel meer kunt bereiken.   Sorry;  ik drijf af van mijn onderwerp.

   

  

  Weet...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 215 keer bekeken

• Vrijdag de dertiende.......

  March 13, 2009

   

   

  Oké! ......... Ja, tot volgende week. Kus, kus, kus…….. Doei, bedankt voor alles, ‘t was supergezellig………Nee hoor, je hoeft me echt niet thuis te brengen, ik loop wel even, ik ben in tien minuutjes thuis………….

   

  Met een knal viel de voordeur achter haar dicht….brrrrr…….had ze nu toch maar niet zo stoer gedaan, en naar haar vriendin geluisterd, en die lange slungel mee laten lopen, welke ze aan haar hadden wilden koppelen vanavond.…….‘t is toch best griezelig om zo midden in de nacht door de donkere stad lopen. Maar ja, dan zou ze waarschijnlijk nog een poos met die rare kwibus opgescheept zitten en daar had ze nu dus echt even geen zin meer in na een jarenlange, slopende relatie. Rust wilde ze!!! Ze had nu écht even haar buik vol van mannen en wilde maar een ding; gewoon lekker alleen in haar eigen warme bedje kruipen en heerlijk slapen. Het was een supergezellig feest geweest, maar morgenochtend moest ze enigszins fris op haar werk verschijnen, snel naar huis dus maar!. Ze zette er stevig de pas in, want het was toch wel een beetje eng, zo in je eentje midden in de nacht op straat. Plotseling hoorde ze geluiden achter zich, de kriebels liepen haar over de rug …………een kuchje en………voetstappen! Iemand achtervolgde haar……….ze versnelde haar pas, maar het leek wel of de voetstappen dichterbij kwamen……Zo snel als ze kon rende ze door de donkere straten……..Ook dat nog; het begon te regenen, alsof ze nog niet genoeg ellende had vannacht! Door de kletterende regen hoorde ze niemand meer achter zich, wat haar nóg banger maakte, nu had ze geen idee meer hoe dicht de achtervolger haar op de hielen zat . Sneller, sneller…………..nog een bochtje en dan was ze thuis………ze voelde in haar broekzak naar haar huissleutels……SHIT!!! Waar waren die gebleven! Nu kon ze niet eens haar veilige huis in, wat nu?

   

  Besluiteloos rende ze verder door de stad, waar moest ze heen? Terug kon niet, dan liep ze haar achtervolger in de armen, dan maar via een omweg terug naar haar vrienden. Ver achter haar hoorde ze haar naam roepen. Verdorie, de belager kende haar naam ook nog. Wie zou die engerd zijn, wat wilde hij van haar? Ze durfde er niet aan te denken en rende zonder om te kijken verder in de aardedonkere nachtelijk stad. Gelukkig was ze een paar weken geleden gestart met “Start to Run”; een cursus om het hardlopen onder de knie te krijgen, waardoor ze nu Godzijdank een iets betere conditie had dan de afgelopen tijd, toen ze iedere avond chips en chocolade etend languit op de bank haar verdriet om haar verbroken relatie lag weg te kijken bij Net5, waarbij haar enige beweging bestond uit het regelmatig naar de ijskast lopen voor alweer een flink glas koele witte wijn. Door het nadenken nam haar angst enigszins af en ze naderde nu gelukkig het huis van haar vrienden………eindelijk! Ze belde aan.

   

  Gelukkig werd er snel open gedaan. Aha, ben je daar eindelijk domoor, zei de man van haar vriendin. Ik was je al achterna gelopen, maar je liep zo hard dat ik je niet bij kon houden, je kunt wel merken dat je hardloopt tegenwoordig! Ik riep nog naar je dat je je sleutels was vergeten, maar je hoorde me niet. Toen ben ik maar weer naar huis toegelopen. Kom binnen en drink nog wat, dan breng ik je zo wel naar huis!

   

   

  Het is alweer de tweede Vrijdag de dertiende van dit jaar………Het kabinet is er nog steeds niet uit, en hebben het verdere overleg over hoe ze de recessie aan zullen pakken maar uitgesteld tot Maandag. Zouden ze misschien bang zijn om op een Vrijdag de dertiende een belangrijke beslissing te nemen? Het lijkt er wel op! B, B & R blijken dus bijgelovig te zijn!!! Dat krijg je natuurlijk met Zwarte kousen in het kabinet, die geloven nog in hel en verdoemenis……..De Christen Unie denkt vast dat deze hele crisis de schuld is van Arie Boonstra, omdat die schaars gekleed de Goden durfde te tarten met zijn jaloersmakende Goddelijke lichaam! Dus……….wees niet bang voor zwarte katten, maar kijk uit voor zwarte kousen, zeker in deze tijd van inkrimpen kunnen ze behoorlijk gaan knellen!

   

  Sorry …… ik doe flauw………De heren doen hun best! Ik wens ze veel succes en ik ben ervan overtuigd dat ze zullen doen wat nodig is om ons land weer helemaal in topconditie te krijgen, al krijgen ze daar wél een harde dobber aan!!!

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 289 keer bekeken

• ..........oude foto's...... (met gedicht)

  March 6, 2009

   

   

   

   

  Zo nu en dan is het heerlijk om lekker in je eentje op zolder zittend, oude foto’s te bekijken. Lekker stiekem even verstoppen voor de buitenwereld en nostalgisch terugblikken, even wegmijmeren van het nu. Zien dat ook je ouders eens jong zijn geweest, terwijl je vroeger als kind dacht dat ze toen al zo oud waren. Vreemde mensen terugzien waarvan je ooit de verhalen wel gehoord hebt, maar die je nooit echt gezien of gekend hebt, terwijl ze voor je ouders op dat moment een heel belangrijke plek innamen. Je grootouders zien waar je vroeger zo gek op was….vooral m’n opa; Wat was ik gek op die man. Hij overleed toen ik vijf of zes was, maar wat een geweldige indruk heeft die man achtergelaten! Ik ben blij dat ik daardoor zo goed m’n kleine zoontje begrijpen kan als hij zegt dat hij z’n opa zo mist, welke afgelopen jaar overleden is……..op zo’n moment verschrikkelijk, maar toch wel goed voor en fantastische jeugdherinnering die hem de rest van zijn leven bijblijft!

  

  …………..ik zie een foto van opa Gerrit en ome Ger kijkend naar een landkaart op de motorkap van opa’s blauwe Vw Kever met Amerikaanse bumpers. Mijn God, wat een heerlijke tijd! Bijna iedere week met het hele gezin door opa opgehaald worden in z’n kever, en dan iedere keer weer het gevecht tussen mijn grote broer en ik, wie er in de kattenbak mocht gaan zitten. Onderweg (bij Bodegraven?) Met dichtgeknepen neuzen onder het aquaduct door, altijd even bij het oude Schiphol naar vliegtuigen kijken, waar opa bij Fokker werkte, en dan op naar Bovenkerk bij Amstelveen, waar oma al met de koffie, thee (uit die mooie bruine theepot) en koekjes zat te wachten……..jammer dat m’n ouders na het overlijden van opa het contact met oma door wat strubbelingen jaren verloren hebben……..ik heb oma nog een keer gezien, vlak voor ze stierf……zonde van de verloren jaren, maar ik denk dat dit soort dingen in veel families voorkomen, het zal wel bij het groeiproces horen.

  

   

  

  Twee foto’s uit 1957 schat ik…….mijn ouders op de pont over het Haringvliet op weg naar de ouders van m’n vader in Stellendam…….wat zijn ze nog jong en knap……en arm……maar gelukkig met z’n tweetjes! Hoe ze elkaar hebben leren kennen is trouwens een leuk verhaal. Mijn ome Ger en m’n vader waren dienstmaatjes, en op een keer had m’n oom verzwaard arrest omdat hij weer eens wat uitgespookt had zodat hij niet op weekendverlof mocht, en vroeg mijn vader, die toch niets te doen had, om dat even te gaan vertellen bij zijn ouders in Amsterdam, die natuurlijk op hem zaten te wachten en geen telefoon hadden destijds (zoals de meesten toen). Mijn moeder, welke stapelgek was op haar knappe broertje zat vol vreugde op hem te wachten, omdat ze samen uit zouden gaan dat weekeinde. Er werd aan de deur gebeld, en m’n moeder, die door de geribbelde glazen voordeur enigszins wazig een man in uniform kon onderscheiden en dus in de veronderstelling was dat het haar broer was die voor de deur stond, rukte met een zwaai de deur open en vloog………..mijn verbaasde aanstaande vader om de nek………

   

  Fotoalbums……….leuk om af en toe eens terug te kijken, om te zien dat je kinderen toch in sommige gevallen wel heel erg op je lijken, de zelfde opgroeifoutjes zien maken als die je zelf maakte, dingen zien terugkomen in het leven. Maar het mooiste dat je er uit kunt leren is dat je ziet in hoeverre je op je ouders lijkt en soms dezelfde fouten maakt, ook al wilde je dat pertinent niet………..en dat ze, ondanks dat ze er niet meer zijn, toch nog steeds een groot deel uitmaken van je leven, samen met alle andere mensen met wie je ooit het pad gedeeld hebt. Je hebt van hen allemaal veel geleerd, en zij waarschijnlijk weer van jou.

  Het belangrijkste wat ìk hieruit leer is dat je vooral moet genieten van het moment, omdat het zo voorbij kan zijn. Pak iedere kans en geniet ervan, zodat je nooit achteraf hoeft te zeggen: “had ik toen maar………..”

   

  Voorbij is je jeugd

  gedaan met de onschuld

  alle kibbelarijen

  in ‘t verleden begaan

  allang vergeten

  wel eens spijt gehad

  maar nooit echt lang

  een troostende arm

  een aai over je bol

  de liefde van je ouders

  wat voelde je je veilig

  Als je zelf vader bent

  en je ouders op een plek

  waar je niet meer bij kunt

  troost je jezelf

  met de herinneringen

  maar leef je vooral

  in het nieuwe nu

  en put je kracht

  uit alle schoonheid

  en verworven geschenken

  welke je mocht ontvangen

  in dit veel te korte

  maar mooie leven

  Je jeugd zie je nu terug

  terwijl je aan tafel

  het gegiechel en gelach

  van je kinderen ziet

  en daar net zo van geniet

  als je ouders dat ooit deden

  van jou en je broers en zusjes

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 457 keer bekeken

• Liefde (met gedicht)

  March 1, 2009

   

  Liefde……

  Wat is er nou mooier dan liefde, al eeuwenlang doet iedereen er z’n best voor, om het te krijgen, maar vooral ook om het te geven, iedereen zoek ergens liefde, is het niet bij een mens dan wel bij een dier of de een of andere hobby. Ja , dat is nou het gekke van liefde; het kan overal opduiken, op ieder plek en in ieder hoekje van de wereld. Op jacht gaan ernaar heeft meestal niet veel zin, al zou je dat met het internetdaten van tegenwoordig niet zeggen! Iedereen wil zijn plekje op de liefdesmarkt veroveren en doet daar vaak gekke dingen voor.

  Ik kan mezelf nog goed herinneren dat ik ooit, om een meisje te imponeren, naar goed en stoer voorbeeld van de Dukes of Hazzard ( jawel, zo oud ben ik al! ), sierlijk door het portierraam van mijn tweedeurs Ford Taunus naar binnen gleed en daarbij m’n gezicht zodanig stootte dat ik vervolgens nog enige weken met een gehavend gezicht rondliep…… de kneuzing hield langer stand dan de relatie met het meisje………..Nog zo iets: Ooit kwam ik keurig opgedoft voor het eerst bij een meisje op visite, het was haar verjaardag, ik belde aan met een enorm grote bos rode rozen (de romanticus), maar er deed niemand open…….enfin, na enige keren aanbellen deed de vader open met de woorden: Waarom bel je eigenlijk aan? Je bent zo dun dat je wel door de brievenbus had kunnen kruipen! Waarop ik blozend antwoordde: “Natuurlijk mijnheer, maar dan zouden de rozen geknakt zijn!” Het enige wat wel geknakt was, was mijn ego, maar bij de vader kon ik geen kwaad meer doen…..ik kom hem nog wel eens tegen, en kan het dan nog steeds goed met hem vinden………beter dan met z’n dochter, hahaha………

   

  Tja..........mensen, "de liefde!" 

  Er is toch niets heerlijker in dit leven dan de liefde……….vooral van die onbereikbare liefdes zijn leuk; dan kun je zo heerlijk zwijmelen en mijmeren over hoe het zou kunnen zijn, je voelt de vlinders in je buik en na een tijdje gaat het gewoon weer over zonder al te veel verdriet en pijn.  Ik zelf denk dat vrouwen dat vaker hebben dan mannen. Ik hoor tenminste regelmatig ( mij bekende ) dames helemaal lyrisch en vol passie een periode over een bepaalde man praten, maar na een tijdje is die weer compleet afgeschreven en hebben ze weer een volgend “slachtoffer” op het oog. Niet dat die mannen daar iets van gemerkt hebben natuurlijk; die weten van niks……… Mannen hebben geen supersensitieve voelsprieten zoals vrouwen, en zien dus zelden of nooit dat dames duidelijk verliefd op ze zijn. Zij hebben duidelijke taal nodig…….en dan nog he……..

   

  Het enige wat ik niet écht kan begrijpen is de liefde van een man voor een voetbalclub of hobby! Kijk, de liefde voor een beest kan ik me als niet echte dierenliefhebber nog enigszins voorstellen ( alhoewel, van die dames met zo‘n klef ***Chiuaua‘tje? Getvrrr……), maar hoe kan een gezond en weldenkend man nou uren achtereen met zijn treintje spelen? Natuurlijk weet ik wel dat er in iedere man een kind schuilgaat, maar dit gaat me toch te ver! En dan van die mannen die uren schreeuwend en zuipend doorbrengen langs de lijn, of nog erger: Degenen welke thuis voor de buis met een zak chips, een biertje en een dikke pens luid joelend en burpend voetbal zitten te kijken! Weet je wat die mannen antwoorden als ze gevraagd wordt wat hun hobby is? Voetbal! Nou vraag ik je…..als je toch een hobby hebt wil je die toch ook zelf beoefenen en niet alleen een beetje passief toekijken, waarbij de enige bewegingen die van je pols en je mond zijn? Nee, voor mij is dat geen liefde. Echte liefde is passie, je helemaal inzetten voor wie of wat je lief hebt! Dus om even bij het voetbal te blijven: Mannen, kom met die luie reet van de bank af en ga zelf eens voetballen. Als je een beetje geluk hebt raak je flink geblesseerd en word je door je geliefde flink vertroeteld en gemasseerd! Dat is pas liefde!!!

   

  Nee, dan vrouwen, die beleven de liefde pas echt! Zij storten zich blindelings in een relatie en hoeven daar niets voor terug……….in het begin dan he……later wel, maar dat zien ze dan wel weer. Eerst halen ze alles uit de kast en laten zich van hun mooiste kant zien; ze ruiken heerlijk, hebben de liefste stem ter wereld en zien er oogverblindend uit, waarna ze de man van hun dromen langzaam, maar zachtjes en vol liefde in hun web spinnen…….totdat de betreffende man zich zo gepamperd en relaxed voelt dat hij uiteindelijk zichzelf durft te zijn en thuis voor de buis lekker uitbuikend een voetbalwedstrijd op TV gaat zien……….

   

   

  Vrij en voetbal voorzichtig……maar wel met passie graag!

   

   

  Vol liefde keek hij

  haar aan en zag

  dat het goed was

  al was het maar

  voor nu en later

  zou hij wel zien

  hoe de vork in de

  Steel zat en zou

  prikken dat het een

  lieve last was

   

   

  Vol liefde zag hij

  dat ze de zijne

  voor nu even

  was en hij zichzelf

  verliezen zou in

  haar ogen welke

  nu niet bedrogen

  dat kwam later

  wel misschien

  of toch niet

   

   

  Vol liefde voelde hij

  dat ze zoet was

  en hij volledig

  vol van haar

  was onvoorstelbaar

  lief en zacht wel

  riekend naar meer

  veel meer dan

  hij verdragen en

  begrijpen kon

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 232 keer bekeken

• Valentijnsvers (gedicht)

  February 14, 2009
   
   
  terwijl paarlen en diamanten
   
  des dames beste vrienden zijn
   
  gooien de mannen ze vaak
   
  liever voor de zwijnen

   

  in hun blindheid voor

   

  romantiek en illusie vergeten ze

   

   waaraan hun geliefde denkt

   

  en waar het om gaat

   

  dan geven ze liever

   

  iets groots dan zichzelf

   

  maar als geven krijgen blijkt

   

  is het samen delen

   

  een geschenk voor allebei

   

  en kun je elkaar schenken

   

  waar het om gaat

   

  .............liefde

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 363 keer bekeken

• '......voor degene die.........'(gedicht)

  February 10, 2009

   

  voorbij is wat geweest is
  maar een gevoelige flard
  van vroeger blijft
  je kunt jezelf wel
  proberen vrij te vechten
  en het verleden ontvluchten
  maar de herinnering blijft
  ook al is het slechts
  een oude valkuil
  een vage streek van vroeger
  het is onlosmakelijk verbonden
  met jou en je leven
  pas als alle kleuren
  van toen vervaagd zijn
  en je na hard werken
  alles verwerkt hebt
  zul je merken dat je
  op een morgen wakker wordt
  en dat de wereld er
  ineens weer kleurrijker,
  frisser en hoopvoller uitziet
  dan verdwijnt eindelijk
  de mist die je omgeeft
  kun je jezelf weer openen
  voor nieuwe impulsen
  en de vervulling die je zoekt

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 356 keer bekeken

• 'voor haar' (gedicht)

  February 9, 2009

   

  Als ik je aanwezigheid voel

  dan ben ik een en al bewondering

  als ik me ondertussen schoorvoetend

  aan jouw schoonheid laaf

  en verlustig aan je frisse geur

  denk ik reeds aan het straks

  als we langs de koele waterkant

  gewoon wat kabbelend kuieren

  keuvelen over wat er later komt

  het tortelen en minnekozen

  het voorspel op het later

  beiden in extase verbonden

  maar dat is een lust voor later

  voorlopig ben ik hier

  slechts in gedachten met jou

  Alleen………….

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 256 keer bekeken

• 'Minne strelen ende kozen' (gedicht)

  February 2, 2009

  
  Er was een schone edelvrouwe
  een temperamentvol en olijk ding
  zeer eenzaam daar haar man de vorst
  op verre en vreemde kruistochten ging
  
  Weldra vloeiden er tuiten vol tranen
  en het kasteel nog zonder ruiten
  kon heur warme lijfje niet verkoelen
  naar het minnekozen kon zij slechts fluiten
  
  Vol verwachting riep zij heur lakei
  dees man in purperen goud galond livrei
  vermocht slechts bij de heren naar binnen
  en deinsde fluks maar bevallig opzij
  
  Daarop verzocht zij toen de bakker
  die slechts zoete broodjes en er verder niets van bakte
  zijn puddingspuit was oud en leeg
  waardoor ook hij voor het examen zakte
  
  Zelfs de kleermaker wist zijn gereedschap
  niet op de juiste manier te verhangen
  bij schering en inslag bleef zij naaigerei steken
  en bleef zij alleen in verlangen
  
  Toen kwam er ene vissersman
  hij had zoetwatervrees en viste achter het net
  door de riemen waarmede hij niet roeide
  had zij wederom een leeg en koud bed
  
  Hierop volgde weldra de woeste jager
  welke bij ‘t zien van zoveel wild vlees
  halsoverkop en onverdroten het hazenpad koos
  en haar gene diensten bewees
  
  De vrouwe kon slechts treuren en wenen
  zij was op ‘t laatst ten einde raad
  ze wilde gaarne verpozen en minnekozen
  en verlangde naar een daad
  
  Uiteindelijk ontbood zij toen de jonge slager
  die met zijn verse en stevige worst
  haar zeer wel kon behagen
  nog beter dan heur eigen vorst
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  ©gertdegoede

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 376 keer bekeken

• ' Samen - Éénzijn ' (gedicht)

  January 30, 2009

   

   

   

  de hunkering naar beiden één

  of wat je samen bent

  niet erop of eronder

  maar toch fervent

  aanbidding van je liefste

  vluchten voor het serpent

  weerstand aan verleidingen

  die je ongewild erkent

  strijden voor het bijeen zijn

  omdat je elkaar zo goed kent

  waardering, liefde en respect

  is dát waar je opuit bent

  die innige verbondenheid

  het thuis zijn dat je kent

  neem je niet voor gewoon aan

  maar koester je tot het end

  aan wederzijds geluk

  raak je nooit gewend

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 310 keer bekeken

• 'Oude(auto) liefde roest niet' (gedicht)

  January 23, 2009

   

   

  Mijn geliefde oude k(n)ar

  ondanks eeuwig beloofde trouw

  sputterde hij regelmatig tegen

  liet vaak zware sporen na

  maar toonde immer zijn liefde

  zelfs in ongewassen staat

  nu staat hij zwaargewondop straat

  in de natte regenpiepend, steunend en kreunend

  voelt hij zich verlaten

  zijn koplampen zijn mat

  de motor moegestreden

  blaast bijna zijn laatste adem uit

  totaal versleten

  maar volgende weekmag hij naar de dokter

  die zal hem koesteren en oplappen

  waarna ik, als trouw compaan

  hem vooraan in de watten zal leggen

  of in ieder geval proberen

  dat heeft ie wel verdiend!

   

  

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 360 keer bekeken

• 'Medeblogzaamheid'(gedicht)

  January 19, 2009

   

  zieleroerselen op het net

  veelal losgewoeld

  uit duistere diepten

  en zonnige hoogten

  opgediept en geplukt

  niet langer verzwegen

  binnen en buitenpret

  prettig beschreven

  vrolijke klanken

  vermengd met verdriet

  kruipen naar je toe

  omarmen en verwarmen je

  vanuit stille dalen

  reizen ze ten berge

  regelmatig raak getroffen

  veelal vol eerlijkheid

  soms pijnlijk schokkend

  dan weer ontroerend goed

  lang leve het internet

  en alle bloggersdromen

   

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 310 keer bekeken

• 'Winterpret' (gedicht)

  January 9, 2009
   
   
   
   
   
  Nederland is helder wit
   
  het ijs bikkelhard
   
  de wegen glad en glibberig
   
  kinderen lachen vrolijk
   
  gierend van de pret
   
  eindelijk weer eens
   
  volop sneeuw en ijspret
   
  ons land weer één
   
  een soort oranjevirus
   
  een en al gemeenschapszin
   
  samen op de schaats
   
  sierlijk zwierend
   
  of lachend vallen
   
  een helpende hand
   
  bejaarden massaal op schaatsen
   
  niet bang voor een wak
   
  voor hen jeugdsentiment
   
  voor ons doodsangsten
   
  maar ach, laat ze genieten
   
  dan genieten wij ook
   
  juigend langs de kant
   
  lang leve de winterpret
   
  niet te versmaden zo lekker
   
  langs de kant koek en zopie
   
  erwtensoep en gluhwijn
   
  het leven is mooi
   
  al duurt het maar kort
   
  deze winterpret
   
   
   
   
   
   
   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 292 keer bekeken

• 'Nieuwjaar'

  January 3, 2009
   

   

   

   een nieuw, vers jaar

   

   

   het oude verdwenen

   

   zonden vergeven en vergeten

   

  een nieuwe kans om het goed te doen

   

  nieuwe fouten te maken

   

  en daar weer van te mogen leren

   

  weer een nieuwe lente

   

  verse bladeren aan de boom

   

  prille liefdes zien ontstaan

   

  oude dood zien bloeden 

   

  soms je neus eens stoten

   

  maar altijd weer

   

  opstaan en opnieuw beginnen

   

  niets is mooier

   

  dan opnieuw te ervaren

   

  hoe mooi het leven is

   

  steeds opnieuw

   

  beginnen en beminnen

   

  en koesteren wat je hebt

   

  wees niet bang voor het nieuwe

   

  duik er in vol overmoed

   

  en geniet van het prille

   

  wees niet bang je te bezeren

   

  de pijn geeft je kracht

   

  en levensmoed

   

   

   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 242 keer bekeken

• 'Nu!' (gedicht)

  December 22, 2008

   

   

  zonder verleden

  is er geen toekomst

  opstaan moet je leren

  anders blijf je vallen

  herinneringen leren je

  verder te leven

  om te blijven geven

  van wat je reeds had

  terugblikken laten zien

  hoe het weer kan worden

  stellen je open

  voor wat komen kan

  voor wie in herinneringen

  blijft geloven

  is het nooit te laat

  wat in je ziel zit

  ben je zelf

  jij bent de toekomst

  opgebouwd in 't verleden

  hou dat vast

  en begin opnieuw

  nu

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 288 keer bekeken

• 'bemin en laat beminnen' (gedicht)

  December 19, 2008

   

   

  vers komt de toekomst
  
  sneller dan je denkt
  
  vlugger dan 't verleden
  
  dat verdween voordat je 't wist
  
  pluk daarom het heden
  
  leef op elk moment
  
  geniet en laat genieten
  
  help hier en daar
  
  maar denk ook aan jezelf
  
  weet dat je voor je
  
  je naaste lief kunt hebben
  
  eerst jezelf moet kennen
  
  en vooral beminnen
  
  en zorg dat men je kent
  
  zodat je ook met anderen
  
  kennis kunt maken

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 427 keer bekeken

• 'beter dan niets' (gedicht)

  December 2, 2008

  
   

   

  wie ben je eigenlijk

  met die stralende ogen

  en nieuwsgierige blik

  een verlegen lach

  even die blik van

  herkenning misschien

  samen verbonden

  door onzichtbaar draad

  breekbaar en dun

  steeds kom 'k je tegen

  nooit vaak genoeg

  dan kriebelt het

  hier vanbinnen

  even ademnood

  iedere keer weer

  brandend verlangen

  smeulend maar toch

  soms een  aanraking

  subtiel en klein

  een kort gesprekje

  verlegen en snel

  beter dan niets

  en nooit ontmoet

  

   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 363 keer bekeken

• en de sneeuw viel neer......(gedicht)

  November 27, 2008

  

   

  en de sneeuw viel neer
  met reinigend vermogen
  keer op keer
  
  de aarde onbevlekt
  zonder smetten of vuil
  met wit tapijt overdekt
  maagdelijk wit
  
  en de sneeuw viel neer
  zonder zorgen
  keer op keer
  
  zonden verborgen
  even vergeten
  op z'n minst tot morgen
  helder wit
  
  en de sneeuw viel neer
  in volle vlagen
  keer op keer
  
  koelte bestreden
  telkens weer
  als in 't verleden
  zuiver wit
  
  en de sneeuw viel neer
  verborgen talenten
  keer op keer
  
  contouren vervagen
  verdwijnen in 't niets
  door sneeuwwitte lagen
  schitterend wit
  
  en de sneeuw viel neer
  licht in het duister
  keer op keer
  
  nachten verkleinen
  in de lichte gloed
  waarin sporen verdwijnen
  verhelderend wit
  
  en de sneeuw viel neer
  als mantel der liefde
  keer op keer
  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 357 keer bekeken

• ' Onvermijde - lijk ' (gedicht)

  November 19, 2008

   

   

  't is niet te vermijden
  
  maar eens komt de tijd
  
  liefst niet vandaag
  
  of over een jaar
  
  dat ik zal verscheiden
  
  denk dan niet teveel
  
  aan mij, die vrolijke fluiter
  
  vergeet niet verder te gaan
  
  pluk de dag, de week , het jaar
  
  en geniet en lach als ik
  
  buitel tevreden door 't leven
  
  want al lig ik tussen plankjes
  
  of waai ik als as met alle winden mee
  
  ík ben er geweest
  
  en heb immer onverdroten
  
  liefde, vrijheid en vreugde genoten
  
  en wellicht tot walging van velen
  
  die zelfde waarden gepredikt
  
  het spijt me....hahaha
  
  ik hoop dat ik niet te klef was
  
  en op broeder Leo van de EO
  
  heb geleken!!!
  
  dus...........
  
  laat mij maar rotten in vrede
  
  of conserveren in 't veen
  
  'k zal je niet stalken
  
  of gaan spoken in de nacht
  
  ik hoop dat je zult denken
  
  hij was er.......
  
  gewoon

   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 424 keer bekeken

• 'Heldin' (gedicht)

  November 12, 2008

   

   

  ik heb vandaag een heldin ontmoet
  
  niet voor 't eerst maar toch
  
  vol zelfkennis gaf ze toe
  
  dat ze sterk zijn moet
  
  haar kinderen wil ze behoeden
  
  voor verdriet en eenzaamheid
  
  weg moeten de demonen
  
  afbreken en weer opbouwen
  
  ze gaf zich bloot
  
  en al haar vrienden
  
  zagen de kracht die erachter school
  
  sterker wil ze worden
  
  veel stoerder dan ze is
  
  want ze leeft in angst
  
  in de volle overtuiging
  
  dat ze anders zichzelf
  
  en de kinderen vergooit

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 624 keer bekeken

• 'Metzonder jou' (gedicht)

  November 12, 2008

   

   Zonder jou
  
  blijven levensvragen onbeantwoord
  
  en vreugden nimmer vervuld
  
  gevoelens worden zelden vertoond
  
  niet in verstrengeling genoten
  
  of samenvloeing gevoeld
  
  geen gulle, blijde glimlach
  
  alles even leeg
  
  slechts een gigantisch open ruimte
  
  alles blijft kaal en kil
  
  stil, stiller stilst
  
  en stormachtiger het verlangen
  
  mijn hersens springen op pauze
  
  en ik vind de knop niet meer
  
  
  --- --- ---
  
  Met jou
  
  op vleugels gevlogen
  
  en een toekomst gezaaid
  
  intens genoten
  
  'k heb de zon binnengehaald
  
  stormvaste dagen
  
  vers, krakend en fris
  
  de warme gloed van binnen
  
  van hoe goed het leven is
  
  straalt zich vol naar buiten
  
  en eerlijk durf ik te bekennen
  
  dat de juiste keuze is gemaakt
  
  nu zwelgt mijn hart vol vreugde
  
  omdat hartstocht echt bestaa

  
   

   

   

   

  Zonder jou
  
  blijven levensvragen onbeantwoord
  
  en vreugden nimmer vervuld
  
  gevoelens worden zelden vertoond
  
  niet in verstrengeling genoten
  
  of samenvloeing gevoeld
  
  geen gulle, blijde glimlach
  
  alles even leeg
  
  slechts een gigantisch open ruimte
  
  alles blijft kaal en kil
  
  stil, stiller stilst
  
  en stormachtiger het verlangen
  
  mijn hersens springen op pauze
  
  en ik vind de knop niet meer 
  
  
  
  Met jou
  
  op vleugels gevlogen
  
  en een toekomst gezaaid
  
  intens genoten
  
  'k heb de zon binnengehaald
  
  stormvaste dagen
  
  vers, krakend en fris
  
  de warme gloed van binnen
  
  van hoe goed het leven is
  
  straalt zich vol naar buiten
  
  en eerlijk durf ik te bekennen
  
  dat de juiste keuze is gemaakt
  
  nu zwelgt mijn hart vol vreugde
  
  omdat hartstocht echt bestaat

   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 506 keer bekeken

• Allemansvriend (gedicht)

  November 3, 2008

   

  Nimmer zal ik te grijpen zijn
  
  zelfs niet voor een dag
  
  enkel een herinnering
  
  een lach, wat begrip
  
  meer kan ik niet geven
  
  'k ben zelfs niet van mezelf
  
  enkel een allemansvriend
  
  soms fladder ik voorbij
  
  hier en daar wat warmte
  
  en verstrooiing brengend
  
  een aai over je bol
  
  een schouder om te leunen
  
  een duwtje in de rug
  
  om verder te kijken
  
  en nieuwe wegen in te slaan
  
  wetend dat er meer is
  
  zachte herinneringen
  
  zijn de echte kado's
  
  die de pijn verzachten"
   

   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 663 keer bekeken

• 'Voorbij'(gedicht)

  November 3, 2008

   

   

  zal 'k mijn ogen sluiten

  mijn blikken vergruizen

  om je te sparen

  en jezelf wederom

  bijeen te laten rapen

  de wereld blijft draaien

  ook zonder mijn aanwezigheid

  even maar.....heel even

  ben ik in het leven

  een kleine toevoeging

  een zandkorrel in de woestijn

  nietig, maar even nodig

  hevig pompt nu je hart

  vol weemoed en liefde

  laat je me vliegen

  en de teugels vieren

  die een ander reeds

  in handen heeft

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 601 keer bekeken

• 'PLOEGEN'(gedicht)

  October 30, 2008

  fluisterende lippen

  een zwakke roep

  onmin van binnen

  ploeterend vol gal

  stampend op begaande paden

  krijsend zonder stem

  ziedend en kolkend

  razernij nabij

  de eenzaamheid

  eens je kracht

  werkt je nu tegen

  een doekje voor 't bloeden

  bekrachtigt de pijn

  je wilt verder

  vechten voor jezelf

  de onmin overwinnen

  je krachten omzetten

  woede verand'ren in vuur

  het vuur van overleven

  ploegen en verversen

  liefde wil je

  kracht en koestering

  je wilt je gevoel terug

  voor altijd en eeuwig

  krachtiger dan ooit

  wil je je liefde delen

  vechten zul je

  harder en sterker

  het doel komt naderbij

  morgen een vervulling

  voor jou

  maar ook voor mij

   

  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 600 keer bekeken

• 'Goddelijke vrucht' (gedicht)

  October 17, 2008

   

  Hoe meer ik naar je toe nijg
  
  de krachtiger het verlangen
  
  om je te behagen
  
  te strelen en te proeven
  
  je te vullen en vervullen
  
  jij lustopwekkend moois
  
  'k zag je ook in andre tijden
  
  de barenspijnen, het hevig lijden
  
  heel even, maar toch vreselijk
  
  alle hechtingen ten spijt
  
  ben 'k aan je gehecht
  
  verknocht, verliefd
  
  nog steeds, steeds weer
  
  vervul je mij vol verlangen
  
  laat mijn bloed harder kloppen
  
  mij in extase vloeiend
  
  tot hoge hoogten brengend
  
  jij zoete mond
  
  poel van wellust
  
  bron van het bestaan
  
  ik dank moeder natuur
  
  voluit op mijn blote knieën
  
  voor dit wondere wensputje
  
  dit Goddelijk orgaan!

   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 684 keer bekeken

• Vriend (gedicht)

  October 17, 2008
  
   
   
  wie was je nou eigenlijk
  
  stille, droeve vriend
  
  wat had je willen zeggen
  
  wat zagen jouw ogen
  
  dat je niet vertellen kon
  
  bijna nooit genoten
  
  veteranen slaan dicht
  
  en bloeien zelden open
  
  ik begrijp je
  
  maar toch ook weer niet
  
  af en toe zag ik een traan
  
  maar die bleef binnen
  
  op het laatst ja
  
  soms, heel even
  
  kwam het naar buiten
  
  echt leren kennen
  
  deed ik je nooit
  
  toch voelde ik je liefde
  
  en zag dat je van je vrouw
  
  je kinderen, de kleinkinderen
  
  en je naasten genoot
  
  nu is het over
  
  dit aardse bestaan
  
  vind rust mijn vriend
  
  ga zonder zorgen
  
  op weg naar een plaats
  
  ver weg van hier
  
  misschien komen we ooit
  
  elkaar weer tegen
  
  op dat plekje
  
  waar de zon aken
   

   

  wie was je nou eigenlijk
  
  stille, droeve vriend
  
  wat had je willen zeggen
  
  wat zagen jouw ogen
  
  dat je niet vertellen kon
  
  bijna nooit genoten
  
  veteranen slaan dicht
  
  en bloeien zelden open
  
  ik begrijp je
  
  maar toch ook weer niet
  
  af en toe zag ik een traan
  
  maar die bleef binnen
  
  op het laatst ja
  
  soms, heel even
  
  kwam het naar buiten
  
  echt leren kennen
  
  deed ik je nooit
  
  toch voelde ik je liefde
  
  en zag dat je van je vrouw
  
  je kinderen, de kleinkinderen
  
  en je naasten genoot
  
  nu is het over
  
  dit aardse bestaan
  
  vind rust mijn vriend
  
  ga zonder zorgen
  
  op weg naar een plaats
  
  ver weg van hier
  
  misschien komen we ooit
  
  elkaar weer tegen
  
  op dat plekje
  
  waar de zon altijd schijnt

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 676 keer bekeken

• 'Overlevingsdrang' (gedicht)

  September 26, 2008

   

   

   

  roekeloos
  
  vrat je je binnen
  
  de sluipende sloper
  
  sloeg in als een bom
  
  diepe kraters achterlatend
  
  ging je met me aan de haal
  
  
  
  moeiteloos
  
  bleef je scheuren
  
  met krachten niet te beschrijven
  
  de angst vrat lekker mee
  
  krachtig vocht ik terug
  
  met alles wat er nog was
  
  
  
  moedeloos
  
  werd ik nooit
  
  sterker werd mijn geest
  
  en krachtiger dan voorheen
  
  zal ik vechten voor mijn doel
  
  en genieten van het leven

   

   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 636 keer bekeken

• ' Één zijn ' (gedicht)

  September 9, 2008

  één zijn
  
  met je creaties
  
  met je dromen
  
  en je omgeving
  
  met je lief
  
  en de beschaving...
  
  ...in de wereld om je heen
  
  
  
  één zijn
  
  met je innerlijk
  
  je gevoelens
  
  en je hartzeer
  
  je blijdschap
  
  om de vrienden in je leven
  
  met jezelf
  
  
  
  © gertdegoede 2008

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 610 keer bekeken

• 'JIJ' (gedicht)

  September 4, 2008

  vanacht werd ik wakker
  
  meteen zag ik jou
  
  je warmte bedwelmde
  
  en mijn hart....
  
  maakte een sprong
  
  prachtige vormen
  
  weelderig en zacht
  
  dat mooie gelaat
  
  lieve kijkers gesloten
  
  het haar in je gezicht
  
  die mond!
  
  ...ietwat open
  
  geplooid in een lach
  
  mijn God wat een vrouw
  
  wat een weelde
  
  wat een kracht
  
  ik dank elke seconde
  
  die ik van je leven
  
  genieten mag
  
   
  
  
  
  
  
  
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 661 keer bekeken

• 'Angstdroom' (gedicht)

  August 26, 2008

   

   

   

  

   

   

   

  als...

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 726 keer bekeken

• 'PAPPA' (gedicht)

  August 13, 2008

  

   

  Stevig stroomt het bloed
  
  Warmer dan de warmste bron
  
  Met de kracht van levenslust
  
  Veel liefde te vergeven
  
  Eenvoud, aandacht en rust
  
  Diepzinnig naar buiten
  
  Altijd Goddelijk in vergeving
  
  Op het laatst hevig in emoties
  
  Trouw tot in de dood
  
  Dood, maar niet vergeten
  

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 752 keer bekeken

• 'Opnieuw beginnen van binnen' (gedicht)

  August 7, 2008
   
  Het water weerspiegelt later
  
  Vele jaren verstreken heden
  
  Van ontrouw aan zichzelf
  
  Doorsneden met gevoelens
  
  In de toekomst het verleden
  
  De hartstocht van binnen
  
  Brandende verterende passie
  
  Ruw geblust in de zee
  
  De zee van onmacht en illusie
  
  Hervinden en begeren
  
  Het lot wederomkeren
  
  Vechtend voor de ziel
  
  Opnieuw beginnen van binnen
  
  Laat het vuur weer branden
  
  Zichzelf oppakken en weer geven
  
  Het zonlicht streelt weer de zee
  
  Vreugdevol herrezen uit het ooit
  
  Warme gedachten niet verzanden
   
  

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 758 keer bekeken

• 'Kort Gemis' (gedicht)

  July 9, 2008

   

  

   

   

   

   

  weelderig welden

  de druppels op

  tranen met tuiten

  van geluk

  nooit geweten

  noch vergeten

  dat liefde
   
  zo diep kon zijn

  eindelijk wedergekeerd

  na een week

  waarschijnlijk

  al lang weer vergeten

  wat het ware geluk

  en verlangen inhoudt

  gelukkig maar

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 854 keer bekeken

• 'INEENS' (gedicht)

  July 7, 2008

   

  
  
  

   

   

   

   

  EN TOEN ZAT HET DAAR
  
  INEENS...
  
  IN EEN HOEKJE...
  
  STIEKEM...
  
  IN ELKAAR GEKROPEN...
  
  VERDRIETIG...
  
  OF BLIJ?...
  
  IK WEET HET NIET

   

  ...IK WAS ER NIET BIJ

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 772 keer bekeken

• 'OPEN JEZELF' (gedicht)

  July 7, 2008

  
  
  

   

  OPEN  JE ARMEN EN JE HOOFD

  het...

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 777 keer bekeken

• 'VRIJHEID' (gedicht)

  July 7, 2008

  

   

  Vrijheid is
  
  vreugde door vriendelijkheid
  
  verdraagzaamheid
  
  vreugde door verkenning
  
  vrolijk verpozen
  
  vreugde door vereniging
  
  vrienden van vreemden
  
  vreugde door vriendschap
  
  verwantschap en volwassenheid
  
  vreugde door vrijheid!
  
  
   

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 982 keer bekeken

• 'WONDERSCHOON' (gedicht)

  July 7, 2008

  

   

  WONDERSCHOON
  
  WORTELT ZE ZICH
  
  IN JE HART
  
  NOOIT MEER HET ZELFDE
  
  EEUWIG VERBONDEN
  
  IN JE HART
  
  LIEFDE ZONDER VOORWAARDEN
  
  ZO KRACHTIG
  
  IN JE HART
  

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 828 keer bekeken

• 'TE GEK' (gedicht)

  July 7, 2008

   

  

   

   

  Te gek...
  
  voor woorden
  
  volzinnen
  
  wat volstaat
  
  door impulsen
  
  regelmaat
  
  te gek
  
  wil ik weten
  
  verwachtingen
  
  nu kordaat
  
  aanpakken dus
  
  als u mij 

  verstaat
  
   
   

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 764 keer bekeken

• 'DE WAARHEID?' (gedicht)

  July 7, 2008

  

   

  Vlak mij niet uit
  
  gij onverlaten..
  
  want waar ter wereld
  
  ligt de waarheid
  
  waar is het Utopia...
  
  Ginds is het achtergelaten
  
  verder en dieper verzonken
  
  weer geen waarheid
  
  en leven geschonken
  
  Verdronken en nu dood
  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 768 keer bekeken

• 'HERBELEVING' (gedicht)

  July 7, 2008

  
  

   

  vrolijk vlij ik mij neder

  
  verwachtingsvol en vrij
  
  vlinderend zetelt zij zich naast me
  
  vliegen doet dat hart van mij
  
  vreselijk bonkt het in de keel
  
  voorzichtigheid geboden
  
  vriendelijk en teer
  
  vrijelijk vraag ik aan haar
  
  versier ik u nu weer?
  
  

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 807 keer bekeken

• '(ON)GRIJPBAAR' (gedicht)

  July 7, 2008

  

   

  Ik ben ongrijpbaar
  
  los en ontvlambaar
  
  vaag in het heden
  
  duister in het late uur
  
  vragen in mij
  
  eeuwig onbegrepen
  
  toekomstig tevreden
  
  verzet en vrede
  
  ik ben te vangen
  
  onbevangen
  
  vol verlangen
  
  naar jou
  
  

  Lees meer >> | 6 Reacties | Comment | 750 keer bekeken

• 'AANGERAAKT' (gedicht)

  July 7, 2008

  

   

  Aangeraakt door haar
  
  geraakt door geur
  
  per ongeluk
  
  die blik, even maar
  
  een vonkje spat over
  
  die glimlach, zwoelig
  
  slechts een moment
  
  heel even
  
  en je kunt er weer tegen
  

  Lees meer >> | 2 Reacties | Comment | 774 keer bekeken

• 'VRESELIJK GELUKKIG' (gedicht)

  July 7, 2008

  

   

  
  .......VRIJHEID...

  Lees meer >> | 0 Reacties | Comment | 704 keer bekeken

• 'SPOORZOEKER' (gedicht)

  July 7, 2008

    

  

   

  ooit was je spoorloos

  was je de weg even kwijt

  nu laat je jezelf

  nooit meer ontsporen

  promptverloren

  door het aardse festijn

  maar laat je sporen na

  vaak in eenvoud

  soms buitensporig

  veel onderweg

  doch nimmer het spoor bijster

  Lees meer >> | 4 Reacties | Comment | 834 keer bekeken